Zaterdag 7 februari 2009
Mama Louisa
Deze voormiddag, even vóór 10u is Mama Louisa overleden.
Geschreven door art om 12:56
Reageer op dit bericht
uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Archief
Dinsdag 10 februari 2009
niet voor herhaling vatbaar
Als ik geen hartaanval wil krijgen, zal het zich niet mogen herhalen. Er is zo goed als niets gebeurd maar de gevolgen hadden erg kunnen zijn voor ons.
Het was toch even 'verschieten' hoor.
Omdat we, na het overlijden, zaterdagmorgen, van mama Louisa, en we niets meer konden doen vóór maandagochtend, zijn Let en ik eventjes gaan wandelen aan zee, in De Haan. De bedoeling was, een frisse neus op te halen. Na een half uur waren we terug bij de auto.
Mijn sleutels hoefde ik niet te zoeken want ik schrok me bijna een ongeluk. Daar zaten ze, versteven en koud...maar ze waren niet weg. De sleutels staken aan de buitenkant op de deur van de auto.
Letje suste mijn verschot met...'maar er is niets gebeurd'. Dat hielp en ik vermande mij door te beamen en zei luidop...ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren en reed rustig weg. We zijn naar avondrust gereden om een begin te maken aan de ontruiming van mama's kamer en Colette zou nog even een bezoekje brengen bij haar.
Roos en Filip kwamen toe toen wij juist terug bij de auto kwamen om onze spullen te bergen. Filip en Colette zijn samen naar het mortuarium gegaan en Roos en ik wandelden tot aan de Lourdesgrot in het domein van de Witte Paters. Ik heb mama gezien toen ze nog mooi lag maar nu komt er verandering in en zeker niet ten goede.
Roos heeft haar gezien toen ze in de kamer zeer mooi, als een slapende oma, opgebaard lag maar wil ook niet meer gaan.
Ik dacht niet meer aan het voorval van De Haan maar mijn verbeelding hield een nachtelijke animatie in petto.
Het werd een slapeloze nacht van woelen en keren maar ik bleef er behoorlijk rustig bij want in feite had mijn verstrooidheid geen ander gevolg dan koude sleutels en eens degelijk schrikken. Ik laat het aan jou over jouw verbeelding ook eventjes te laten werken, wat de gevolgen hadden kunnen zijn
Onze auto stond geparkeerd in een straatje met heel weinig passage, vooral in de winter. Was het seizoen geweest dan mocht ik 9 op 10 fluiten naar onze nieuwe wagen en mijn huissleutels.
zoiets is nooit eerder gebeurd en ik hoop...
laat maar, je weet wel wat ik verder wil zeggen.
Het was toch even 'verschieten' hoor.
Omdat we, na het overlijden, zaterdagmorgen, van mama Louisa, en we niets meer konden doen vóór maandagochtend, zijn Let en ik eventjes gaan wandelen aan zee, in De Haan. De bedoeling was, een frisse neus op te halen. Na een half uur waren we terug bij de auto.
Mijn sleutels hoefde ik niet te zoeken want ik schrok me bijna een ongeluk. Daar zaten ze, versteven en koud...maar ze waren niet weg. De sleutels staken aan de buitenkant op de deur van de auto.
Letje suste mijn verschot met...'maar er is niets gebeurd'. Dat hielp en ik vermande mij door te beamen en zei luidop...ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren en reed rustig weg. We zijn naar avondrust gereden om een begin te maken aan de ontruiming van mama's kamer en Colette zou nog even een bezoekje brengen bij haar.
Roos en Filip kwamen toe toen wij juist terug bij de auto kwamen om onze spullen te bergen. Filip en Colette zijn samen naar het mortuarium gegaan en Roos en ik wandelden tot aan de Lourdesgrot in het domein van de Witte Paters. Ik heb mama gezien toen ze nog mooi lag maar nu komt er verandering in en zeker niet ten goede.
Roos heeft haar gezien toen ze in de kamer zeer mooi, als een slapende oma, opgebaard lag maar wil ook niet meer gaan.
Ik dacht niet meer aan het voorval van De Haan maar mijn verbeelding hield een nachtelijke animatie in petto.
