Een ziekte met een naam
maar zonder een gezicht
Van buiten is het niet te zien
wat het in mij heeft aangericht.

De vermoeidheid, de wanhoop,
het verdriet, de pijn
Worden niet begrepen in een wereld
waar alles te zien moet zijn.

ik lach, doe vrolijk
niet altijd oprecht.
Het sloopt mij van binnen
Het is vaak een eenzaam gevecht.

Ik ben niet meer wie ik was
Ik kan niet meer wat ik kon
Maar ook voor mij schijnt nog steeds
de warme levens zon.

Ik heb familie en lieve vrienden
zij kennen mijn enige wens
Zij luisteren en beschouwen mij
niet als zieke, maar vooral als mens!!!!

De een die rookt en de ander die drinkt,
Drinken doe ik nooit maar roken des te meer.
Beide is ongezond en het stinkt,
Ooit wil ik stoppen, maar wanneer??
**
De tijd is nu gekomen en de strijd is begonnen.
Het is niet gezellig om steeds maar buiten te staan.
Ik heb om te roken heel wat smoesjes verzonnen,
Het wordt een lange weg, maar ik ga er tegenaan.
**
Ik kan nu zeggen......ik ben gestopt,
Een ieder juicht dit toe.
Wel heel veel snoep naar binnen gepropt,
Ik hoop dat ik het volhoud, maar vraag niet hoe.
**
Stoppen met roken, het is een hel,
Kilo's dikker, hyperventilatie en tranen met tuiten.
Niet recht, niet krom, maar dwars in je vel,
Daar zit je dan, zonder peuk achter de ruiten.
**
Mijn eigenwijsheid wint het van mijn zwakte.
Maar o........wat mis ik toch mijn peuken.
Ben trots op mezelf dat ik er geen pakte,
Niet stiekem ging roken in de keuken.
**
Ik voel me ellendig, onrustig en alleen,
Was er maar dat vriendje, wat mij rustig maakt.
Had ik maar een klein rookwolkje om me heen,
Dat hele kleine peukje, wat zo lekker smaakt.
**
De wil is nog steeds sterk genoeg.
Ik zal en wil me er doorheen slaan.
Het is een strijd en een gezwoeg,
Maar ik zal er mee doorgaan.
**
Stoppen met roken, het is een ellende en het doet pijn,
Ik zal mijn peukje altijd blijven missen.
Een leven zonder roken........zou het veel fijner zijn???
Ik kan het peukje niet uit mijn geheugen wissen!!

ECHTE VRIENDEN

Overdag, in het volle licht
zie je mensen met wie je leeft
De mensendie jij vrienden noemt
van wie je krijgt en aan wie je geeft

Maar pas wanneer het donker word
omdat de nacht is ingegaan
Merk je dat er nog maar weinig over zijn
de andere zijn naar "huis" gegaan

Echte vriendschap openbaart zich pas
in tijd van nood en verdriet
Door heel kleine dingen vaak
blijkt wie er echt is en wie niet

Als dan de dag weer aan gaat breken
en je weer volop mensen ziet staan
Merk je dat het gevoel naar hen anders is
er is weer een nacht voorbij gegaan.......

.Als je vingertoppen
de rand niet meer raken
donkere gedachten
je tot gevangene van jezelf maken
de wanden om je heen
steiler dan ooit lijken
de duisternis
nooit meer lijkt te zullen wijken
en zelfs het invallend zonlicht
de bodem niet meer raakt
weet dan dat ik aan je zijde sta,
om mijn licht op jou te laten schijnen.

Als je visie is gekleurd met een negatieve tint
de echo van je stem
zijn weerklank niet vindt
je aantrekkingskracht
aan zwaartekracht heeft verloren
de muziek van alledag
monotoon klinkt in je oren
en zelfs het geluk van anderen
je bitter smaakt
weet dan dat ik aan je zijde sta,
om je met mijn glimlach te verblijden.

