Agaath goes internet

Het lijkt zo gewoontjes. Je gaat naar een restaurant, bestelt waar je zin in hebt, eet het op, met smaak natuurlijk, en gaat weer verder. Ja, maar zo werkt het dus niet. Tenminste, niet als je pas blind bent...
Ik ben thuis beginnen oefenen, mooi eten moet je leren. Nu ja, moeilijk is dat niet, je moet gewoon weten waar alles ligt. En de tijd nemen. Je werkt volgens de wijzers van de klok. Vlees op negen uur, patatjes op twaalf groenten op drie bijvoorbeeld. Niets is makkelijker. Maar wat dan met koude schotel? Mensen, maak u geen illusies, iedereen eindigt wel eens met een soeplepel mayonaise in zijn mond als de schotel al op voorhand klaar is, zoals op restaurant, kan je niet meer doen dan hopen dat je alles vind en alles op je bord blijft liggen. Daarom had ik me voorbereid, kookte thuis, at thuis tot het goed ging. De volgende stap: het restaurant. Mijn eerste gerecht was spaghetti. Dan heb je namelijk geen vlees dat moet gesneden worden. Kan je je voorstellen hoe het voelt als je steak met pepersaus opeens bij de buurvrouw op tafel belandt? Juist ... en om dat te vermijden koos ik dus voor spaghetti. Goede keuze, vond ik nog steeds. Je kan het onopvallend slurpen, je kwakt er de kaas overheen, altrijd goed, je eet met een lepel ... voor beginnelingen, altijd prijs.
Een broodje gaan eten kan ook, als je nog aan je beginpogingen zit. Maar geen croques, zeker niet. Want die moet weer gesneden worden, zijn vergezeld van sla en tomaten, op de meest vreemde plaatsen gedeponeerd. je loopt het risisco om met een halve slaplantage in je mond te zitten terwijl je croque vrolijk het bord van de overbuur siert. Dus een broodje mag, maar alleen als het niet overdadig versierd is met één of ander sausje.
De tweede stap in je heropvoeding is de aardappels, erwten en al hetgeen verder nog wel eens wil rollen, op je bord houden. Tip! Neem natte doekjes mee. Je kent ze wel, die dingen die je krijgt als je miosselen gaat eten. Je kan ze overal krijgen, ze ruiken heerlijk en het geeft je een gevoel van veiligheid. met vieze handen, van vet overlopende ellebogen en geen ogen naar het toilet rennen is eenmaal niet zo gemakkelijk als het eruit ziet. Dus pattatjes, daar waren we gebleven. je duwt al hetgeen rollen kan naar een kant van je bord, de kant waar je vork zit. Met de palm van je hand steun je een beetje tegen je bord alsof je het wel tegen houdt. Het valt helemaal niet op dat je daarmee ook je rollend materiaal op je bord houdt en als je toch een beetje moest morsen, heb je altijd de doekjes nog.
Derde stap: vlees snijden en dat is het moelijkste. Het lijkt wel of die beesten spontaan weer tot leven komen bij het zien van mijn bord. Maar ja, je kan ook niet eeuwig op spaghetti leven. Dus hup, maar even doorbijten en dat beestje is ook gewassen. Nu kan je natuurlijk foefelen en beginnen met een kieken. Ten eerste mag je dat met je handen eten, altijd safe dus. Ten tweede is dat helemaal geen vlees. Het is zo zacht dat het al uit elkaar valt bij het zien van je mes. Neenee, steak is de boodschap en als je dat kan: koteletjes of ribbekes. Met deze oefening ben je gegarandeerd even zoet. Mijn raad is dan ook: begin er tijdig aan ... en als het dan toch nog mislukt ... bestel je volgende keer gewoon weer een spaghetti ...
Uiteindelijk valt het allemaal wel mee, hoor. Ik heb er persoonlijk nog nooit veel problemen mee gehad. maar het is wel leuk om eens de andere kant van de medaille te zien. daarom: als je ooit de kans krijgt om in het donker te dineren, met blinddoek en bedient door blinde obers, moet je dat zeker doen. het is hilarisch ....

