We meet again ...

Geleidehonden

 Het is er dan toch van gekomen.Een duidelijkere structuur,wat betreft het opleiden van geleidehonden…

Tot nu toe waren er een aantal opleidingcentra, die zich heel gewetensvol bezig hielden met de honden. En er waren er een aantal anderen; Maar laat me bij het begin beginnen.

Een school wordt verondersteld van een geleidehond op te leiden, die zijn eigenaar door het verkeer kan leiden,obstakels gaat omzeilen,dingen aan geeft,die eventueel een gEvaar kunnen vormen.Dit doet hij als hij aan het werk is, met beugel en eventueel met zijn jasje aan. Als hij die beugel niet aan heefft, is het een gewone huishond,net als elke andere hond.Je kan je wel voorstellen, dat dit een immens werk is.Het vergt een enorme inzet,geduld en dierenliefde.eerst gaat de hond, als puppy,naar een pleeggezin. Hier wordt hij gesocialiseerd,en na een jaar, als hij geslaagd is voor de test, mag hij naar school.Daar begint dan het grote werk.Na ongeveer een jaar intensief werken krijgt hij weer een test.als ook die positief uitvalt, is hij klaar voor de nieuwe eigenaar. De blinde eigenaar wordt voorgesteld,komt twee weken op training met de hond, intern op de school.Daarna vogt en periode op het thuisfront. Trajecten aanleren, probleemsituaties in de omgeving leren oplossen…

Ik vertel dit alles nu in het kort, maar jullie hebben al wel door, dat dit niet iets is dat je even doet,tussen de soep en de patatten.

Natuurlijk moet hiervoor betaalt worden. Een geleidehond opvoeden kost enorm veel geld;eten,dierenartskosten,personeel…En hier wringt het schoentje.als gebruiker moet je normaal niks betalen voor een hond. Je kan beroep doen op het Vlaams Fonds,die de helft van de kosten betalen.Dat betekent: 7.500 euro. De andere helft??? Die wordt betaalt door de school.Zij krijgen sponsorgeld, en leven verder van giften, en georganiseerde manifestaties, om geld in het laatje te brengen.Als eigenaar betaal je een spreekwoordelijke euro. Wel vinden ze het schitterend als je iets op touw zet, ten voordele vn de school. Maar als je dat niet kan, zal dat geen reden zijn om je hond te weigeren.

Ook werken de scholen volgens Europese normen. Dit betekent, dat elke school zich moet houden aan bepaalde,opgelegde normen. Die zijn geldig in heel Europa, en hierdoor is er dus een goede controle mogelijk op de werking van de school…

Niet elke school doet hier echter aan mee. Hoe het komt weet ik niet, maar de laatste jaren zitten de hondenscholen in de lift. Spontaan kon iemand zulk een school opzetten, als hij maar kon bewijzen dat hij ergens ooit, een opleiding had genoten.en wat nog leuker is: die school kon dan vragen wat ze wou…

Ik was, maanden geleden, op zoek naar een geschhikt opleidingscentrum.En dan ga je her en der eens luisteren.Ik ontmoet een vrouw, die net, voor de tweede keer, een hond heeft aangevraagd.In Brasschaat. Als we het over de prijs hebben van zo een hond, vertelt ze me dat ze 9000 euro moet bijbetalen. Hoe kan dat nu? Tja, omdat deze school alleen met superhonden werkt, zegt ze. De verantwoordelijke van die school heeft haar opleiding in Nederland genoten, bij Martin Gaus.en blijkbaar kan je je dan meer veroorloven…

Als ik thuis kom,bel ik naar de school.”Ja mevrouw,dat klopt’ zegt ze, als ik vraag of de hond zo duur is. Maar hoe komt het dan dat andere scholen dat niet doen. Daar krijg je je hond. Bij jullie moet ik zomaar eventjes een fortuin betalen.Ik dacht dat jullie school bedoeld was om mensen te helpen, niet om ze te pluimen…Ik zeg haar eens goed mijn mening…Ja, volgens haar zijn de honden, die zij afleveren, van een speciale bloedlijn, ook gekweekt op schoonheid, ze zijn extra groot…en nog meer van die flauwekul. En toch zijn er mensen die erin lopen. Die niet beter weten…

Gelukkig, dit gaat niet lang meer duren.De Belgische geleidehondenscholen hebben zich verenigd.Ze hanteren vanaf nu allemaal dezelfde normen, zijn allen goedgekeurd door de Europese Gemeenschap, en werken allemaal op dezelfde manier.Momenteel zijn er vijf scholen die en deze groep zitten

Glin, Koksijde, Neeroeteren, Genk en Tongeren.

Dus elke andere school, waar jullie van horen, werken niet volgens deze maatstaf, en dus…je hoort me hier niet zeggen dat die scholen niet deugen,hoor. Maar alleen, wees voorzichteg. Ook in deze branchezijn er mensen die op onze rug rijk willen worden. En wat je ook doet: ga niet naar Brasschaat.

Muis in huis

 

Ik heb het al geschreven, ik heb iets met dieren;Om de een of andere reden willen ze allemaal hier zijn.Maar ik zie ze niet allemaal even graag komen…

Een paar maanden geleden werd mijn aandacht getrokken door een geritsel aan mijn kleitafel, in de veranda.Even denk ik nog dat het Flukje is, maar nee, die ligt weer zalig te slapen.als ik korterbij kom,stopt het lawaai, even later herbegint het weer. Nu moet je weten dat ik een panische angst heb van ongedierte, dus je ziet het al voor je:lawaai,ik weet niet precies wat, en van waar.Ik ren naar de buren,doe mijn verhaal,volledig in paniek. Buurman komt kijken.Niks. Volgens hem zit de muis in de muur,tussen de muur en de lanbrisering. Dan maken die pootjes een ontzettend lawaai.Hij vertrekt weer, ik moet maar een gil geven als ze er weer is. Maar ik hoor niks meer…

Nu moet ik toegeven dat die lanbrisering niet zo stevig tegen de muur bevestigd is. Jaren geleden heeft mijn ex vriend eens willen bewijzen dat hij handig was. Het is hem niet gelukt.Die houten plankjes passen mooi in elkaar, met een soort kliksysteem. Heel mooi, dat wel, maar als er eentje los komt, dondert de hele boel eraf.En nu wil het lukken, dat de laatste tijd die planken wel heel regelmatig los zitten.Maar ik,oen die ik ben, sta daar helemaal niet bij stil. Ik hoor niks meer, muis is weg, hoera…

Tot een paar dagen geleden.Ik kan niet slapen, ben extra vroeg opgestaan.Het is nog pikkedonker.Terwijl ik mijn koffie zit te drinken, in de keuken, hoor ik geritsel. Op de keukenkast. Even denk ik dat ik droom. Nee, het ritselt wel degelijk.Stokstijf blijf ik luisteren. Muis is terug; De aanval is ingezet. Het is vijf uur in de ochternd, en dat rotbeest is wakker.Ik besluit rustig te blijven,drink mijn koffie, en wacht tot het tijd is om mijn dochter te wekken.Om zeven uur is het zo ver.Al die tijd heeft muis lopen ritselen, piepen. Volgens mij zat ze me ook aan te kijken; Terwijl ik koffie dronk. Ik ben een makkelijk slachtoffer voor die beesten. Al steken ze hun tong uit,ik zie het toch niet.

