"Strand van Sint Anneke, daar woont ons Marianneke", ofwel "En op 't Sint Anneke, daar woont Marianneke, een braaf en vrolijk kind, door iedereen bemind".





Vandaag 1 augustus, het zal een mooie dag worden met temperaturen boven de twintig graden (zeg maar rustig "Chot, die Mijnheer Al Gore is toch een slimme waarzegger") en al wie niet op vakantie is  (een meerderheid) en niet moet werken (binnenkort ook een meerderheid) zoekt een rustig plekje op om een luilekkergevoel te hebben.

Kom, lieve mensen, naar Sint Anneke Strand op de Antwerpse Linkeroever (zie foto en haast u want de internetpolitie is aan het takelen en seffens ziet u enkel nog een witte vlek met een irritant rood kruisje in de plaats van de foto, denk dan maar dat Sint Anneke ongesteld is)).  Omdat wij het niet kunnen laten de wijsneus uit te hangen, een woordje geschiedenis ?  Alleen voor de echte liefhebbers.

Het graven van de twee oeververbindingen onder de Schelde (1931-1933) van de Waaslandtunnel en de Voetgangerstunnel noopte tot de oprichting van  een tussengemeentelijke of intercommunale vennootschap Imalso (1929), met naast Antwerpen de aangrenzende gemeentes van het Waasland, die toen nog behoorden tot de provincie Oost-Vlaanderen, tot Sint Niklaas toe.   Het idee van een nieuwe stad op  linkeroever deed zijn intrede en de opgehoogde gronden met Scheldezand na de scherpe bocht van de stroom boden de gelegenheid aan Imalso om een recreatiezone aan te leggen, de zogenaamde "Uitbreiding 54".  Het terrein werd in concessie gegeven aan een particulier, ene mijnheer Drabs, die zich op de Wandeldijk (die hij graag met de de Keyserlei vergeleek, dikke nekken hebben altijd schitterende invallen) vestigde in een voor die tijd luxueuze villa met strodak.  Ze staat er nog en is nu een van de vele café-taveernes.

Drabs verhuurde perceeltjes op zijn afgebakend terrein (er moest toegangsgeld betaald worden) waar de gewone man die een klein spaarcentje bezat op afkwam en zichzelf een buitenverblijfje kon veroorloven, vergelijkbaar met campings  van nu of een restant uit die tijd, zoals Schilde-Strand. Veiligheid, brandweer-doorgang, energie-aansluitingen,  het getuigde allemaal niet van prima doordachtheid maar de mensen genoten van iets wat voorheen enkel voor de rijken bestemd was.  Terwijl op  linkeroever  Sint Anneke begon te floreren, ontstond op de rechteroever het Noordkasteel, gelijkaardig maar zonder verblijfsmogelijkheden.  Sint Anna was de naam van de parochie op Linkeroever en er werd een kleine kerk opgetrokken naast de ingang van het Strand.  De Flandriaschepen van Eugène van Marcke vaarden driftig heen en weer tussen het Steen en het zanderige strand. De stad liet een aparte aanlegsteiger  aanleggen op de plage (zoals de Antwerpenaars die, hoe flamingantisch ze ook zijn, eigenlijk liever op een "plage" zitten met hun bloot gat dan op een "strand").  Waarom Eugène van Marcke zijn rederijtje "Flandria" noemde, verraadt iets over de Vlaamsgezindheid van die man.  Zijn broer  was beter bekend onder zijn  alias als Marc Baert van de eenmanspartij Kaganovemus, die steevast opkwam bij elke verkiezing en die een eigen tijdschrift uitgaf, gebaseerd op Groot-Germaanse-Katholieke principes waar hij de café's mee afdweilde en dat voor de rest totaal onleesbaar was. Op de Thonetlaan 110 (Thonet was verantwoordelijk ingenieur bij Imalso en heeft bij mijn weten niets te maken met de Thonetstoelen ... hulp ?) staat een van de eerste na-oorlogse buildings die de naam van Eugène van Marcke draagt.  Trouwens in het verlangde hiervan : op het aanpalende Frederik van Eedenplein hebben de bewoners zich ook ingespannen om de schrijver te gedenken in de naamgeving van hun gebouwen "Windekind", "de Kleine Johannes", "Walden"  Mocht u het over het hoofd gezien hebben, een link  Literaire Linkeroever.

Ik ben weer veel te veel aan het haken en breien, u wil mij vergeven ?

Sint Anneke, dus !  De wereldoorlog trok een martiale streep door de mooie droom van velen, linkeroever werd bezet door het Duitse leger en na de oorlog sloegen de Amerikanen er hun tentenkamp Top-Hat op.  In het bos van linkeroever stuit u nog her en der op betonnen restanten van bunkers e.a. ongerief uit die periode.  In de Sturm und Drang die over onze contreiën waaide met de charismatische oud-activistische (inmiddels BSP) burgemeester Lode Craeybeckx paste het anachronistische Sint Anneke met zijn houten chalets en soms stenen bungalows niet meer in de uitbreidingsplannen en een moeizame periode van onteigening en menselijk leed brak aan.  Tegelijk wilde men een gloednieuwe stad bouwen en ook dat is een gemiste kans geworden. Linkeroever is het experiment geworden van linkse dromers die men voor de rest van hun dagen zou moeten opsluiten of dwingen tot het dagelijks dweilen en onderhouden van de sociale torens die voor velen die er wonen een bron van miserie zijn.  Gelukkig zijn er nog enkele gezellige hoekjes overgebleven maar de visie op de sociale mixe die de socialistische planologen voor ogen hadden is een mislukking. 

Trek u dat allemaal niet aan : op Val Duchesse wordt verder gekeuveld en u gaat vandaag lekker genieten.

Ray