Ik heb net mijn grote voorbeeld gevonden. Een man die zijn kunst kan combineren met het niet zien. Geweldig is dat. Hij werkt met braille, iedereen mag zijn werken voelen. Eindelijk een kunstenaar die bereikbar is. Geen werken achter slot en grendel, niet eens duidelijk zichtbaar voor de bezoekers. Hoe dikwijls ben je al in een museum geweest, waar je alleen maar mocht kijken, van op een afstand? Mooi is het allemaal wel, maar wat doe je als je blind bent? Luisteren naar de gids en hopen dat je er een juist beeld van hebt? Gewoon niet meer naar een museum gaan? Nee, Alex zorgt dat de kunst tot bij jouw komt. Al zijn werken moet je voelen met je ogen dicht. Dit is wat ik wil bereiken. Ik wil later zo goed worden, dat ik een tentoonstelling kan geven, waar iedereen (ook blinden en slechtzienden) van genieten. Waar iedereen buiten komt met een goed gevoel, een gevoel dat het de moeite waard was. Of ik dat ooit zal bereiken? Ik heb er geen idee van. Hoe ik dat ga doen? Ik heb er geen idee van. Maar op dit moment is het een mooie droom. Iets om naar uit te kijken. Een uitdaging. En heeft niet iedereen die nodig? En geeft toe: zou het niet mooi zijn als dat ooit moest lukken?

Kunstenaar Alex Fabry komt opnieuw met iets nieuw voor de dag!

Na de introductie van zijn ring ijs vorig jaar, heeft hij een neiuw concept bedacht. Deze keer ontdek je zijn juwelen en schilderwerken in het donker. Ontdaan van alle licht bezichtig je zijn werk. en wat normaal niet mag (maar wat is normaal in de leefwereld van deze kunstenaar?) is bij Alex een must! Raak de kunstwerken aan, voel ze, beleef ze.

In kleine groepjes word je aan de hand van een gedimde lichtstraal doorheen de expositie geleid, van het ene kunstwerk naar het andere. Om de kunstwerken te zien ... moet je ze dus aanraken. Uiteraard zit er een diepere betekenis achter dit creatieve gegeven: de kunstwerken bevatten namelijk opschriften in braille. Blinden zullen deze keer het kunstwerk het best zien en ervaren én als eerste de diepere dimensie ontdekken, zelfs in het donker.

Na de korte tocht in het donker, zal het licht - voor de zieners onder ons - al de geheimen prijs geven: de korte opschriften in braille vervullen niet alleen een diepere betekenis maar hebben een bijzondere esthetisch effect op de immer originele werken. De exclusieve juwelen zullen met zekerheid zowel de blinden als de zieners bekoren en brengen tevens de beide groepen dichter bijeen.

Naast de juwelen heeft Alex opnieuw een aantal schilderwerken gecreërd: de kleurrijke, speelse kunstwerekn bevatten tevens braille - geretaleerde elementen. En dat het een fijne ervaring is om te voelen aan het kunstwerk, met o.a borsten in braille, hoeven we niet te zeggen. Het opschrift "tiet" ernaast is de knipoog die we van Alex gewoon zijn.

Deze expositie toont opnieuw het creatieve denkproces van Alex, het buiten de lijnen treden, het speelse karakter. En geeft toe: het aanraken, voelen, betasten en beleven van de verschillende vormen en texturen ... zal je net dat extra gevoel geven dat je soms bij afstandelijke kunst mist.

