uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Het mocht gerust nog een weekje blijven vriezen zijn. Damse vaart, één dag met toelating van de overheid. Hoeveel dagen op eigen risico? Je hebt steeds en overal van die waaghalzen of dwazerikken. Nu zal ik stilletjes aan beginnen snoeien. Niet dat er zoveel sierstruiken onder handen moeten worden genomen. Nog elke dag probeer ik minstens één palet uit mekaar te halen. Voor de rest is het verder restaureren. Ik heb daar één paneel dat ik reeds voor de tweede keer bijna totaal moet herwerken omdat de verf is afgeschilfferd. Er is duidelijk iets mis met de ondergrond. De grondlaag zal te dik zijn geweest en zich niet voldoende hebben kunnen hechten. Nu heb ik het totale oppervlak met een fixeermiddel behandeld. Dan is de restauratie echt begonnen. De kleinere werken zijn klaar om te bergen en andere in de plaats te brengen.
De tijd is gekomen om stilaan afscheid te nemen van moeder Louisa. Een zware beroerte heeft haar getroffen. Nu is ze op intersieve bewaking in het ziekenhuis. Binnen enkele dagen wordt ze teruggebracht naar avondrust. Dan wordt overgeschakeld naar paleatieve zorg. Dan kunnen we haar bezoeken, er bij zijn, dag en nacht. Het kan langzaam gaan het kan plots komen. Het is nu de tijd om reeds afscheid te nemen. Haar rechterzijde is totaal verlamd. Ze kan niet meer praten noch slikken. Ze zal worden gevoed mat een maagsonde. Nu ligt ze nog intravaineus gevoed. Alleen haar ogen spreken nog een verwarde taal van angst en soms een waas van een lach op haar verkrampte gezicht. Alles staat nu in teken van zorg voor en afscheid haar.
Verdriet om mama Louisa grijpt diep in ons hart. Dan is er de vreugde omwille van de geboorte van Iben, het eerste kindje van Let's peteking Geertrui. En alsof dat nog niet voldoende was is Liesbet hier om stage te lopen, hier in Stalhille. Ze moest maandag starten maar werd ziek en zat met de buikgriep. Ze mocht van de directrice niet starten omdat ze vreesde dat haar leerkrachten om beurten zouden sneuvelen. Vandaag is ze dan vertrokken. Ik ben benieuwd. Twee dagen lag ze in haar bed. Ze is opgetrokken met een lege maag. Het is gelukkig maar een halve dag vandaag.
De betekenis van soap is voor mij een verhaal waar geen einde schijnt aan te komen en waar heel veel gebeurd zonder dat het verhaal echt vooruit gaat. De ontknoping komt dus helemaal op het einde maar dat kan maanden of jaren duren.
Wij hier beleven reeds maanden zo'n verhaal met een digicorder, met dat verschil dat het verhaal maar niet op hang wilde komen. Hopelijk komt hier wel vlug een gunstige ontknoping of ik stap over naar Belgacom maar die geven bijna niets anders dan ongeloofwaardige reclame.
digcorder leuke verwachting
Als je dat symbooltje van telenet bekijkt met de lachende mond en dat knipoogje, dan weet je genoeg. En ik heb er fijn genoeg van. Als ik een symbooltje zou moeten tekenen van mijn gevoelens nu dan zouden de twee ogen wijd open stand en de mond andersom gebogen.Nog zo een symbool dat vlug kan omslaan in het tegenovergestelde. of wil je het groter en sjieker
Laat mij maar bij telenet blijven. Het verhaal met de digicorder begon drie maanden geleden toen we een flattv kochten en wilden overschakelen naar digitale TV. 'Indi' waar wij bij waren zonder het te weten, was overgenomen door Telenet maar de zeer gunstige aanbieding van telenet gold niet voor ons. Tweede luik: Veertien dagen geleden was het dan zo ver. Nu ging het wel om een digikorder aan te schaffen of te huren. De uitleg van de verkoper leek simpel en was heel duidelijk...maar het lukte niet. Wij maar een weekje wachten tot Leen en Maarten op bezoek kwamen. Hoe onderlegd Maarten ook is, het lukte maar niet. De digicorder moest vanuit telenet opnieuw geactiveerd worden. Ook daarna lukte het nog niet. De maandag gebeld naar de verkoper. Onder begeleiding maar installeren, geen succes. Binnendragen en vaststellen dat hij een defect had. Derde luik: Een nieuwe meegekregen en helemaal in de winkel op punt gezet. We hadden enkel nog de kabeltjes in te pluggen maar....hoe kan je het raden...duizend keer niets. Onder telefonische begeleiding bleef ook dit maal het resultaat uit. Vierde luik: De technieker werd gestuurd en die zocht en goochelde met in en uitpluggen en veel in zijn haar en achter zijn oren krabben. Diagnose...stuk, deffect, kapput in alle variatie. Omdat het reeds een vervangelement was had hij geen reserve mee. Donderdag is dat gebeurd. Vierde luik. In de firma slaat de griep toe en het gevolg is dat we pas volgende week woensdag zullen weten of er eindelijk een happy end aan die digicordesoap komt. Nu wachten we op het vijfde en hopelijke finale luik. Het moet je maar gebeuren. We kijken voorlopige een beetje minder scherp analoog. Heel dat geval heeft toch één voordeel; je leert heel wat termen bij en geduld moet je in het moderne leven in crisis zowiezo toch hebben of je gaat gewoon onderuit. Terwijl wij geduld oefenen en er nog om kunnen lachen wens ik jullie veel leesgenot. Misschien geniet je wel van Belgacomtv en heb je stiekem leedvermaak.