Gewapend met twee badhanddoeken trekken we naar de kast;er ligt een papieren zakje, dat beweegt. Zegt mijn dochter. Buiten met die rommel…ik kieper alles om in de tuin. Niks,nada, njet. Wel gaatjes in de zak. Van muizetandjes. Rotbeest.tja, zegt mijn dochter, die is weer in de muur gekropen, dat is wat je gehoord hebt. Oke, maar hoe doet ze dat dan? Heb ik dan een gat in mijn muur. En dan, eindelijk, weet ik het. De lambrisering.elke week moet de poetsvrouw die plankjes weer ineen schuiven.Om ze de volgende dag weer op de grond te vinden.Ik word boos. Aha, de aanval is ingezet? Oke, kom maar af…

Vanmorgen is de tuinman hier. Dat is nu eens een man, die alles kan; Ook muizen vangen. Ik ga naar buiten, doe mijn verhaal. In zijn stem klinkt een lach. Ik zal dadelijk wel eens kijken, zegt hij. Ik antwoord:
’Ja, want ik heb een slimme muis..’
Oeps, wat zeg ik nu? Maar hij reageert niet, en ik doe alsof ik ook niks gezegd heb.we dokteren een hele strategie uit. Dat beest gaat eraan.En dan zeg ik: Pff, het regent, ik ga naar binnen, ik word nat. Ik moet mijn muis nog gaan kietelen…Aiaiaiaiai.terwijl ik het zeg,besef ik welke flater ik sla.En ik hoor hoe hij stopt met werken.Euuuuuuh, in mijn hoofd klonk het beter, hoor, zeg ik.Ik bloos een beetje, denk ik.hij gniffelt eens. Dat dacht ik al, is het enige dat hij antwoordt…

Toiletbezoek

 Zijn alle blinden geradbraakt? Hangen ze aan elkaar en vijzen en bouten?Met haken en ogen? Toen ik nog tot de wereld der zienden behoorde, heb ik er nooit op gelet. Een blinde kon niet zien. Punt uit.Maar nu weet ik wel beter. Stiekem heeft een blinde nog wel meer mankementen, dat geef ik je op een blaadje. Of ligt het aan mij???

Zoals ik voorheen al heb geschreven: alles heeft hier een vaste routine. Een vaste plaats ook. De tafel staat op een bepaalde plaats, op een bepaalde tegel. Anders: blauwe schenen. De pannen zitten op een bepaalde volgorde in de kast. Anders: een huis vol kabaal, en een hond met een hartstilstand. Een deur is helemaal dicht, of helemaal open. Anders: gebroken neus.

Je zou denken dat ik al die regels ken, vermits ik ze zelf heb gemaakt.Tot gisteren dacht ik dat ook…

Ik ga, zoals altijd naar het toilet met een boek. Al vanaf ik een kind ben, werken mijn anaalspieren beter bij het verwerken van literatuur. Vroeger in zwartdruk, nu in braille; blijft hetzelfde, als de spieren maar werken. Maar als het een spannend boek is, kan het gebeuren dat ik even de wereld rondom mij vergeet en mijn dochter luidkeels moet brullen dat het nu haar beurt is.

Dus gisteren zit ik, volledig in de ban van mijn thriller te genieten in mijn kleinste kamertje. Met de deur dicht.Natuurlijk. Na een tijdje en een achterwerk dat in slaaptoestand verkeert, besluit ik mijn dagtaak verder te zetten. Ik leg mijn boek neer, neem wc papier, duw op de flushknop.en dan buk ik me, om mijn boek weer op te rapen.Maar de deur is dicht, mijn toilet heel klein..bang…met mijn hoofd tegen de deurklink. Pardoes met mijn fontanelleke.Een stekende pijn in mijn brein. Ik zak op de grond, de tranen lopen weer over mijn wangen. Voor de zoveelste keer…

Een tijdje later zit ik aan de keukentafel. Met hoofdpijn. Misselijk. Evenwichtstoornissen. Dit is geen goed teken…

Ik ga vroeg slapen. Rust zal me goed doen. Heb proberen te eten. Ging niet. Maar als ik me wil omdraaien in bed: gaat ook niet. Goedkoop zat.

Het is de volgende ochtend. Gisteren was ik nog van plan om naar de academie te gaan, maar vandaag twijfel ik. Nog steeds hoofdpijn, nog steeds evenwichtstoornissen. Na mijn ontbijt, dat er met moeite in blijft, en een paar tassen koffie, besluit ik het toch te proberen. En warempel, ik hou het vol tot een eind in de namiddag. Dan kan ik niet meer; teveel hoordpijn, te veel kabaal, te veel viswijven in de academie. Maar mijn avondeten blijft zitten waar het zit. Gelukkig. Het komt allemaal wel goed. Als ik maar rustig aan doe…

Ik maak de som op van bijna vijf jaar blind zijn. Eenmaal gescheurde enkelligamenten, eenmaal gekneusde ribben, vier maal gebroken neus, twee gebroken tenen en nu misschien een lichte hersenschudding…

Ligt het nu aan mij?Ben ik nu echt zo onhandig? Of ben ik te snel? Wil ik nog steeds op hetzelfde tempo verder als jaren geleden? Dan word het hoge tijd dat ik bouten en vijzen ga bij kopen. Want ikke, Agaatje, breek mijn nek nog wel eens. Maar niet wandaag, dat beloof ik. Want vandaag…heb ik hoofdpijn.

Gezinsuitbreiding deel 2

Het gaat goed op de kraamkliniek. Mijn vriendin heeft haar bib omgetoverd tot een poezenspoeddienst en een grote hondenbench geïnstalleerd. Daarin liggen nu drie miserabele kittens, amper vier weken oud. Maar alles gaat prima. De melk van de dierenarts gaf hen krampjes, dus moest er iets anders gevonden worden. Maar mijn vriendin, als volleerde poezenmoeder, gaat andere melk kopen, probeert nog eens, en wonder boven wonder: de kleintjes drinken. Heel gulzig,met hun kleine lijfje in haar hand. Ook ik krijg er eentje toegeschoven. Heerlijk dat lieve snoetje, dat warme lijfje…maar veel meer doen dan zitten, en voelen, kan ik niet. Ik kan niet helpen voeden, zie niet hoe hun buikje zich opspant als ze krampjes krijgen. Ik kan alleen maar hopen dat alles goed gaat. Ze krijgen het beste eten, de beste verzorging, het meeste liefde. Daar zorgt mijn vriendin wel voor.Die heeft de hele familie gemobiliseerd. Ook haar honden. De oudste hond, een pitbull, zorgt voor de massage. Als de katjes gegeten hebben, mag hij vakkundig de buikjes masseren met zijn dikke tong. En dat doet hij dan ook. Vol overgave.Mijn vriendin heeft een volle dagtaak aan het voeden en verzorgen van de kleintjes.Ik vraag me af of het niet allemaal te veel is, te vermoeiend. Maar stiekem denk ik ook dat ze ervan geniet,mijn perfecte poezenkraamkliniek verpleegstervriendin.