Openingsavond
dinsdag 5 juni om 19u30 (zaklampen niet toegelaten)

Open op
8,9,10 juni en 15,16,17 juni van 13u30 tot 18u00 weekdagen op afspraak :0475/974 134

Plaats: atelier 't verdiep t'
pieter de coninckstraat 29 (1ste verdiep) 8800 roeselare
inleidende speech door Piv Huvluv (stand - up comedian)
info www.alexfabry.com
alexander.fabri@telenet.be

Het is er dan toch van gekomen, mijn werken zijn ter bestemming geraakt ...
Wat er dit jaar allemaal fout gelopen is, weet ik niet. Maar om de één of andere reden ben ik helemaal niet meer op de hoogte van het reilen en zeilen op de academie. Je moet gaan poetsen en daarna je werken binnen leveren voor de jury. Maar wanneer? Geen berichtje van de lerares, geen telefoontje van een medestudent. Dus dan maar op goedvallend uit...

Gisterenavond zijn Fiep en ik eraan begonnen. Werken naar de academie doen, dat doe je niet zo maar. Dat is hard labeur, zeker als je niks ziet. Je bent al gauw aan het sleuren met veertig, vijftig kilo en Fiep is nu ook geen bodybuilder. Maar we waren overtuigd, zo moeilijk kan het niet zijn. Gewapend met curverboxen liepen we trap op, trap af. Met de slappe lach, natuurlijk. Fiep is kleiner dan ik, liep voorop, bereikte eerst de trappen en werd daardoor nog kleiner. Maar goed, geen enkel werk sneuvelde onderweg.

De lessen worden gegeven in twee groepen, de dagklas en de avondklas en nu was het avond. Ik kende niemand uit die groep en blijkbaar voelde niemand zich geroepen om ons te leren kennen. Ook de lerares niet. Het werd een gesukkel van jewelste. Blinde vrouw, witte stok, curverboxen vol keramiek en een klaslokaal vol breekbare dingen ... Maar we bereikten de uitstalplek! Zonder brokken te maken. Terwijl Fiep alweer vertrok om de volgende lading binnen te sleuren, begon ik mijn spullen te rangeren. Ik voelde de ogen in mijn rug prikken, maar niemand zei iets. Alleen één vrouw. Ze kwam even naar mijn werken kijken.
"Mooi werk heb je." Zei ze "Je hebt precies veel hulp gehad van de lerares, want als je dat zelf moet maken ... Ach ja, voor jouw is het een bezigheid. Als je al wat met klei kan smodderen, ben je zeker al gelukkig?"
Ik slik eens. Wil haar een antwoord toesnauwen. Wat denkt die trut wel? Maar dan glimlach ik even vriendelijk. Ik ga me hier echt niet moe maken. Waarschijnlijk is dat het idee dat de hele klas van me heeft. Daar tegenin gaan zou me, in hun ogen, alleen maar een arrogant mens maken. Dus zeg ik niks, duw mijn kin omhoog en doe alsof ik ergens een dikke, vette stront ruik. Ze snapt de hint, geloof ik.. Ze verdwijnt zonder nog een woord te zeggen. Ik zet me in een hoekje en wacht op Fiep. Die loopt nog steeds met klei te zeulen, helemaal alleen, terwijl het hier volloopt met sterke mannen. Maar we zijn niet van de avondklas, dus worden we niet geholpen. Ik zeg maar niets tegen Fiep, ze wordt hoe langer hoe norser. Zoveel als we binnen gesleurd hebben, moeten we ook weer buitensleuren. Materiaal, klei ... En weer niemand die even een handje wil helpen. De wereld van de Kunst, waar iedereen elkaar helpt, kunstenaars onder elkaar ... vergeet het maar. Ieder voor zichzelf en als ik je een pee kan stoven, heb je het zitten en dat is iets waar ik helemaal niet mee om kan. Ik heb een hekel aan superego's, mensen die meer last hebben met hun grootheidswaanzin dan met hun creativiteit. En op de academie loopt het er vol van. Maar goed, we waren weer buiten.