Als de fundamenten
van je bestaan ongegrond blijken
alle paden naar de toekomst
ondergraven lijken
elke wankele stap
geen vooruitgang lijkt te boeken
je dwalend in jezelf
naar een uitweg blijft zoeken
en zelfs het veranderen van richting
je niet wijzer maakt
weet dan dat ik aan je zijde sta,
om je langs je weg te begeleiden.

Als je dreigt te verdrinken
in oeverloze eenzaamheid
de kracht die je drijft
verzinkt in een poel van gelatenheid
je spartelend in je gevoelens
geen houvast meer vindt
je jezelf doelloos laat meevoeren
door de wind
en zelfs je redder in nood
niet langer over je waakt
weet dan dat ik aan je zijde sta,
om mijn hand naar je uit te reiken.

Een steuntje in de rug
kan iedereen gebruiken.
Het gaat je in het leven
niet altijd voor de wind.

We hebben elkaar nodig
Geen mens kan het alleen.
Je hoopt van ganser harte
dat je dan iemand vindt.

Troost en wat bemoediging
is vaak al genoeg.
Een schouderklopje op z'n tijd.
Dat is wat vrienden bind.

in diepduistere dagen
momenten vol vragen
omhelst vriendschap in dit leven
haar warmte om jou heen

genegenheid en hoop
verbondenheid in troost
vrienden drogen tranen
lopen de weg samen

een weg vol pijn en verdriet
verdwijnen zal hij niet
laat hun liefde je leiden
naar het einde der tijden

waar de maan omgeven door sterren
haar licht vriendschap zal sterken
tot een wereld in zachte dromen
die er ooit aan zal komen

jou de pijn helpt te dragen
in wondermooie dagen
waar de zon in jouw leven
door vrienden wordt gegeven.

Er loopt iemand  met mij mee,  
Die waarschuwt bij gevaar
En soms als ik het niet verwacht,
Word ik haar opeens gewaar.....
Er is een diepe vrede in mij,
't licht in duisternis
Ik weet, dat wat mij omgeeft,
van andere sferen is en toch is het mij zo vertrouwd
er is geen angst in mij,
dat we er niet alleen voorstaan,
maakt mij ontzettend blij
Wie ben ik, dat ik dit ervaar,
Dat engelen met mij gaan,
Vanaf dat ik geboren ben,
Tot het eind van mijn bestaan!!!

Als je ooit je zelf tegenkomt
in een donkere nacht, helemaal alleen
dan kunnen deze woorde je troosten
en lichtpuntjes zijn door de duisternis heen

Het is nog niet zo lang geleden dat mij dit overviel
dat ik de weg van eenzaamheid bewandelde
en dwaalde door de donkerste krachten van mijn ziel
om uiteindelijk de zon weer te zien schijnen

Dit lijden heeft mijn blik verruimd
nu zie ik de zon weer aan de hemel staan
en voel ik mij verbonden met iemand zoals jij
die ook de reis door deze donkere nacht is gegaan.

Lieve Engel

Mijn hart heeft verdriet en krimpt samen,
Een grote brok zit er in mijn keel.
Ik probeer het dapper te dragen,
Maar soms wordt het me te veel.
**
Juist vanmiddag toen ik het nodig had,
Het allemaal even niet meer zag.
Kwam er een engel op mijn pad,
Met een grote gulle lach.
**
Lieve engel, ik kan met je lachen en praten,
Je hebt een vleugel om op te leunen.
Heb je dat zelf wel in de gaten?
Ik hoop dat je mij altijd blijft steunen.
**
Lieve engel je bent een kei,
Heel veel liefs van mij.