Hier in huis heb ik Fluk ook verteld wat hem te wachten staat. Een zusje of broertje,nog heel klein, dat anders blaft als hij. Dat zal willen spelen, en op de meest onwaarschijnlijke tijdstippen in zijn oren zal komen bijten. Maar Fluk vind het allemaal niet zo spannend. Hij luistert aandachtig, zucht eens diep, en slaapt verder.De sofa ligt vol met zijn speelgoed. Misschien heeft hij dat voor alle zekerheid alvast veilig gesteld. Tja, een gewaarschuwde hond…

En dat is nog niet alles. Ookde aanvraag voor een geleidehond loopt verder. Nog maximum een jaartje en dan komt er weer een grote broer of zus bij. Die ook wil spelen, slapen, snurken…en ik die dacht dat dit een saai jaar zou worden.

Nu mijn dochter de deur zal uit gaan, dacht ik even dat ik me zou gaan vervelen. Dat het vreselijk stil zou worden in mijn huisje. Tja, daar heb ik me in vergist, besef ik nu. En als mijn dochter toch niet op kot zou gaan?Heerlijk, nog een man meer in huis.

Jaja, mijn grote gezin komt eraan, en ik ben er helemaal klaar voor…

Apart kamertje

 We hebben onze mond vol over integratie. Over de rechten van een gehandicapt persoon. Over het feit, dat ze evenwaardig zijn…zijn we allemaal zo verdraagzaam, omdat dat de nieuwe mode is? Omdat we nu bij Europa horen, en het wettelijk verplicht is om verdraagzaam te zijn? Zijn we eigenlijk wel zo verdraagzaam als we doen uitschijnen?

In Geel is een zaak. Midden in het centrum,op de markt. Een deftige zaak; waar je lekker kan eten, of rustig een glas kan drinken. Het zit er altijd vol. Blijkbaar een zaak met een goede naam. Die willen ze kost wat kost behouden,denk ik.

Ik zit binnen, samen met de kinderen. We bestelden net wat te eten en drinken rustig een aperitiefje. Een paar tafeltjes verder zit een collega van mijn dochter,ook een orthopedagoge.Zij is samen met haar leefgroep op stap. Als ze even een praatje komt maken, vertelt ze dat een van de mensen vandaag jarig is. En dat er dus gevierd wordt. Met pannekoeken en een cola.Haar leefgroep bestaat uit vijf mentaal gehandicapten, de één al blijer als de ander.Ze vertellen mopjes, geven hun mening op hun typische ongegeneerde manier. Ik moet moeite doen om niet te lachen. Ze zijn zo eerlijk, zo open en soms slaan ze de nagel op zijn kop. Maar als normale mag je niet reageren. De pannekoeken komen eraan en iedereen begint te zingen. Voor de jarige. Alle vijf en ook de begeleidster. Mijn dochter stoot me aan en zegt:
“Dit gaat fout".
En inderdaad, als de pannekoeken half op zijn komt er een ober naar het tafeltje. Hij praat even met de begeleidster en loopt daarna weer door. Alsof er niets gebeurt is. De collega van mijn dochter komt naar onze tafel. Heel verontwaardigt.’
"Wwe worden vriendelijk verzocht, om voortaan in een aparte ruimte gaan te zitten als we iets willen eten. We eten niet netjes genoeg en dat zou de andere klanten kunnen storen…"
Ze vertrekt met haar groepje, zonder kabaal, zonder ook maar enig vertoon van woede. Mooi alles betalen en buiten.Maar ik? Ik kook…

Na enkele minuten wordt ons eten gebracht. En ik kan mooi eten, netjes zonder te morsen. En ik zing niet, ik fluit ook niet…en ik ben niet gehandicapt, ik ben blind…blijbaar wordt er zelfs gediscrimineerd in handicaps. Geestelijk gestoord: buiten. Blind of doof: je mag blijven. Want dan kan je proper eten en dan zing je niet.

Ik roep de ober. Vertel hem dat hij kan kiezen: ik ga buiten zonder te eten, en zonder te betaen. Of ik eet alles op, maar dan kan hij daarna wel de nabijgelegen tafels poetsen. Want spontaan ga ik dan gaan zingen. Met mijn mond vol. En proper eten? Tja, ik ben gehandicapt, dat kan ik niet…

Hij zegt niks en wij gaan buiten, zonder eten. Zonder kabaal…

Dank u, heer, voor deze verdraagzame wereld.

 

Gezinsuitbreiding

Gisteren ben ik naar Bokrijk geweest, naar de bloemenmarkt. Heerlijk was het. Ontzettend druk, ontzettend warm, ontzettend gezellig. Ik had me voorgenomen om niks te kopen. Mijn tuin is een grasveld, met een terras, en rondom dat terras enkele klimplanten. Heel sober, makkelijk in het onderhoud. Maar ook wel een beetje saai.Ik liep, samen met een vriendin, langs de kraampjes. Hoe verder ik liep, hoe moeilijker het werd om mijn geld in mijn tas te laten zitten. En ja hoor, een prachtige vijgenboom stond me op te wachten. Heel groot, heel verleidelijk. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we kwamen thuis met een auto vol planten,waaronder dus mijn boom. En vandaag zou die in een grotere pot worden gezet,aan de rand van mijn terras. Al vroeg kwam mijn vriendin, met een enorme zak potgrond,opdagen.Vol goede moed togen we aan het werk. Grote pot,veel zand, ik hield de plant rechtop, zij vulde bij. Oef, die stond. Ik werd er helemaal gelukkig van. Nu nog de fuchsiaplantjes. Opnieuw op zoek naar grotere potjes. Hangpotten, Fuchsia op stam in een mooie keramieken pot.
”Ga maar eens kijken in de garage”zeg ik,”daar staan er nog een hoop…"

Vriendin en dochter trekken de poort open, en een enorme kat vliegt langs hun benen naar buiten. Die is duidelijk geschrokken. Het is de kat van de overburen. Heel mooi, goed verzorgt, een tijgertje.Verleden jaar heeft ze kleintjes gekregen in de tuin van de buren. Want dat is iets wat ze doet: ze gaat steeds ergens anders bevallen, nooit in haar eigen huis. Ze is wel een goede moeder,hoor, maar ook haar kleintjes neemt ze niet mee naar huis. Dus verleden jaar heeft buurman de gemeentewerkers gebeld. Die zijn de kleine katjes komen halen, hebben ze daarna een spuitje laten geven. Die katten worden wild, bezoedelen de hele buurt, en blijven maar kweken,aldus de gemeente.En alhoewel ik het daar heel moeilijk mee had, toen de buurman het vertelde, ik kon er niks aan doen.