Het werd een slapeloze nacht van woelen en keren maar ik bleef er behoorlijk rustig bij want in feite had mijn verstrooidheid geen ander gevolg dan koude sleutels en eens degelijk schrikken. Ik laat het aan jou over jouw verbeelding ook eventjes te laten werken, wat de gevolgen hadden kunnen zijn
Onze auto stond geparkeerd in een straatje met heel weinig passage, vooral in de winter. Was het seizoen geweest dan mocht ik 9 op 10 fluiten naar onze nieuwe wagen en mijn huissleutels.
zoiets is nooit eerder gebeurd en ik hoop...
laat maar, je weet wel wat ik verder wil zeggen.
Geschreven door art om 07:21
Reageer op dit bericht
Woensdag 11 februari 2009
de kou
Nu ma (bomma voor de kinderen) gestorven is lijkt het wel of we allemaal geweldig lijden onder de kou.
Plots heb ik behoefte om elke avond met een warm kersenpitjeskussentje mijn bed op de warmen. Sedert ik 13 kg vermagerde, juist vóór de winter klutter ik zo wie zo van de kou. Vroeger droeg ik in de winter 2 paar lichte kousen en ik heb het nu opgetrokken naar drie en er is nog geen overschot. Gisteren zwommen de vissen boven maar deze morgen zijn ze weer naar de diepte gezakt.
De winter speelt met mijn voeten en met hun vinnen.
Geschreven door art om 08:28
Reageer op dit bericht
Zondag 15 februari 2009
het leven gaat verder
Na heel intens beleefde dagen van afscheid herneemt het gewone leven maar...het zal nooit meer zijn als voorheen. Nu staan zowel Colette als ikzelf aan de top van de pyramide...oma en opa. Wens ons veel sterkte en veel genieten. Als oma klopt, is de vlieg dood en heeft opa een blauw oog omdat hij zich moeit in haar bezigheid.
Geschreven door art om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 16 februari 2009
de dagen erna
Wij staan er nu alleen voor en de dagen na de uitvaart en het defenitieve afscheid voelen leeg aan. We halen veel slaap in. Ik ben in de voormiddag naar de tuinclub geweest van Velt. Het was de eerste samenkomst van het jaar en het liep een beetje van de hak op de tak. We waren maar met 8 en iedereen kwam aan het woord.
Let was ondertussen naar de hoogmis in Zevenkerken. We waren met een kwartier verschil thuis. Ik als eerste dekte de tafel en zette de patatten op en toen Let Thuis kwam moest nog enkel de vis opgewarmd worden. Het was Hondsgaai (wat wij verkeerdelijk zeepaling noemen) gebakken in gesneden groentjes. Dat is ook eens lekker voor een zondag. Het kan niet altijd kip of biefstuk zijn en de wekelijkse frieten zijn voor mij verleden tijd omdat ze te zwaar doorwegen op mijn lichaamsgewicht. Uitzonderlijk doe ik me nog wel eens te goed aan frieten maar dan moet ik enkele dagen de riem snoeren of de uiterst magere kant uitgaan met mijn voedselkeuze.
In de namiddag zijn we ons wandelingetje aan de kust gaan doen en de auto stond op dezelfde plaats als een week geleden, toen ik de sleutels aan de buitenkant liet zitten. Deze keer liep alles zoals het hoort. Het viel ons op dat er veel te koop staat in De Haan, van villa's tot horecazaken.
We komen nu allebei tot rust. Let moet deze week relatief veel werken, om haar onderuren die ze kreeg door de solidaritiet van de collegas's, weg te werken. Dit is maar een tijdelijk gedoe tot ze effen staat.
Naar bomma toe ontstaat nu hetzelfde als vorig naar naar moeder toe; dankbaarheid voor wat ze was en betekende voor ons. Nu moeten wij verder als oma en opa. We zijn er beiden klaar voor.
Let was ondertussen naar de hoogmis in Zevenkerken. We waren met een kwartier verschil thuis. Ik als eerste dekte de tafel en zette de patatten op en toen Let Thuis kwam moest nog enkel de vis opgewarmd worden. Het was Hondsgaai (wat wij verkeerdelijk zeepaling noemen) gebakken in gesneden groentjes. Dat is ook eens lekker voor een zondag. Het kan niet altijd kip of biefstuk zijn en de wekelijkse frieten zijn voor mij verleden tijd omdat ze te zwaar doorwegen op mijn lichaamsgewicht. Uitzonderlijk doe ik me nog wel eens te goed aan frieten maar dan moet ik enkele dagen de riem snoeren of de uiterst magere kant uitgaan met mijn voedselkeuze.