Die vraag doet niet ter zake,
Of toeval nu bestaat of niet.
Het heeft alleen met gevoel te maken,
En of een ander dit ook ziet.
*
Het leven is soms mooier dan ik dacht,
Soms gebeuren er van die dingen.
Die je totaal niet verwacht,
Maar toch onbegrijpelijke vertoningen.
*
Wanneer ik "s avonds slapen ga,
En de maan staat daar boven.
Mijn tanden gepoetst met tandpasta,
Dan komen plotseling mijn dromen.
*
Mijn Opa Nibbelink,
Geboren de 19de van de 2de maand
Een man ontzettend groot en flink,
Een Opa lief en heel meegaand.
*
Toen werd mijn moeder geboren,
Op de 19de oktober.
Haar leven gewoond bij de toren,
Gezellig, maar wel sober.
*
De 19de juni zag ik het levenslicht,
Voor de derde keer negentien.
Met de geboorte erg weinig gewicht,
Maar dat is nu ook niet meer te zien.
*
Onze zoon werd geboren om half vijf in de morgen,
Weer de 19de, voor de vierde keer.
Soms maak ik me wel eens zorgen,
Maar dat bederft ook weer de sfeer.
*
Er is veel meer tussen hemel en aarde,
Ik weet niet hoe en wat meer.
Zeker weten, het kan niet anders,
Er is veel en heel veel meer.
*
Van wat er bestaat tussen hemel en aarde,
Heeft nog geen mens ooit bewijzen gezien,
De een vindt dit en de ander dat, van grote waarde,
Weer een ander blijft steken bij,,zou het misschien"

Even een klop op je schouder,
een kus of zomaar een arm.
Je ziet veel dingen weer anders
en het wordt van binnen weer warm.
Het zonlicht dringt door de ruiten
en lacht je vriendelijk toe.
Het is net of alles gloednieuw wordt,
Iets minder treurig en moe.
---

Even een klop op je schouder,
een klein en vriendelijk gebaar.
De last die jij hebt te dragen,
Die tillen we met elkaar.
Dan worden de zorgen lichter
En dat gepieker verdwijnt.
Omdat zo"n kleine omhelzing,
Zo"n zonnestraal je beschijnt.
---
Even een klop op je schouder,
Kom op, nu straalt weer de dag.
We gaan er samen voor vechten,
Met een gulle, hartelijke lach.
Jij blijft in mijn gedachten,
Totdat de zorg niet meer drukt
En wij spontaan kunnen roepen:
,, Goddank, het is weer gelukt!"

Ik wilde het woord niet horen,
Ik wilde het woord niet zien.
Heel veel ben ik verloren,
Ook door eigenwijsheid misschien.
            --
Whiplash, alleen al het woord,
Dat doet me heel veel pijn.
Mijn hele leven is verstoord,
Kan niet meer gelukkig zijn.
          --
Pijn in schouders, armen en nek,
Erg gevoelig voor licht en geluid.
Soms voel je je helemaal gek,
Dan ga je weer onderuit.
          --
Dan slaat mijn stemming helemaal om,
Ben ook erg emotioneel.
Wat dacht je van mijn wervelkolom,
En mijn ogen zien helemaal scheel.
         __
Moeite om iets aan te pakken,
Oren die eeuwig zoemen.
Ogen die dicht gaan zakken,
Het is te veel om op te noemen.
---
Rond kijken zonder iets te zien,
Het dringt gewoon niet tot me door.
Mijn maatje telt dan tot tien,
En zegt: ,,Je bent een echte slaapkop hoor"
---
Je niet meer voelen hoe je was,
De pijn die overal van binnen tiert.
Huilend op een grote matras,
Dat is een Whiplash, die je leven verstierd.
---
Moeite met het verwoorden van gedachten,
Daarom schrijf ik dit gedicht.
Schrijven zegt men, dat zal verzachten,
Dan krijg je weer wat zicht.
---
Men zegt vaak, ach een whiplash,
Het zal wel tussen de oren zitten.
Te laat naar bed, een beetje stress,
Ze zit ook altijd maar te fitten.
---
Gedachten vullen mijn hoofd,
Flarden hoop, maar ook veel vrees.
Als ooit het kaarsje eens dooft,
Zeg dan niet het was een zenuwpees.
---
Dit is een welgemeend gedicht,
Heelzuiver en gezet in toon.
Met een traan op mijn gezicht,
Maar mijn hoofd is wel weer schoon.