En dan valt mijn euro. Al een paar weken hoor ik vreemd gesjierp in mijn tuin, elke avond opnieuw.Ik dacht dat er weer een nestje met volgelkinderen in de buurt was, nu begin ik me daar vragen over te stellen. Ik vraag mijn vriendin om even gaan te zoeken in de garage…ze komt terug. We hebben kleintjes. Drie. Tijgertjes,van licht naar donker. Ze schat dat ze ongeveer vier weken oud zijn. En wat nu? Ik weet het niet…ze liggen op de vloer van de garage te slapen.Mijn vriendin neemt er eentje in haar hand; Volgens mijn dochter lijkt het op een Franske. Het heeft een dik buikje, bolle wangetjes, een hoopje haar.Als we ze nu niet verzorgen gaan ze dood. Mijn vriendin, die nog gekker is als ik, belt naar haar dierenarts. Tja, als de moeder gevlucht is, zit de kans er dik in dat ze niet meer terug komt. En als ze dat wel doet, gaat ze zonder twijfel ruiken dat er mensenhanden aan haar kleintjes zijn geweest. Waarschijnlijk gaat ze die beestjes dan in de steek laten…daar staan we dus, met drie kittens. En mijn hondje, die vreselijk nieuwsgierig rond ons draait. We laten Fluk even snuffelen. Hij begint dadelijk te kwispelen, ruikt aan de poesjes, vind het allemaal prima.
"Ach," zegt mijn vriendin, "ik kan ze wel groot brengen met de papfles hoor. Dat heb ik nog al gedaan."
Tja, ik kan het niet, ik vind dat kleine mondje nooit… We besluiten de poesjes te houden. We gaan ze melk geven, en al hetgeen ze nodig hebben. Maar eerst naar de dierenarts, speciale kattenmelk kopen. En een papfles. We steken de poezen in een grote doos, met een oude handdoek erin.Ze vinden het allemaal OK. Ze slapen rustig verder, met hun dikke buikje, hun kleine oogjes, hun heerlijke lijfje. Ik zucht. Wat is het toch met dit huis? Elk dier wil hier zijn. Een ziek vogeltje, een haaskonijn,egels, ik denk dat ik al bijna een boerderij kan beginnen met alle dieren die hier een noodstop hebben gemaakt. En nu dus de poesjes. Ze zijn hier geboren, willen hier wonen. Kan je dat zo maar naast je neer leggen? Ze gewoon doodslaan, of laten weg halen? Ik niet, ze willen hier zijn, dus blijven ze…maar nog niet nu, ze moeten eerst nog aansterken, groeien. Binnen een paar weken komt er eentje naar hier en eentje naar mijn oudste dochter. Het derde blijft waarschijnlijk bij mijn vriendin.als alles goed gaat…het gaan nog spannende tijden worden, Fluk, de poes en de geleidehond. Ik verheug me er al op. Maar een ding is zeker: ik ga me niet vervelen…ach, ik heb altijd al een groot gezin gewild, hier is het dan…

Agaath

Klik op foto

Ik heb het elk jaar. Al bijna vijf jaar, sinds ik blind ben. Als de zon begint te schijnen, val ik stil. Normaal ben ik een pietje precies, ik poets, vlieg rond met stoffer en blik. Maar als de zon schijnt...
De afgelopen dagen heb ik me te pletter gewerkt in de tuin. Mijn spieren hebben het begeven, ik ben een compleet wrak. Maar mijn tuin zal opgeruimd worden, zowaar ik Agaath heet. Waar vroeger de hele tuin beplant was met bloemen en struiken, vind je nu alleen nog maar gras. Dit is uit pure noodzaak. Ik kan het niet meer onderhouden en er is geen enkele zot die het wil komen doen voor me. Dus verleden jaar is mijn tuin verandert in een heel simper grasveld, met een leuk terrasje er midden in. Niet echt een tuin voor de boekskes, maar wel makkelijk in het onderhoud en op die manier is er nog tijd over om van mijn tuintje te genieten. En ik doe dat dan ook. Met stramme spieren en nekspieren die helemaal verkrampt zijn installeer ik me in een zeteltje met dikke kussens. Het is nog ochtend, maar het zonnetje geeft een heerlijke warmte. En ik voel het broeien, het gevoel. Ik weet perfect wat er gaat gebeuren. Vandaag zal ik niet koken, niet wassen en plassen. En ik zal ook niet uit mijn zeteltje komen...
Ik kijk naar boven, de blauwe lucht schittert. Een prachtige dag. De bomen achter de garage zijn diepgroen, hun blaadjes wiegen zachtjes in de wind. Ten oosten aan mijn keukenraam staat de zon al te schijnen met een zachtgele gloed. Ik ga even naar binnen, neem een tas koffie, mijn boek en vertrek weer naar mijn verborgen plekje. Het wordt middag. Het wordt warm, heel warm. Ik ruik de hitte, de lavendel. Het gras is nu lichter geworden van kleur. De witte wolken zweven door de lichtblauwe lucht. Een blauw dat je enkelel in de warme zomer ziet. Een blauw dat je meeneemt naar andere oorden, andere emoties. De geur van de mediterane keuken vult mijn neus. Ik sluit mijn ogen. God, wat doen mijn spieren pijn. God, wat ben ik moe.
Als mijn dochter die namiddag thuis komt, zit ik nog steeds in mijn mijn zeteltje. met een lege kan koffie naast me. Met een uitgelezen boek op tafel. Met Pierre, die het nu wel voor gezien houdt. Hij heeft nog andere dingen te doen. Ik maak een salade klaar, we eten op het terras. Ook zij moet even bekomen van een dag in een oververhitte klas.
Het is avond. Een stuk koeler ineens. En toch ... ik doe een truitje aan en loop nog even naar mijn terras. Zet me weer even op mijn zeteltje. Kijk weer naar de lucht. Sterren, duizenden sterren. Fonkelend, mysterieus, uitnodigend. Ik blijf nog even zitten, wacht tot er eentje zal vallen. Ach, misschien moet k gewoon niets wensen. Misschien heb ik niets meer te wensen. Misschien heb ik alles al? Ik vraag me af hoe de wereld eruit ziet, nu op dit ogenblik. Is de zon echt zo fel? De lucht zo blauw? Het gras zo groen? Of spelen mijn hersenen een spelletje met me. Volgens mijn gevoel is de lucht nog nooit zo mooi geweest als de afgelopen vier jaar. Maar de werkelijkheid? Die zal ik nooit meer zien en eigenlijk vind ik dat niet eens een gemis. Want ja, je hersnenen kunnen een spelletje spelen. En ja, je kan jezelf een hoop dingen wijs maken. Maar mijn wereld is prachtig, met de mooiste kleuren. met de warme zon op mijn huid. En wat die werkelijkheid betreft? Die is weg gelegd voor al die ziende mensen, die het zo druk hebben met hun neus te volgen, om maar niks te missen van wat ze denken dat ze moeten zien...