In de namiddag zijn we ons wandelingetje aan de kust gaan doen en de auto stond op dezelfde plaats als een week geleden, toen ik de sleutels aan de buitenkant liet zitten. Deze keer liep alles zoals het hoort. Het viel ons op dat er veel te koop staat in De Haan, van villa's tot horecazaken.
We komen nu allebei tot rust. Let moet deze week relatief veel werken, om haar onderuren die ze kreeg door de solidaritiet van de collegas's, weg te werken. Dit is maar een tijdelijk gedoe tot ze effen staat.
Naar bomma toe ontstaat nu hetzelfde als vorig naar naar moeder toe; dankbaarheid voor wat ze was en betekende voor ons. Nu moeten wij verder als oma en opa. We zijn er beiden klaar voor.
Geschreven door art om 08:48
Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 februari 2009
lente kriebels
De kleur van het eerste groen. Ik kan het echt niet laten het er eventjes op te plaatsen.
Nu ga ik gewoon verder. De lente is op komst en dan komen de bezigheden bij hopen op me af.
Welke kant moet ik uitkijken...zeg het mij want ik wil kijken in alle windrichting ineens. Het lukt altijd maar naar één van de vier kanten, hoe hard ik ool probeer. Ik ben er half scheel van geworden maar het lukt echt niet, zelfs niet om minimaal twee kanten tegelijk uit te kijken.
Foto's van de tuin heb ik maar niet van de andere bezigheden.
Nu ga ik gewoon verder. De lente is op komst en dan komen de bezigheden bij hopen op me af.
Welke kant moet ik uitkijken...zeg het mij want ik wil kijken in alle windrichting ineens. Het lukt altijd maar naar één van de vier kanten, hoe hard ik ool probeer. Ik ben er half scheel van geworden maar het lukt echt niet, zelfs niet om minimaal twee kanten tegelijk uit te kijken.
Foto's van de tuin heb ik maar niet van de andere bezigheden.
Geschreven door art om 08:47
Reageer op dit bericht
Donderdag 26 februari 2009
te pletter werken
Het is niet omdat de titel zo luidt dat ik het ook doe hoor. Dat denk je toch niet of toch wel?!
Vroeger gebeurde dat wel eens meer. Gisteren ben ik binnen gebleven. Afwisselend heb ik paneeltjes een witte grondlaag geven, tv gekeken, gelezen en op de PC gewerkt. die paneeltjes voer ik dan naar onze lagere school. De kinderen zullen die beschilderen en gaan daarmee meedoen aan ons jaarlijks project, 'Kleur in Stalhille'. Zo moet ik er 96 klaar hebben tegen na het crocusverlof.
Vroeger gebeurde dat wel eens meer. Gisteren ben ik binnen gebleven. Afwisselend heb ik paneeltjes een witte grondlaag geven, tv gekeken, gelezen en op de PC gewerkt. die paneeltjes voer ik dan naar onze lagere school. De kinderen zullen die beschilderen en gaan daarmee meedoen aan ons jaarlijks project, 'Kleur in Stalhille'. Zo moet ik er 96 klaar hebben tegen na het crocusverlof.
Geschreven door art om 14:09
Reageer op dit bericht
Maandag 2 maart 2009
vrouwelijke precisie
Je moet het als man maar meemaken en dan horen; jij hebt toch geen geduld zeg!