Fiep vond dat ze nu wel een cola verdient had. Het chiqste zaakje hebben we uitgezocht. We zagen er niet uit, wat kon het ons schelen??? Na de nodige drankjes waren we weer in staat om naar huis te rijden. Het thema academie werd angstvallig vermeden. Wat ik in september ga doen? Of ik terug ga? Ik weet het niet. Waarschijnlijk wel. Nu ik weet hoe ze daar over me denken, ben ik alleen maar gemotiveerder om te bewijzen dat ik even goed ben als zij. Dat ik geen kleiklodderaar ben. Ik heb een hele vakantie om erover na te denken. Maar het zal ze niet lukken om me een minderwaardigheidsgevoel te geven, dat kan ik je garanderen.

klik op foto

Mijn oudste dochter woont al drie jaar samen met haar vriend en nu heb ik eindelijk kennis gemaakt met de familie van mijn schoonzoon. Want zijn zus trouwde en wij waren uitgenodigd. Heel de familie zou er zijn. Mijn oudste dochter en haar vriend zouden natuurlijk geen tijd hebben voor mij, die moesten aan de eretafel zitten. En ik, ik kende er dus niemand, alleen de bruid en bruidegom en de ouders van de bruid die ik sporadisch al eens ontmoet had. Maar ja, een uitnodiging kan je niet weigeren ...
Helemaal opgedirkt, haar gekamd en schoenen gepoetst, samen met de jongste dochter naar het feest. Bruid en bruidegom aan de ingang met de bijbehorende ouders. Heel enthousiast doen, kussen, feliciteren ... Pfff, dat was ook weer gebeurd, ik kon naar mijn tafeltje gaan. Even aan de dochter vragen hoe iedereen eruit ziet. Daarna socialiseren met ooms en tantes, grootvader, bomma, moeke ...
"Ach, ben jij de moeder van ... welwelwel ... en gaat dat zo een beetje??? Allee, we spreken elkaar nog wel eens ...blablabla ..."
Het eten ... daarna de speeches, moppen, gelach ...
En de sfeer zit er direkt in.Als de muziek begint, duikt iedereen de dansvloer op.Al snel komen de grootouders afscheid nemen, teveel lawaai voor de oude oortjes.Maar de jonge generatie begint samen te klitten, de dansvloer overbevolkt. Na de schuimwijn en het lekkere eten; doorgespoeld met de nodige koffie, waag ik me aan een glaasje wijn. Al snel klinkt de muziek nog beter, voelt de sfeer nog plezanter, de mensen nog vriendelijker en Agaatje duikt mee de dansvloer op. Geen gène, gewoon ammuseren. En plezant was het...
Veel te snel beginnen de gasten naar huis te gaan, ik ben helemaal nog niet uitgedanst! Time flies when you are having fun ...
Op mijn stoel gezeten denk ik even na wie de volgende bruid zal zijn. Mijn dochter? Als je haar mag geloven is ze er helemaal nog niet klaar voor. Maar stel even hypothetisch, dat het er toch van komt. Hoe gaan we dat dan doen? Wie gaat me begeleidenin de kerk? Mijn geleidehond? Anders beland ik zonder twijfel met mijn goedgevormde achterwerk in het wijwatervat. En wie gaat er tijdens het avondfeest naast me staan om mensen te ontvangen? En wie gaat met mij dansen? Neenee, ik ben er ook nog niet aan toe om een trouwfeest te organiseren. Eerst moet ik nog eens met papa praten. En met zijn nieuwe vrouw. en met de pastoor. Die moet mij een snelcursus kerkganglopen geven ....
Maar één ding weet ik wel: de dag dat mijn kinderen trouwen, zal ik stijf in het nieuw staan. Heel elegant, heel gesofisticeerd en ik zal stralen. De mooiste moeder van de bruid die je ooit gezien hebt ...