Het begon al goed fout... Ik moest de trein van negen uur hebben. Ik was nochtans op tijd op gestaan. Ontbijt, hond eten gegeven, tanden gepoetst en mijn kleren hingen ook al klaar. Een leuk rokje, een nog leuker bloesje en makkelijke sandalen. Want als je met twee dochters op strooptocht gaat in de grote stad, kan je beter makkelijk schoeisel dragen. Dat heb in al die jaren wel geleerd. Maar dar ging het dus fout. Ik morste op mijn bloesje, vond zo snel niets anders dat bijpassend was. Dus dan maar een broek aan, met t-shirt. Natuurlijk was die broek te lang voor de sandalen. En ja, het werden spitse damesschoentjes met een heel elegant hakje. Vrij hoge hakken, maar dat kon ik wel aan, tenslotte was ik nu wel super elegant gekleed. Jongens, die vervloekte vrouwelijke ijdelheid...
Twintig minuten stappen naar het station, een uurtje treinen en daarna recht naar de Meir... Heerlijk, we zouden niet alle winkels doen, alleen deigene die betaalbaar waren en waar we dingen konden vinden die we echt nodig hadden. Maar ja, wat heeft een vrouw nu niet nodig, als ze in de stad is. Plotseling is je volledige garderobe versleten, moet je dringend andere schoenen, is je tas wel heel erg versleten. En alleen op pad bent beperkt het nog wel, maar drie vrouwen samen? Nee, dat kon echt niet goed gaan.
Middag, we zouden even wat gaan eten, daarna weer vlug verder. Maar je voelt nniks... totdat je gaat zitten. Op een terrasje. In het zonnetje. Mijn voetjes vertelden me wel dat ze het eigenlijk niet zo leuk vonden in de spitse schoenen, maar ja, daar gaan we nu toch niet moeilijk over doen, hè? Nog zoveel winkels te doen, nog zo weinig tijd...
Na de Meir volgden de zijstraatjes. de kinderkopjes ... Halelujah mijn voeten... Stoïcijns loop ik verder: "Wir sollen nicht kapitulieren ... Ik concentreer me op het passen van kleding die ik dan uiteindelijk toch niet koop. De kinderen eerst. Die zijn jong, die moeten mooi zijn... de namiddag vliegt voorbij. We beginnen gas terug te nemen, uit pure vermoeidheid. We gaan wat drinken, blijven langer zitten dan we van plan waren, maar wat geeft het? Je kan over de koppen lopen en aapjes kijken is echt heel leuk. Als ik opsta voel ik het. Mijn voeten gaan in staking. De onderkant voelt als rauwe biefstuk, mijn tenen als geplette sosissen, mijn enkels als gehakt. Kortom, ik ben een barbeque op mijn eigen. En we zitten op de Groenplaats. Enig idee hoe ver dat van het station verwijderd is. Heeeeel ver, ik zal het je zeggen....
Mensen lopen me voor de voeten, struikelen over mijn stok, beginnen te vloeken in onverstaanbare taal ... heerlijk toch, die grote steden. Na een martelgang van een half uur sukkel ik de trein in. Het ergste is achter de rug. Nu begrijp ik waarom mannen ons zo belachelijk onlogisch vinden. Dat zijn we ook, we plaatsen schoonheid bovenaan ons lijstje. We moeten vrouwelijk, elegant en gesofisticeerd zijn. alsof ik zo vrouwelijk, elegant en gesofisticeerd ben als ik als een manke reumapatient, met een gezicht als een oorworm door de straten van antwerpen schuifel. Maar wee degene die me dat probeert duidelijk te maken...
Ik kom thuis, gepakt en gezakt en bijna op mijn ellebogen voort kruipend. Ik trek mijn schoenen uit, neem een sigaretje en loop op mijn blote voeten door het gras. Wat een gevoel. Kriebel met mijn tenen tussen de grassprietjes en zucht. En zucht nog eens. En plotseling schiet het me door mijn hoofd: misschien hebben al die huisvaders, die hun vrouw meewarig aankijken als ze weer eens de kokette madam uithangt, dan toch niet zo'n ongelijk als wij altijd beweren. Maar ik val nog liever dood dan dat toe te geven...

Klik op foto

Misschien ligt het aan mij ... misschien ben ik wel ouderwets aan het worden. Ik heb mezelf altijd als een moderne, jonge vrouw beschouwt, maar ik vrees dat ik niet meer tot die categorie gerekend kan worden...
Ik woon met mijn dochter in een landelijke gemeente, er is hier echt niets te zien. Maar ik heb hier altijd graag gewoond, het is er veilig. de kinderen spelen nog op straat, iedereen kent iedereen. Dat heeft natuuurijk ook zijn nadelen, als de buurvrouw voor de zoveelste keer kan vertellen wie er bij mij op bezoek is geweest, wat die persoon van kleding droeg en wat hij wist te vertellen toen hij of zij mijn woning verliet en zij natuurlijk toevallig haar stoepje stond te keren. Maar meestal is het gewoon leuk, een vorm van sociale veiligheid.
Elke week ga ik winkelen met mijn dochter, in de naburige gemeente. Helemaal niets speciaals hoor,. Gewoon gezellig winkels kijken, kleding passen en iets lekkers drinken. Dat is onze namiddag, die maken we vrij voor elkaar. We lachen, lopen winkel in en uit, klagen over onze lijn, doen alles wat een moderne, jonge moeder met haar puberdochter doet. Ook vandaag dus...
We staan in de cd - winkel, allebei met een koptelefoon op, te luisteren naar dezelfde cd. Zware beslissing moet genomen worden:  kopen of niet? Ik geniet van de muziek, de eigenaar van de shop kent me al. Ik luister naar een aantal cd's, echt van voor naar achter en ga dan naar buiten.... maar vandaag niet, ik vind dit echt aangenaam. Blijkbaar is dochterlief al klaar. Ze stoot me aan: Goed hé! Als jij hem niet koopt, dan ik wel..."
Ik luister verder. Harde stemmen naast me. Daar waar mijn dochter staat, denk ik. Ik schuif mijn rechteroortje van de koptelefoon een beetje achteruit. Tegen wie is ze nu weer aan het tateren? Twee mannenstemmen. Geen dochter meer. Ik hoor één van die mannen zeggen:
"Nee, dat kan ik niet missen, ik heb zelf ook nog nodig."
Blijkbaar kijk ik een beetje verwonderd, me nog steeds afvragend waar mijn dochter naartoe is. En de mannen krijgen door dat ik hen kan verstaan. Mijn oortje zit niet meer op mijn oor, of hoe leg ik dat uit? De man die aan het woord was, is nu niet meer zo zeker. Ik hoor het in zijn stem. Maar de deal moet doorgaan...
"Ik kan nog wel wat missen, maar niet veel." Gaat hij verder. "Euh ... ik heb nog wel een schijf, euh, ... een sneetje wit brood voor je. Nu al, als je wil."
Zijn stem klinkt een beetje aarzelend, ik voel zijn ogen in mijn rug prikken. Maar ik reageer niet. Waar is mijn handtas?  Ik schuif ze zo onopvallend mogelijk voor mijn buik. Doe alsof ik het allemaal niet interessant vind.
"Nee", zegt de andere stem, "nu hoeft het nog niet, euh... ik heb nog geen honger."
Ik doe mijn tweede oortje weer in, luister verder naar de muziek en hoop dat mijn dochter vlug weer opduikt. Enkele minuten verstrijken, de mannen spreken geen woord meer tegen elkaar. Ik vraag me af of ze er nog wel zijn. Maar als mijn dochter weer naast me komt staan, schuif ik een beetje naar rechts en voel dat er nog een persoon naast me staat. De kerels zeggen nog steeds niks. Ondertussen voel ik mijn tas of ik mijn geld nog heb. Ja hoor, niks mis. Terwijl we naar de kassa gaan, hoor ik hoe de twee mannen hun gesprek hervatten.
"Ik heb anders nog een brood ook, je kan nog kiezen!" Zegt die ene weer. Mensen vergeten soms dat je als blinde ontzettend goed leert luisteren. Je hoort wel eens dingen die niet voor je oren bestemd zijn. We betalen de cd, gaan naar buiten. Ik vraag mijn dochter wat wit brood is.
"Tja," zegt ze "zal ik een tekeningetje maken?"
Dus vandaag kan je in een godvergeten gat, op een zaterdanamiddag, in een cd - winkel, gewoon je deals afsluiten, terwijl kinderen, oudjes en moderne jonge moeders je staan af te luisteren. Of je nu in oude schoenen, nieuwe haarstukjes, koffiekoeken of wit brood dealt, maakt niet uit. In mijn tijd werd dat nog achter hoek en kant verkocht. Nu doen we dat even tussen de soep en de patatten. Tja, de moderne wereld, hé? De jonge mensen van nu reageren er niet eens meer op. De normaalste zaak van de wereld, blijkbaar. Maar als ik nu naar een cd - winkel ga, is het voor de muziek en niet voor wit brood.