Vrijdag namiddag vroeg ze mij om mee te rijden naar Bredene en Oostende. We zouden de GPS gebruiken. Ik had het moeten weten 'Mannen luisteren niet en vrouwen kunnen geen kaart lezen'(titel van een uit het Amerikaans vertaald boek). De vraag is, of ze dan een GPS kunnen instellen. Aangezien we er voorbijkwamen zouden we eerst appelen en peren kopen in het fruitbedrijf Adriaensens in Klemskerke. Dit was de eerste keer die namiddag dat de dame van de GPS zei 'herberekenen' Ik was moedwillig 100m uit de weg gereden. Toen we terugkeerden moest ze opnieuw herberekenen. Toen we ter hoogte van de afslag naar Bredene kwamen negeerde madam GPS die weg. Toen rook ik reeds onraad. Een eindje verder waren er wegenwerken en de totale baan was afgesloten. Ze moest meerdere keren herberekenen vooral ik tegen haar advies in langs de Plasendaalse vaart richting Oostende reed. Ik was namelijk aan de kant gaan staan en had Let het adres gevraagd. Ja daar hadden we het al. Niet in de koestraat in Bredene moesten we zijn maar in de koestraat in Zandvoorde-Oostende. We moesten ook op de Torhoutsteenweg zijn in Oostende zelf waar ze een boodschap van 5minuutjes zou hebben. Waar zond mevrouw GPS ons heen. Mijn vrouw beweerde, de koestraat, maar wist in de verste verten niet meer wat ze als eerste had geplaatst. Het was natuurlijk 'Kid Planet' in Oostende. Dat was niet erg want die lagen in dezelfde beginrichting. Madam GPS had juist aangekondigd 'rijd 600m tot aankomst bij de bestemming aan de rechterzijde toen Let riep...je bent er voorbij. Het is hier aan de linkerkant. Zeg, je moet terugkeren hoor. Ik was even doorgereden om een geschikte draaipositie te hebben en het zat er reeds op. Ik ben drie kwart in de auto blijven luisteren naar klasiek om Klara. Zo kam ik tot rust. Mijn siesta had ik gemist en omdat onze auto ook nog geparkeerd stond voor de winkel 'Slaapcomfort' dommelde ik voortdurend weg. Er was geen enkele parkeerplaats vrij bij 'Kids Planet', maar bij 'Slaapcomfort' na een poosje ook niet meer maar allemaal gingen ze de kinderwinkel binnen. Na drie kwart kwam ze terug al puffen en al blazen. Ik moest er niet mee lachen. Toen ik zei dat haar 5 minuten bijzonder lang hadden geduurd wist ik het vlug. 'Ik kan er niets aan doen want het is daar totale uitverkoop en zo kreeg ik 10% korting'. Ik was dubbel blij in de auto te zijn gebleven. De muziek was goed en ik had gerust. We raakten zonder moeilijkheden in de koestraat bij stoffenhandel Verkempnck waar ze gespecialiseerd zijn in verduisterings stoffen voor gordijnen. Ik ging mee. Direct zag ze een stofje dat haar aanstond. Ik wist het 100% zeker dat ze daarmee buiten zou komen maar ze wilde nog eens rond kijken voor het geval. Ik zei het bijna ongemerkt aan de verkoper en ik voegde er aan toe; als ze me hoort neemt ze een andere stof. Ik ben teruggekeerd naar de auto maar de mooie muziek was er niet meer. Dan ben ik naar een vervuilde vijver weest kijken die naast de winkel lag. daar hadden ze pas een rij bomen gesnoeid en ze kaal en veelarmig achtergelaten met de verwarde takken nog rondom rond gezaaid. Bijna een half uur later is ze buiten gekomen met...jawel, het stofje dat dadelijk bij haar in de smaak viel. Moest ik haar nu nog geen klein beetje kennen dan zouden we voortdurend ruzie hebben. Geduld is een heel mooie deugd. Ze moet niet meer komen met 'Jij hebt toch geen geduld zeg!'Vroeger zou ik me kwaad hebben gemaakt of thuis zijn gebleven maar dat ius er met de jaren uit gesleten. Een bijkomende reden was, dat ik me in de tuin te pletter zou werken. Mijn energie is groter dan mijn rug sterk is.
Om het gedrag van de GPS te leren kennen en te weten hoe je er mee omgaat, had ze deze terug ingesteld om naar huis te rijden. Toen die mevrouw me links wilde sturen met de autosnelweg aan mijn rechterzijde, heeft ze voor de laatste keer moeten herberekenen. Bij een eventuele volgende rit wil ik assisteren bij het instellen van dat o zo nuttige aparaat!? Vroeger had ik dat helemaal niet vandoen. Met ouder te worden, en het verkeer veel ingewikkelder dan vroeger maak ik er nu toch dankbaar gebruik van.