Een paar dagen geleden heeft met in het centrum van Berlijn een chauffeur opgepakt, die dronken achter het stuur zat van ... zijn rolstoel. Jawel! De man was een neut gaan pakken, een stevige neut, en was nu onderweg naar huis. Tenminste, dat vermoedde de politie. Hij had namelijk het tienvoudige binnen van wat wettelijk is toegestaan. Waarschijnlijk zal hij dus ook niet meer verteld hebben waar de rit naartoe ging. Maar de mens zal wel een geweldige avond hebben gehad.

In mijn geboortedorp heeft ook zo een krak rondgereden. Jarenlang. Door een ongeval in een rolstoel belandt. Een man, nog niet oud en nu voorgoed tot een stoel gekluisterd. Maar voor hem was het best leefbaar Hij was een echte optimist, altijd in voor een geintje en ook voor een glaasje. Toen ik zelf de gezegende leeftijd had om op stap te gaan, bracht ik ettelijke avonden met hem door achter pot en pint. Een man waar ik enorm veel respect voor kreeg, na het horen van zijn verhaal...
Als de tijd gekomen was, vertrok hij met rolstoel en al, altijd flink in de olie. Maar op de één of andere manier geraakte hij altijd thuis, zigzaggend over de baan want het fietspad was op dat moment te smal voor zijn ruime blik. De meeste mensen hielpen hem wel, als ze dan nog wakker waren. Hij zong namelijk ook heel hard. En zijn vrouw? Tja, die hoorde hem meestal ook wel komen. Dan kwam ze aangeslofd, een berustende blik in haar ogen, en nam hem mee naar huis. En de volgende dag herbegon het spelletje. Tot de politie er genoeg van had. Een gevaar in het verkeer, een gevaar voor zichzelf. Vanaf nu mocht hij niet meer drinken, als hij met de rolstoel was... Met wat zou het anders zijn? De trottinet??? En als hij toch gedronken had, mocht hij niet met de rolstoel rijden ... Hahaha, wat waren ze toch snugger, die mannen van de wet.
Onze rolstoelheld maakte er grapjes over. Dronk evengoed zijn pinten. Reed naar huis in zijn rolstoel. "Tja, ik ben voetganger. En die mogen drinken." zei hij.

En gelijk had hij. Ze konden hem zijn rolstoel niet afnemen. Of een boete geven. Het enige wat de politie kon doen was hem braafjes naar huis brengen. Elke keer opnieuw en dat wist hij. Hij hoefde nu niet meer te sukkelen door weer en wind, hij belde vanuit het café naar de politie.
"Ik zit hier en ik heb gedronken."
En dan werd hij met de combi naar huis gebracht.Elke dag ...
Ik heb eens zitten denken. Misschien kan ik een flesje rum aan mijn witte stok hangen, telekens als ik naar buiten ga. Er zal wel iemand zijn die dat niet vind kunnen en de politie belt.En dan ben ik vertrokken. Dan moeten ze me elke keer naar huis brengen. Met de combi hoef ik niet meer op bussen te wachten in weer en wind. Kan ik niet meer verloren lopen...
Mensen wees gewaarschuwd: de eerste blinde die je tegenkomt ... opletten. En als ze een flesje drank aan haar stok hangen heeft: bellen. Of haar zelf naar huis brengen, dat mag ook. Zeker als het regent....