Klik op foto

Ik heb vandaag mijn kennissenkrijg weer uitgebreid, terwijl ik naar de supermarkt ging met de buurvrouw. Ik heb een hekel aan de wekelijkse straf van voedsel inslaan, kiezen, prijzen vergelijken en me afvragen wat ik nu weer moet bekokstoven om gezond door het leven te gaan. Maar tja, een mens moet nu eenmaal eten in dit tranenedal. Dus, elke week probeer ik weer opgewekt mijn boetedoening te volbrengen en daar was hij... mijn collega blinde. Ook met een begeleider, ook met tegenzin zijn karretje vullend. Nu wil het dat zijn begeleider een gezamenlijke kennis is. Ik hoor hem roepen: "Hey, Agaath! Hoe lang is dat wel niet geleden?"
Ja, al een hele tijd. Hij wist zelfs niet dat ik blind ben, kan je je voorstellen... Na een paar minuten over en weer praten besef ik dat de blinde heer nog steeds geen woord gesproken heeft. Ik begin voorzichtig een gesprek met hem. Op mijn eigen manier, al lachend en grappend. Hij is geen humorist, dat is wel duidelijk...
Na het winkelen zien we elkaar weer aan de kassa. Ik hoor zijn stem, de kassa naast de mijne. Hij klinkt nors, een beetje grommerig. Onze begeleiders vragen of we zin hebben in een koffietje. Dat moet je niet vragen aan Agaatje, die is altijd van de partij als ze dada kan gaan. We zoeken een rustige taverne en installeren ons in het zonnetje. En ik beslis voor mezelf dat ik deze meneer ga leren kennen. je kent nooit genoeg mensen, het leven is te kort om alleen te leven. Maar al zit ik vol goede moed, een gesprek voeren met die meneer is geen sinecure. We praten over koetjes en kalfjes, alles behalve blind zijn. Blijkbaar werkt dat even hard op zijn zenuwen als op de mijne. "Doe in godsnaam toch gewoon," zegt hij tegen zijn begeleider. "ik zie geen kloten en dat mag je gerust zeggen ook..."
Tja, hij heeft gelijk... Prompt begint hij te vertellen. Hij had een vriendin, jaren geleden. De relatie geraakte gedaan, hij zag het niet meer zitten, zijn leven was ten einde en toen: knal...
Maar zijn leven was niet gedaan, je gaat niet altijd dood als je het wil. Hij bleef leven, maar was blind en ... gefrustreerd en boos. Op alles en iedereen. Ik hoorde zijn verhaal aan, met open mond van verbazing. De manier dat hij vertelde, zijn woede die zo duidelijk hoorbaar was in zijn woorden... dat was ik niet gewoon. Ik mag zeggen dat ik mijn beperkingen goed aanvaard en voor mij schijnt de zon elke dag. Maar het kan ook anders, dat begreep ik wel. Hij ging verder met zijn verhaal. Had geld geërfd en daar een huis mee laten bouwen.  Een huis zonder ramen.
"Ik zie het toch niet, ik heb geen llcht nodig..."
"Oh jawel, iedereen heeft zonlicht nodig!" Ga ik er tegenin. Maar hij geeft niet toe en begint een verhaal over niet betalen voor iets dat je niet nodig hebt... Het wordt een verbitterde litanie. Zo stilaan vind ik het genoeg geweest, ik wil naar huis. Die man maakt me helemaall down. Ik geniet van mijn koffie op een zonovergoten terrasje en die man maar doordrammen over de waardeloosheid van zijn leven.
"Het leven is prachtig." Zeg ik overtuigd van mijn gelijk en beslis om te vertrekken.
"Ga je mee een kijkje nemen in mijn huis?" Vraagt hij me plotseling. Ja, sorry hoor, ik ben een vrouw dus vreselijk nieuwsgierig. En ik weet dat ik zijn huis helemaal niet kan bekijken, maar je kan je niet voorstellen hoe goed ik geworden ben in sfeer opsnuiven... Ik ga mee.
Hij woont vlakbij. Mijn buurvrouw beschrijft het huis als een uit de kluiten gewaasen legblokje. met twee deuren en zonder ramen. We stappen naar binnen. Het is er clean, strak, koud. Alles heeft een vaste plek, wat ik normaal vind. Dat zou bij mij ook wel eens mogen, maar puberdochter beslist anders. Mijn collega blinde doet met ons de ronde van zijn stulpje... Mooi proper, alles zoals een museum moet zijn. Hij heeft verluchting in de muren laten bouwen, allemaal roosters die zorgen voor frisse lucht. Maar geen ramen. Ik kan me niet ontdoen van het idee in een bunker te zitten, al zie ik niets van mijn omgeving. Eigenlijk vind ik het maar een akelig huis. Ik mis de zon, de planten, het leven...
Ik vraag hem of hij dan nooit de warmte van de zon wil voelen.
"Nee," zegt hij, "de zon is namaak, een namaakwarmte. Alleen een mens kan me een warm gevoel geven en ook dat wil ik niet meer. Want voor al de warmte die een mens me kan geven, moet ik dubbel en dik terug betalen..."
Ik ben weer thuis, mijn boodschappen opgeborgen en ik heb net een kop koffie genomen. Fluk heeft me net proberen te overtuigen dat hij, na een hele namiddag alleen zitten, zijn snoepje nu wel dubbel en dik verdient. Ik loop door mijn huis, voel over mijn meubeltjes, ga in de veranda een kijkje nemen. De zon schijnt door de ramen, de achterdeur staat open. Heerlijk toch, dat briesje, de vogels, de zon die mijn hele huis verwarmt...
Ik haal mijn zak patatjes en begin ze te schillen. Als mijn meisje naar huis komt, zal ze wel dadelijk willen eten. Ik zucht weer eens en denk aan die man met zijn mooie huis, zijn nette leventje ... zonder ramen...