Vrijdag namiddag vroeg ze mij om mee te rijden naar Bredene en Oostende. We zouden de GPS gebruiken. Ik had het moeten weten 'Mannen luisteren niet en vrouwen kunnen geen kaart lezen'(titel van een uit het Amerikaans vertaald boek). De vraag is, of ze dan een GPS kunnen instellen. Aangezien we er voorbijkwamen zouden we eerst appelen en peren kopen in het fruitbedrijf Adriaensens in Klemskerke. Dit was de eerste keer die namiddag dat de dame van de GPS zei 'herberekenen' Ik was moedwillig 100m uit de weg gereden. Toen we terugkeerden moest ze opnieuw herberekenen. Toen we ter hoogte van de afslag naar Bredene kwamen negeerde madam GPS die weg. Toen rook ik reeds onraad. Een eindje verder waren er wegenwerken en de totale baan was afgesloten. Ze moest meerdere keren herberekenen vooral ik tegen haar advies in langs de Plasendaalse vaart richting Oostende reed. Ik was namelijk aan de kant gaan staan en had Let het adres gevraagd. Ja daar hadden we het al. Niet in de koestraat in Bredene moesten we zijn maar in de koestraat in Zandvoorde-Oostende. We moesten ook op de Torhoutsteenweg zijn in Oostende zelf waar ze een boodschap van 5minuutjes zou hebben. Waar zond mevrouw GPS ons heen. Mijn vrouw beweerde, de koestraat, maar wist in de verste verten niet meer wat ze als eerste had geplaatst. Het was natuurlijk 'Kid Planet' in Oostende. Dat was niet erg want die lagen in dezelfde beginrichting. Madam GPS had juist aangekondigd 'rijd 600m tot aankomst bij de bestemming aan de rechterzijde toen Let riep...je bent er voorbij. Het is hier aan de linkerkant. Zeg, je moet terugkeren hoor. Ik was even doorgereden om een geschikte draaipositie te hebben en het zat er reeds op. Ik ben drie kwart in de auto blijven luisteren naar klasiek om Klara. Zo kam ik tot rust. Mijn siesta had ik gemist en omdat onze auto ook nog geparkeerd stond voor de winkel 'Slaapcomfort' dommelde ik voortdurend weg. Er was geen enkele parkeerplaats vrij bij 'Kids Planet', maar bij 'Slaapcomfort' na een poosje ook niet meer maar allemaal gingen ze de kinderwinkel binnen. Na drie kwart kwam ze terug al puffen en al blazen. Ik moest er niet mee lachen. Toen ik zei dat haar 5 minuten bijzonder lang hadden geduurd wist ik het vlug. 'Ik kan er niets aan doen want het is daar totale uitverkoop en zo kreeg ik 10% korting'. Ik was dubbel blij in de auto te zijn gebleven. De muziek was goed en ik had gerust. We raakten zonder moeilijkheden in de koestraat bij stoffenhandel Verkempnck waar ze gespecialiseerd zijn in verduisterings stoffen voor gordijnen. Ik ging mee. Direct zag ze een stofje dat haar aanstond. Ik wist het 100% zeker dat ze daarmee buiten zou komen maar ze wilde nog eens rond kijken voor het geval. Ik zei het bijna ongemerkt aan de verkoper en ik voegde er aan toe; als ze me hoort neemt ze een andere stof. Ik ben teruggekeerd naar de auto maar de mooie muziek was er niet meer. Dan ben ik naar een vervuilde vijver weest kijken die naast de winkel lag. daar hadden ze pas een rij bomen gesnoeid en ze kaal en veelarmig achtergelaten met de verwarde takken nog rondom rond gezaaid. Bijna een half uur later is ze buiten gekomen met...jawel, het stofje dat dadelijk bij haar in de smaak viel. Moest ik haar nu nog geen klein beetje kennen dan zouden we voortdurend ruzie hebben. Geduld is een heel mooie deugd. Ze moet niet meer komen met 'Jij hebt toch geen geduld zeg!'Vroeger zou ik me kwaad hebben gemaakt of thuis zijn gebleven maar dat ius er met de jaren uit gesleten. Een bijkomende reden was, dat ik me in de tuin te pletter zou werken. Mijn energie is groter dan mijn rug sterk is.
Om het gedrag van de GPS te leren kennen en te weten hoe je er mee omgaat, had ze deze terug ingesteld om naar huis te rijden. Toen die mevrouw me links wilde sturen met de autosnelweg aan mijn rechterzijde, heeft ze voor de laatste keer moeten herberekenen. Bij een eventuele volgende rit wil ik assisteren bij het instellen van dat o zo nuttige aparaat!? Vroeger had ik dat helemaal niet vandoen. Met ouder te worden, en het verkeer veel ingewikkelder dan vroeger maak ik er nu toch dankbaar gebruik van.