Op het ogenblik dat de temperatuur stijgt, gaat ook mijn temperament te hoogte in en het is weer zover... Ik loop niet door het huis, nee, ik dans rond de tafel. Swingend op mediterrane klanken. Heupwiegend en zwoel. Volgens mij, niet volgens mijn dochter...
Als ik weer eens met mijn stofdoek aan het zwaaien ben, ondertussen een zuiderse schoonheid imiterend, zucht ze eens.
"Tja, als een mens maar tevreden is." Zegt ze en studeert verder. Maar het commentaar kan me niet stoppen. In huis is de afspraak: moeder zingt niet. Nooit. Veel te pijnlijk. Maar van bewegen is niets gezegd. Waarschijnlijk is dat ook pijnlijk voor de ogen. Niet voor mij. En de zon schijnt. Wie kan me wat???
Nu heb ik dus een idee gekregen. Al enkele jaren wil ik gaan dansen. In een school. Niet zomaar dansen. nee, het echte werk. Zuidamerikaans. Veel zweten en puffen, maar oh zo plezant. En dan nu de vraag:
"Jij als blinde?"
Jazeker, ikke ... Het enige wat me kan tegenhouden is het feit dat ik geen partner heb. Geen enkele zot die met mij de dansvloer op wil. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat ook niet zou doen, als ik een man was. Veel te gevaarlijk. Ik ben niet groot, niet slank, niet eerns heel lenig. Ik heb totaal geen conditie en oh ja, ik zie geen fluit... Maar ik hou van lachen, van genieten, van dansen. Ik weet zeker dat er op een dag een oplossing komt voor mijn zuiderse dansnijd. Tot die dag oefen ik thuis, rond de tafel, in het washok, voor de badkamerspiegel. Daar probeer ik dan zo elegant en vrouwelijk mogelijk te kijken, voor het geval mijn fans me zouden komen bewonderen tijdens mijn dansstonde. En ja hoor, in de spiegel ziet het er goed uit. Nu nog een kort rokje, stilettohakjes en rode lippenstift ...

Zo, het schooljaar zit er weer bijna op. Eind mei wordt het academiejaar afgesloten, dus morgen de laatste dag. Daarna komt het opkuisen van de klas, het klaar zetten voor de jury, de tentoonstelling .... Gelukkig hoef ik niet te poetsen, een handicap is wel nuttig dan. Die klas ziet eruit ... overal stof, potten en emmers, werken van iedereen en alleman ... De laatste dagen durf ik bijna niet meer te bewegen in de klas. Overal staan beelden en vormen. Het ene moet nog drogen, het andere moet nog gebakken worden ... en iedereen loopt over en weer om toch maar op tijd klaar te zijn. Nee, voor de rustige sfeer moet je echt niet gaan.

Momenteel is iedereen gespannen, ik dus ook. Maar mijn werken zijn allemaal af. Ik heb mooi alle opgelegde taken volbracht. Niet dat ik er tevreden over ben, verre van. Verleden jaar moest ik nog zoveel leren dat ik al blij was met het minste ding dat gebakken geraakte. Dit jaar ... moesten we beginnen met een eigen stijl te ontwikkelen. Dat komt vanzelf, naar het schijnt. Je doet gewoon je ding en automatisch komt je eigen manier van werken wel naar voren, volledig mee akkoord.

Eerste opdracht: Afrika. Ik besluit me te viseren op de Masaicultuur. Heerlijk werken is dat. Mijn hoofd zit vol inspiratie, ik begin en ben niet meer te stoppen. Mijn medestudenten vinden het mooi werk, vol lof over mijn eigen keramieke kunst. Ook ik ben tevreden. Even was er discussie met de lerares, maar uiteindelijk moet ook zij toegeven dat dit het beste resultaat is. En daarna gaat het fout. De volgende opdracht bestaat uit het maken van een gebruiksvoorwerp en daar dan een heel andere betekenis aan geven. Ik begin heel enthousiast, maar telkens wordt ik terug gefloten door de lerares. Anders doen, anders bekijken ... ik vind mijn draai helemaal niet meer. Dit is geen werk van mij, het is een werk van de lerares. Ik volg braafjes haar richtlijnen, maar geraak hoe langer hoe meer gedemotiveerd.

Zo gaat het ook met de volgende opdracht, en de volgende, en de volgende ...
En nu is alles af en ben ik dus niet tevreden.  Maar ik heb alles gecreëerd volgens de regels van de kunst. De jury zal gelukkig zijn en nu het toch grote vakantie is, ga ik thuis werken in mijn veranda. Zoals ik het wil, zodat ik ook nog eens blij ben met een eigen creatie.

