Archief

  Een nare droom gehad.  Aanleiding was waarschijnlijk een fragment uit een film waar een dolgelukkige jonge vrouw haar man het blijde nieuws vertelt dat ze zwanger is.  Waarop de man in woede uitbarst omdat hij vindt dat het nog niet het juiste moment is om een baby te krijgen.
Op dat ogenblik werd ik veertig jaar terug in de tijd gekatapulteerd, waar ik juist hetzelfde meemaakte met mijn ex man.  Het was geen fijne ervaring.  Pas gehuwd en geëmigreerd naar Zuid-Afrika.  Geen familie of vrienden in de buurt voor morele steun.

In mijn droom was ik dus na de scheiding bij hem teruggekeerd.  Ik bevond mij in ons toenmalige huis.  Hij maakte een scène van jewelste en was zeer agressief.  Hij was dus helemaal niet veranderd, hoe kon ik zo stom zijn om hem te geloven.  Ik zat als een rat in de val en kon niet meer ontkomen, begon te roepen op de kinderen en ben badend in het zweet (kan ook van de warmte geweest zijn) wakker geworden.

Dat overkomt mij dus nog regelmatig, zelfs na zovele jaren.
Volgens Eckhart Tolle (schrijver van het boek "De kracht van het nu") is het opgehoopte pijn uit het verleden die blijft sluimeren, hij noemt het "PIJNLICHAAM".
Willekeurige gebeurtenissen kunnen het pijnlichaam activeren, vooral gebeurtenissen die resoneren met een pijnpatroon uit het verleden.  Om een lange uitleg kort te maken komt het hier op neer, dat door in het "NU" te leven (een echte hype voor het ogenblik) het probleem van het pijnlichaam kan oplossen.
Dat wil dus zeggen, heel bewust leven zonder terug te keren naar het verleden of al te vertoeven in de toekomst.  Dat is allemaal goed en wel, maar dan is mijn vraag aan Mijnheer Tolle : "Hoe zit het met dromen, die hebben wij helemaal niet onder controle?".

Vroeg opgestaan om de grote warmte voor te zijn.
In de tuin bloemen en groenten water geven zodat ze de hitte van vandaag kunnen trotseren.  Deze klus is normaal niet voor mij, maar vriend Sam is verleden week dringend geopereerd van een ingeklemde liesbreuk en moet het een paar dagen rustig aan doen.
Nadien bij mijn zus MP, die op vakantie is in Italië, eveneens de dorstige plantjes laven en katten eten geven.  Ik geniet van deze kleine dagelijkse wandeling, zeker bij dit mooie weer.  Onderweg ontmoet ik oude bekenden en buren.  Het is altijd fijn een paar woorden te wisselen.

De werkmannen die onze straat heraanleggen getrakteerd met een biertje.  Lachende gezichten!!!
Voor die mensen is het natuurlijk afzien bij zo'n temperaturen.

's Avonds na de huishoudelijke taken gezellig op het terras met een goed boek en een lekker drankje.  Deze dag kan niet meer stuk.
De zomer is eindelijk losgebarsten, dit mag zo nog een tijdje doorgaan.

We hebben zon gevraagd, wel we hebben zon gekregen!  We gaan  zeker niet klagen, maar het is echt geen weer om te koken.  Ik heb dus vandaag een nieuw slaatje uitgeprobeerd.  Gerookte paling met grapefruit en munt.  Een heerlijke combinatie en lekker fris.
Voor de rest is het een hele rustige dag.  Voor deze avond voorspellen ze hevige onweders en zal het hopelijk een beetje afkoelen.

Oeps, al meer dan 2 jaar geleden dat ik nog iets op mijn blog geplaatst heb!
Excuses?  Er is ondertussen zoveel gebeurd...met als hoogtepunt de geboorte van Matthias, mijn tweede kleinkind.
Maar als ik eerlijk mag zijn was de echte reden eigenlijk dat ik het niet meer leuk vond.  Ik stelde mij te veel vragen.  Is dit wel goed en vlot geschreven?  Zullen de mensen dit wel interessant genoeg vinden om te lezen?  Staan er geen taalfouten in?
Het was geen ontspanning meer, het voelde meer aan als een moeilijke opdracht.
Eindelijk heb ik mij gerealiseerd dat ik voor mezelf moet schrijven.  Elke dag gebeurt er wel iets dat de moeite waard is om te vermelden en vinden anderen het ook fijn om het te lezen dan is dat mooi meegenomen.
Dus, bij deze heb ik mij voorgenomen terug regelmatig iets te schrijven!