Klik op foto

Ik ben nu toch al even bezig met mijn blog. het wordt dus echt tijd om eens bij de buren gaan te kijken. Al een paar keer heb ik daartoe een poging ondernomen, maar vermits ik alleen pijltjestoetsen kende, was dat een onbegonnen zaak....
Ik ga naar seniorennet en madam begint de mogelijkheden op te noemen: Veilig op het internet, vrije tijd, groene zaken, huis, tuin en keukenweetjes... Eén voor één passeren ze mijn koptelefoon. Maar het is best leuk, wat een mogelijkheden. En ik heb tijd... Een uur later ben ik waar ik wil zijn: blogs. Mijn oren zijn rood, madam is hees maar ik ben er. Ik druk op enter en hup, daar gaan we weer. Ik zit blijkbaar op de blogs, maar hoor alleen maar: veilig op internet, groene zaken, ... Ik begin als een gek op mijn pijltjestoetsen te rammelen, madam moet een versnelling sneller lezen. En dat vertikt ze. Mijn pc klapt dicht, potvast zitten de bullen. Ik houd het voor bekeken, morgen is er weer een dag.
Dit gaat zo ongeveer een week door. Ik surf, rammel op mijn toetsen, vloek en weet dat seniorennet een blog heeft. Verder kan ik maar niet geraken... en dan ontdek ik de tabtoets. Jongens, wat gaat dat snel! Ineens kan ik de blog vinden, op enter drukken, weer van voor af aan beginen zoeken en waarempel, als je al die dingen achter de rug hebt vind je de blogs. De top honderd, jawatte. Moet ik dat echt allemaal lezen? Spontaan beginnen mijn oren weer te gloeien. Met de tabs als mijn trouwe metgezel trek ik door de wereld van de schrijvers. tenminste, dat is mijn bedoeling.
De eerste blog die ik aanklik, heb ik al prijs. Alleen maar fotootjes, van god mag weten wie of wat... Tja, niks voor mij. Naar de volgende dan maar. Ik selecteer op de naam van de blog. Je moet ergens beginnen... en ik heb weer prijs. Fotootjes en hier en daar een opmerking. Ik sluit mijn pc, kruip in mijn bed. Eigenlijk wel jammer dat ik blind ben, wie weet wat had ik kunnen bekijken.
En dan: wonder boven wonder, ik het een page up en een page down. Nooit geweten dat die dingen zo handig zijn. Ik glijd nu losjes door de homepage, door de zijstroken van elke blog. Die zijn toch bij iedereen hetzelfde, dus die ken ik ondertussen wel met mijn ogen dicht  En dan vindt ik de mails die ik zoek. Veel woorden, weinig tralala... Ik zet ze dadelijk bij mijn favorieten en neem me voor een berichtje te plaatsen. Maar daar sta ik weer: als je wil reageren op een bepaald item, moet je een code ingeven. Antiespam ... en ook antiblinden, merk ik. Met veel uitleg staat erbij dat je moet blijven proberen, tot je de cijfers of letters kan lezen. Tja, dat ken wel even duren, vrees ik. Ik besluit dan maar om een e-mailtje te sturennaar al die blogs die ik zo geweldig vindt. Hoe meer ik lees, hoe meer ik denk: "Ach Agaath, geef het op, dit schrijven is toch niets voor jou... Maar het is zo leuk. En degene die me niet leuk vindenn, tja, je kan niet voor iedereen goed doen, hé?
Nu ik met de tab, de pijltjestoetsen en de page gewapend ben, is geen enkele blog nog veilig voor mij. Behalve dan de muzieksites. Toevallig ben ik ze op het spoor gekomen. Prachtig allemaal. Ik ben een groot muziekliefhebber, hier kan ik mijn gading wel vinden. Maar, madam is er ook nog. Onvermoeibaar gaat ze door met alle letters, vraagtekens en punten te lezen. En als je moet kiezen tussen een meeslepende melodie of een trien die haar mond niet kan houden, wat doe je dan? Juist, ik leg madam het zwijgen op, geniet verder van de muziek. En dan moet ik verder surfen ... zonder madam. Onmogelijk. Ik activeer haar weer, duw op pijltjes en ... de muziek begint opnieuw... Hier heb ik niet om gevraagd, hoor!
Ondertussen ben ik weer wat wijzer geworden. Naar het schijnt kan je de muziek stoppen met een sneltoets. Met welke toets? Tja, niet teveel vragen in één keer, hé. Maar ik ga ook dat mysterie ontrafelen. En dan kan ik echt alle blogs bezoeken ... Maar het kan nog even duren....
Voor alle mensen die hier een woordje achterlaten, bedankt. Ik ben ervan overtuigd dat jullie allemaal een pracht van een blog hebben. En ik kom hem bezoeken, reken maar. Agaatje is niet zo snel en nog niet zo handig.

Ik doe een plechtige belofte, met witte stok en al hetgeen ik nog kan gebruiken, ik kom eraan, nog even geduld...