Zijne Heerlijkheid Harry is gearriveerd, twee dagen geleden. Hij kwam, zag en overwon. Binnen de kortste keren was mijn spic en spanhuis veranderd in een arena van kattenzand, vleesjus en dekentjes. Als goed opgeleide slavin loop ik achter hem, steeds op mijn hoede om onvoorziene obstakels of kleine ongelukjes op te ruimen. En slavinnen, daar heeft hij er twee van. Mijn dochter is al even gek als ik. Elke piep of "Proëet" wordt bestudeerd, als was het een heilige litanie.
Maar de ene Eminentie doet niet onder voor de andere Zijne Eerbiedwaardigheid. Fluk bekijkt alles vanuit zijn zetel, met een diepe frons op zijn intelectueel gelaat. Ach, een logeetje. daar kan hij wel mee leven. Zijn heiligdom is immers groot genoeg. Maar de volgende dag is het logeetje er nog steeds. Als een een getrainde pony huppelt Harry door de woonkamer, hierbij de nodige piepgeluiden makend. En Fluk vindt het al veel minder leuk als Harry weer eens voorbij gehuppeld komt, laat hij even horen die de baas is.
"Eminenite, al wat je wil, maar dit is mijn terrein en daar kan je beter rekening mee houden."
 En dappere Harry, hij huppelt verder. Waar hij is opgevoed, tot nu toe, wonen alleen loebassen van honden en twee katten die geen aandacht hadden voor het kleine grut. Een briesende York is Harry dan ook niet bekend. En dan wordt er een compromis gesloten. Ik geef de eminenties waar ze om vragen. En ik geniet van mijn slavernij...

Voor de laatste keer op bezoek. Morgen is het zover. Van de kraamkliniek is nu niets meer over. Mijn kraamkliniekverpleegstervriendin Fiep is veranderd in een opvoedster. Gedaan met flesjes geven, al een paar dagen eten ze zelfstandig en vavaf vandaag krijgen ze ook geen melk meer. Jongens, wat verandreren ze snel. Van hulpeloze bolletjes haar zijn ze alle drie uitgegroeid tot nieuwsgierige en speelse dreumessen. Mijn oudste dochter is vandaag haar katerbeest gaan halen. De middelste van de hoop, lief, aanhankelijker en vrij rustig. Dat wordt een kater die aan je benen plakt. Ze noemt hem Frits. En Frits vindt het allemaal goed. Als we hem gaan halen heeft hij net een vleesfestijn gehouden. Zijn snoet zit vol vleesjus, hij ruikt een beetje naar stoofvlees. Maar mijn dochter is helemaal gek van hem. Ze krijgt hem in haar armen, laat hem niet meer los. Kan niet snel genoeg naar huis gaan, naar haar vriend die ook zit te wachten op de kleine.
Nog twee pluizebollen blijven er over: Enrique en Harry. Enrique is nog een beetje achter, dat was de minste van de bende. Die krijgt nog steeds het flesje, heeft minder tandjes, begrijpt het allemaal nog niet zo goed. En dan is er nog Harry. De stoere kater. Hij is niet bang, van niks. Hij heeft altijd honger, wil altijd spelen. Overal het eerste zijn, alles gezien en gehoord als Fiep hem weer bij zijn eten zet omdat hij blijkbaar nog altijd honger heeft, duikt hij gelijk het schoteltje in met zijn vier kleine pootjes en gaat bijna kopje onder in zijn eten.Maar hij kijkt vrank rond; riskeer het niet om hem uit te lachen. En eet verder. Als de rest al lang ligt te slapen, komt hij ook tevoorschijn, buikje vol, even verteren voornamelijk op mijn schoot. Nog een beetje spelen, nog wat spinnen en al snel oogjes dicht. En dan is het bezoekuur alweer voorbij. Mijn oudste dochter draagt Frits naar de auto, ik neem afscheid van Harry. Morgenvroeg gaan we naar de dierenshop. Eetbakje, reiskoffertje, kattenbak ;;; en dan is het zover. Harry komt eraan