Donderdag 13 december 2007
Soms zijn wij kwaad van machteloosheid, vooral als we sommige reacties lezen van vrienden die ieder op hun eigen manier hun toorn de vrije loop laten.
Quaden van de Nationale Bank verwittigt dat de aanslepende politieke crisis ons veel geld zal kosten. De begroting 2007 schijnt compleet ontwricht te zijn. Dat verwondert alleen maar domoren of onverwoestbare optimisten. Behoudens enkele sporadische algemeenheden hebben we tijdens de onderhandelingen slechts vernomen dat er wellicht een tekort zou zijn tussen 4 tot 8 miljard euro. Een peulschil, want de liberalen wilden de inkomsten verminderen door belastingsverlagingen en de christen-democraten eisten meer uitgaven voor de kinderrijke gezinnen (wat nu hoofdzakelijk allochtonen zijn). Sedert maanden wordt er geen woord meer gerept over tekorten, alles zinkt weg in de brij van lopende zaken. En eerloze gevechten voor de posten. Wij roepen al maanden "Wil iemand eens vertellen waar we precies een exacte omschrijving kunnen vinden van lopende zaken ?" Moet ik het zeggen, Walter ? Er is er geen, er zijn alleen wat vage teksten waar je alle kanten mee uitkan, zelfs naar Lissabon.
Nu worden we weer de boom ingejaagd door de stijging van voedingsartikelen. Gemiddeld 4,4% op jaarbasis. Zie maar dat ze er liggen al die miljoenen mensen die van een karig loon of vergoedinkje moeten leven.
Dat zijn de momenten dat je razend wordt op de ijdeltuiten van de politiek. Als zij de moed mochten hebben in te zien dat dit land onleefbaar is, dan konden we op eigen kracht verder : dan zou de eerste regering van de republiek Vlaanderen de nodige maatregelen kunnen treffen om de zich aankondigende economische inzinking voor het volk betaalbaar te houden. We beginnen onmiddellijk met een besparing van 10 tot 12 miljard euro aan transferts naar Wallonië.
Het gaat politiek zelfs zo ver, dat Erik de Bruyn (de tegenkandidaat van Gennez bij de voorzittersverkiezingen) dreigt zich af te scheuren en met een eigen linkse partij op te komen. De socialisten worden in eigen rangen ontmaskerd als de onverschilligen tegenover de gewone vrouw en man, de arbeider, de kleine bediende, de alleenstaande moeder met kinderen en te weinig inkomsten. De socialisten van de SP-a zijn géén socialisten meer, dat wisten wij al lang, het zijn snobs die met de Morgen onder de arm, elke voeling met de realiteit weigeren. Het zijn de enthousiaste consumenten van rubrieken "Het leven zoals ..."
Het is vooral voor de gewone mensen, zij die niet weten hoe ze de maand moeten doorkomen, die depressief worden van de tegenslagen en de ellende en niet begrijpen hoe het komt dat vele vreemdelingen méér weten te bekomen dan zij, voor hen zou een onafhankelijk Vlaanderen een grote stap voorwaarts betekenen.
Duidelijkheid, democratie en onafhankelijkheid : 't is wat anders dan het gekakel van ijdeltuiten, volksbedriegers en landverraders.
Savat.
3 reacties op dit bericht
Zo ...
Ze zijn naar Bali......gezwommen
Wij wel, Zij niet