Ja, elke dag naar het ziekenhuis en geen vordering meer kunnen verwachten, enkel achteruitgang of plots een telefoontje krijgen dat het voorbij is.
Ik beantwoord mails, schrijf artikels, maak foto's en sla die op om dan te gebruiken op de sites.
Elke morgen kwart voor zeven van hieruit vertrekken om Liesbet uit haar bed te bellen en naar hier te brengen voor haar luisterstage op school.
In de tuin werken gedurende maximum een uurtje en dan helpen voor het eten. Lezen en nog eens lezen, schilderen en computeren. Dit alles goed door mekaar geschud tot een gezonde mix. In de namiddag rust ik wat en dan zijn we naar het ziekenhuis. Hier in Stalhille moeten we rekening houden met een omleiding want er wordt gewerkt aan het eond punt van Vijfwege en in Brugge moet je langs de expresweg heen rijden om in St-Jan te geraken. s'Nachts droom ik van omleidingen en.... zweefauto's.Verbeelding troef. het is een kwestie van dag en nacht bezig te blijven. Dromen zijn geen bedrog...wat ze ons in het verleden ook hebben wijsgemaakt.
Men zegt altijd, derde keer goede keer. Ook in de soap van de aansluiting naar digitale televisie is dat hier gebeurd. Bij de derde omwisseling, dit maal door een technieker van telenet is het gelukt. Dit maakt dat ik nu digitaal kijk met de vierde digicorder op rij. Volgens de technieker van Telenet was het signaal te zwak en moet bij elke vervanging van een aparaat met een nieuw, de oude voeding ook vervangen worden. Eindelijk veel klaarder beeld en een uitbreiding van 10 posten. De informatie die door de winkel werd gegeven verschilde van technieker tot technieker en ik heb er vier of vijf aan het woord gehad, in de winkel, thuis, in de herstelruimte en aan de telefoon. Toch wilde het niet lukken. Gisteren heb ik dan kort na de middag maar zelf gebeld naar Telenet en om 16u stond hier reeds een technieker die in anderhalf uur alles onderzocht, kabels verving en heel rustig de zaak op punt zette. De man was uiterst bekwaam en voornaam. Pittig detail: de man is zwart, een Ganese Belg uit Oostende. Hij spreekt perfect Nederlands en zeer vloeiend Oostends.
Gezondheidsrapport van mama Louisa. Alle voeding en genezende medicatie gestopt. Paliatief regime opgestart waar zo pijnloos mogelijk naar het einde wordt toegeleefd. Wij hebben allemaal afscheid genomen. Er is een tijdelijke opflakkering omdat de maag niet meer belast wordt en nu , zoals bij onze moeder Elodie, is het stil en eerbiedig wachten tot het kaarsje plots is uitgebrand.
Ons moeder is vandaag juist 1 jaar geleden 0m 13u13 heen gegaan.
Moeder Elodia was een melodie van goedheid en taaiheid, terwijl mama Louisa een symphonie was van kracht en vastberadenheid. Wat ze echt gemeen hadden was hun blijheid en liefde voor vooral hun kleinkinderen. Ik had twee prachtvrouwen als voorbeeld en houd een gevoel van vooral dankbaarheid over.
Vandaag is het de zesde dag dat ma zonder voeding ligt. Colette is twee dagen in Leuven geweest om Leen te depaneren die ziek in bed ligt terwijl Kasper ook ziek is. Het ergste leed is daar geleden en Gisteravond kwam Let terug. Ik ben haar tegen 21u gaan ophalen aan de trein. Daarna zijn we samen Liesbet gaan ophalen. Gewoonlijk haal ik haar 's morgens om 7u maar er was regen voorspeld, die er effectief is. Regen op een vervroren ondergrond betekent altijd gladheid voor mogelijk. Vandaag moet Liesbet maar één lesje geven in het derde leerjaar en voor de eerste keer zal ze er alleen voor staan omdat het een klas is met 3de en 4de leerjaar samen en de juffrouw het vierde leerjaar afzonderlijk wil nemen. Wij wensen Liesje het beste. Ze raakt wat vermoeid omdat ze naast de voorbereiding, het wennen om voor de klas te staan, ook nog met al die verslagen opgezadeld zit die binnen een bepaalde tijd, per mail, moeten doorgestuurd worden naar de normaalschool van Tielt.
dooi
.jpg)
leuke verwachting
Nog zo een symbool dat vlug kan omslaan in het tegenovergestelde.
of wil je het groter en sjieker