Daguitstap met KAV naar het Graafschap Kent.

Donderdag 3 juni 2010, D-day!
Kwart na vijf, de vogels beginnen aarzelend aan hun ochtend concert.  Druppelsgewijs komen de mensen toe op de afgesproken parking.
Niemand heeft blijkbaar last van een ochtendhumeur, niettegenstaande het onmenselijke vroege uur.  Op het ogenblik dat de bus zich in beweging zet wordt er al flink gelachen en grapjes gemaakt.
De velden liggen er nog een beetje mysterieus bij onder een wazige nevel.  Dat duurt echter niet lang.  De zon heeft zich ook ingeschreven voor deze uitstap en reist met ons mee tot in Engeland.
Al vlug worden we getrakteerd op twee overheerlijke verse koffiekoeken van de warme bakker.
In Calais nemen we de shuttle naar Folkestone.  Voor sommigen onder ons een hele nieuwe ervaring.  Maar eerst moeten we nog één voor één voorbij het arendsoog van de douane passeren.  Na ongeveer een half uurtje shuttelen, (nieuw werkwoord) komen we toe in Folkestone.  Op weg naar Hever Castle kunnen we reeds genieten van het typische groene landschap.  De huizen zijn relatief klein en meestal opgetrokken in rode bakstenen, soms bewerkt met hout.  Tussendoor krijgen we deskundige uitleg over de streek.

Het is heerlijk vertoeven in de tuinen van Hever Castle en onze fototoestellen maken overuren.  Eventjes waan ik mij Anne Boleyn die rondkuiert in haar domein om de prachtige bloemen te bewonderen.  Toch niet zo'n goed idee als ik besef dat de arme vrouw werd onthoofd door haar echtgenoot, Hendrik VIII.

Het middagmaal nuttigen we in "Pavilion restaurant".  Stijlvol gedekte tafels, lekker eten en een vriendelijke bediening, meer moet dat niet zijn.

Tijd voor een bezoek aan het kasteel.  We snuiven de sfeer van de zestiende eeuw op met zijn magnifieke wandtapijten, oude schilderijen, luxueuze salons, de slaapvertrekken met donkere eiken meubels.  Veel tijd om rond te neuzen is er niet want Scotney Garden lonkt.

Daar wacht ons opnieuw een oase van kleuren en geuren.  Dit is een heel andere tuin met steile hellingen en de ruïnes van het veertiende eeuws kasteel.  Jammer dat we in het koetshuis geen kopje "English tea" meer kunnen drinken, er wacht ons nog een wandeling van twintig minuten tot aan de bus.  Puffend van het vele klimmen en de warmte ploffen we uitgeput neer in onze zetel.  Er ontbreken nog twee personen en we wachten geduldig.  Na veertig minuten arriveren onze twee lieve dames, die hebben zich van uur vergist.  Ja, dat kan gebeuren natuurlijk.  Zelfs deze vertraging kan de pret niet bederven.

Ons bezoek aan het oude stadje Rye wordt dan maar ingekort.  Op een drafje lopen we naar Mermaid street om toch nog vlug een fotootje te kunnen nemen van het pittoreske straatje met zijn ronde keien en kleine gezellige huisjes.  Krijsende meeuwen cirkelen rond, een teken dat de kust niet ver weg is.

De terugreis verloopt vlekkeloos.  Het was een lange vermoeiende dag, maar de moeite waard.

Er is een verband tussen geluk en hulpgedrag.  Door anderen te helpen scheppen we positieve banden met mensen en verbeteren we ons zelfbeeld.

Er zijn zoveel mensen die rekenen op onze vriendschap, goede zorgen, voor de kleinkinderen bijvoorbeeld of onze ouders.  Om ons gelukkig te voelen moeten we inzien hoe belangrijk we zijn voor de mensen in ons leven.