Geschreven door art om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 16 maart 2009
goede morgen
Er is niemand om mij goede morgen te wensen.
Ik kon de slaap maar niet vatten. Uitzonderlijk, heel uitzonderlijk werd ik pas wakker tegen 7u. Ik ben helemaal suf en stijf en stram van de 'tuimelpeire' die ik gisteren deed...en mijn broek is niet kapot maar zit wel onder het bloed, souvenirbloed, noem ik dat.
Het is een nieuwe dag. De zon schijnt van heel vroeg reeds volop. De enige stoornis in de lucht zijn vliegtuigstrepen, wat erop wijst dat het daarboven behoorlijk vochtig is.
Ik ben reeds de laat opgesnoeiede linde weest bekijken en fotograferen en de berg takken die door hard werken moet omgezet worden in bussels of in hakseling maar het zal niet voor vandaag zijn. Het zal echt niet voor vandaag zijn. Mijn rechterhand zit opgezwollen en ik heb moeilijke greep en ik loop met een spakke. Iemand belde mij om boodschappen te halen en zo al ik wel gerodeerd geraken. Als je op zondag werkt, moet je de maandag rusten.
Hij ziet er waarempel fierder en jonger uit dan voorheen. En de berg werk dat hij me aansmeert kan hem precies niet schelen. Efkens mijn wonden likken en er morgen weer proberen tegenaan te gaan. Misschien ga ik er ook wel een dagje tussenuit. We zullen wel zien. ondertussen zijn er reeds enkele sluierwolken.
Ik kon de slaap maar niet vatten. Uitzonderlijk, heel uitzonderlijk werd ik pas wakker tegen 7u. Ik ben helemaal suf en stijf en stram van de 'tuimelpeire' die ik gisteren deed...en mijn broek is niet kapot maar zit wel onder het bloed, souvenirbloed, noem ik dat.
Het is een nieuwe dag. De zon schijnt van heel vroeg reeds volop. De enige stoornis in de lucht zijn vliegtuigstrepen, wat erop wijst dat het daarboven behoorlijk vochtig is.
Ik ben reeds de laat opgesnoeiede linde weest bekijken en fotograferen en de berg takken die door hard werken moet omgezet worden in bussels of in hakseling maar het zal niet voor vandaag zijn. Het zal echt niet voor vandaag zijn. Mijn rechterhand zit opgezwollen en ik heb moeilijke greep en ik loop met een spakke. Iemand belde mij om boodschappen te halen en zo al ik wel gerodeerd geraken. Als je op zondag werkt, moet je de maandag rusten.
Hij ziet er waarempel fierder en jonger uit dan voorheen. En de berg werk dat hij me aansmeert kan hem precies niet schelen. Efkens mijn wonden likken en er morgen weer proberen tegenaan te gaan. Misschien ga ik er ook wel een dagje tussenuit. We zullen wel zien. ondertussen zijn er reeds enkele sluierwolken.
Geschreven door art om 09:27
Reageer op dit bericht
Maandag 16 maart 2009
aanpassing
Ik weet niet hoe het nu verder moet met deze blog.
De drang om er mee te stoppen zit hoog maar ik laat er een tijdje over gaan. Ik weet niet hoe lang ik de zelfsensuur kan volhouden. Is het wel nodig? Blijkbaar wel! Ik zei niets negeatiefs, integendeel maar het valt bij sommigen niet in goede aarde. Vooral diegenen die niet op de PC komen geven de indruk wantrouwig te zijn.
Ik moet heel veel van me afschrijven omdat ik heel veel alleen zit. Ook nu weer drie dagen alleen.
De drang om er mee te stoppen zit hoog maar ik laat er een tijdje over gaan. Ik weet niet hoe lang ik de zelfsensuur kan volhouden. Is het wel nodig? Blijkbaar wel! Ik zei niets negeatiefs, integendeel maar het valt bij sommigen niet in goede aarde. Vooral diegenen die niet op de PC komen geven de indruk wantrouwig te zijn.
Ik moet heel veel van me afschrijven omdat ik heel veel alleen zit. Ook nu weer drie dagen alleen.
Geschreven door art om 14:53
Reageer op dit bericht