Ze is een weduwe. Al een jaar of zeven is haar man overleden. Dat kan ze niet verwerken. ze wil verzorgen, mensen blij maken. Haar dochter is volwassen, de deur uit. Ze is zelfs al oma! Maar de dagen zijn lang, de nachten  nog langer.
Na een jaar leert ze iemand kennen. ook hij is weduwnaar, al jaren. Het is een schat van een man, wel een stuk ouder dan zij, hij zou haar vader kunnen zijn. Maar dat speelt geen rol. Ze kan weer zorgen voor iemand. Het lijkt alsof ze nooit moe wordt. Altijd staat ze klaar, voor iedereen. Ze wast en plast, kookt voor de hele familie en ze lacht. De hele dag. Ze is weer gelukkig, want ze heeft iemand die haar nodig heeft. Samen met haar nieuwe vriend gaat ze op vakantie naar de zee. Dat is ver genoeg voor haar. Ze gaan samen eten, naar de film, ze genieten. en dan ... wordt ook hij ziek. Zwaar ziek. Maar van opgeven is geen sprake. Zij zorgt voor hem, wekenlang, maandenlang. Ziekenhuis in en ook weer uit. Voor eventjes ... Je ziet hoe ze lijdt, hoe ze magerder wordt, stiller en bedrukter. Het gaat niet goed met hem. Ze weet het ook. Maar het mag niet lijken. Ze heeft een taak, ze moet voor hem zorgen. Morgen wordt hij beter...
Maar hij wordt niet beter, alleen maar slapper. En zieker. Na de begrafenis valt ze in een gat. Weer alleen. Hopen vrienden, maar alleen. Ze heeft een hond, haar steun en toeverlaat. Maar die houdt haar niet warm. Die antwoordt niet op haar vragen. Als ze het niet meer uithoudt besluit ze in therapie te gaan. Ze heeft te lang voor mensen gezorgd. Altijd een ander, nooit zijzelf. Het wordt tijd om aan zichtzelf te denken. Iedereen zegt het en na een tijdje gaat ze het zelf geloven. Als ik haar weer ontmoet is ze nog steeds niet overtuigd. Ze denkt alleen aan zichzelf, doet alleen waar ze zin in heeft, gaat naar een psycholoog. Al hetgeen ze haar als goede raade raad hebben gegeven, heeft ze opgevolgd. Maar ze is nog steeds alleen, kan alleen voor zichzelf zorgen.
En na een paar maanden begint ze te vertellen. Over die goede vriend van haar man. Ze heeft hem weer ontmoet, hij is ook weduwnaar. Ze hebben herinneringen opgehaald. het was heel gezellig, ze voelde zich weer jong worden... 
Elke week hoor ik weer een neiuw verhaal over die goede vriend. Hoe goed hij is, hoe lief. Ze heeft al brood voor hem gebakken. Doet ze vanaf nu elke keer. Op een dag, als ze me komt halen bij mijn moeder, is ze anders. Ze straalt. Ze lacht nog harder met onze mopjes. En even later komt hij binnen, de goede vriend. Een liever oudere man. Heel sympathuiek met een aangename stem. Als ze tegen hem praat is haar stem zachter, vrouwelijker. En hij antwoord haar met een lach in zijn stem, een beetje beschermend.
Als we iets later in de auto stappen, op weg naar mijn huis, ga ik achteraan zitten. Ik hoor hoe ze zachtjes met elkaar overleggen. De zee, ze gaan weer naar de zee, in augustus. Ze lacht, vol verwachting. Ze is al aan het plannen, aan het zorgen. Liefdevol klopt hij op haar arm. Noemt haar schatje.
Ik leun achterover en luister, genietend van de warmte die ze uitstralen. Een oud koppel. Stapelverliefd. En ik, stukken jonger, van op een afstand ... de omgekeerde wereld.

Vriendin

Voor niets gaat de zon op. Ook tussen vrienden. Dat heb ik nu wel door ...
Een jaar of twee geleden leerde ik een vrouw kennen, tijdens het bloemschikken. Ze woonde bij me in de buurt, zag er ook geen graten in om me met nemen naar de les. Dat zou me een heel stuk helpen. Geen bussen, geen wandeling door een overvolle stad met mijn bloemen en groenmateriaal overal waar ik het steken kan. En zo geschiedde dus ...
Elke week naar de les. Na een aantal weken zei ze me dat ze ook wel wilde gaan winkelen, één keer per week. Tor nu toe ging ik elke dag het hoognodige halen, met stukjes en beetjes. Maar dan kon ik een voorrad meebrengen, voor een hele week. Ideaal toch. Dus ging dat ook door. Ze had me gezegd dat ze het niet gratis kon doen, ik moest haar kilometers betalen. Elke week na het winkelen gingen we een tas koffie drinken, die ik dan betaalde. Het leek me allemaal heel normaal, tenslotte deed zij de moeite om me rond te rijden... De koffie werd al gauw een glaasje wijn, en een croque ... Tja, als je honger hebt moet je eten, natuurlijk.
Maar ook haar commentaar op mijn leven veranderde. Doordat ze op de hoogte was van het reilen en zeilen in mijn gezin, eigende zich het recht toe om over mijn meisjes te oordelen. Meestal negatief. Alleen haar kinderen, die waren goed, daar konden die van mij wel een puntje aan zuigen. Nu is dat iets wat je niet met mij moet doen. Je lan slecht praten over mij, maar van mijn hond en mijn kinderen blijf je af. Van lieve, schattige meid verander ik in een tijgerin die je rauw kan opvreten...Hoe ik het gedaan heb moet je me niet vragen, maar ik heb gezwegen. Elke week. de sfeer tussen ons werd gespannen, maar iets zeggen deed ik niet. Ik had haar nodig, dus wat doe je dan? En ze was toch mijn vriendin? Haar eisen stegen. Voor een paar cent kon ze een discussie beginnen.
Ik ben in al die tijd twee keer bij haar gaan eten. En al was ik uitgenodigd, toch was het de bedoeling dat ik mijn eten betaalde. Ze trakteerde op mosselen, zei ze. We moesten ze wel nog kopen. Ik betaalde de mosselen, zij zou voor de frites zorgen. Uiteindelijk betaalde ik alles. En ik kon niets zeggen, ze moest me nog naar huis brengen. Maar goed, ze was mijn vriedin...
En nu is het lente. Mijn tuin staat op zijn kop. Gras te hoog, bomen moeten gesnoeid, rommel moet naar het containerpark. Vermits we de hele winter al een beetje op gespannen voet leefden, vraag ik in eerste instantie niets aan mijn vriendin. Maar alleen kan ik het ook niet... Ach, geen probleem, zegt ze. Ik vraag het wel even aan mijn zoon. Dat doet ze blijkbaar, want de volgende dag krijg ik telefoon van de jongenman in kwestie. Na even over en weer gepraat, vraagt hij of ik er bezwaar tegen heb dat hij een vriend meebrengt. dat gaat sneller en is gezelliger. Nee hoor geen probleem ... Ik vraag hem hoeveel ik hem dan zal moeten betalen. Hij vraagt € 11. na ons telefoontje denk ik:
"ok, twee mannen, voor die prijs, goede deal." 
Maar ergens, ver weg in mijn achterhoofd, krijg ik een gevoel van wantrouwen. Ik heb al veel verhalen gehoord over die zoon. Zijn moeder kan er niet over zwijgen...
Als ik mijn vriendin later die week aan de telefoon heb, vraag ik voor alle zekerheid nog eens naar deprijs. "Oh!", zegt ze, "€11, per uur en per man." Ik val stil. Heb ik dit wel goed gehoord... Heel opgewekt herhaalt ze het nog eens:
"€11 per uur, per man! En als hij zelf materiaal moet meebrengen, is het duurder." Ik antwoord dat ik daar nog eens over moet nadenken en leg neer.
Ik ben gechoqueerd. Ligt het nu aan mij of is dit uitbuiterij? Ik bel mijn moeder, vertel mijn verhaal. De arme vrouw kruipt bijna door de telefoon van colère.
"Riskeer het niet om dat te betalen en gooi die soort buiten!" Roept ze door de telefoon.
Dus begin ik rond te bellen. Ik moet andere opmlossingen vinden, voor mijn tuin, het containerpark, de winkel... Maar eerst bel ik mijn vriendin. Ik deel haar mee dat het spelletje niet door gaat. Ze is verbaasd als mij stem een beetje kortaf klinkt. Die avond heb ik een oplossing gevonden voor de tuin, winkel en alles wat er nog even moeilijk zou kunnen worden. En ga zitten, neem een glaasje wijn en denk: "Vriendin, je kan de pot op..."