Lente.

   Vertellen.

Over haar
vertellen
is alles
wat ik
van haar heb
of had
dus,laat me
laat me
vertellen
over haar
mijn verloren
schat.

 
      Verlangen.

Ik word
door een
golf van
pijn en
verlangen
overspoeld
zeg me
wat is
de zin
wat word er
met jou
sterven
toch bedoeld.

   Jou naam.

Jou naam
staat met
tranen in
mijn hart
geschreven
je bent
en blijft
mijn kind
ook al
ben je
niet gebleven.

  Op reis.

Je was
veel te klein
om alleen
op reis
te gaan
toch was je
opeens weer
ver van ons
vandaan
er werd
ons niks
gevraagd
we moesten
je weer
laten gaan.

   Poel van verdriet.

Duizenden niet
gehuilde tranen
die zich
een weg
naar buiten
willen banen
watertrappelend
in een poel
van verdriet
ingehaald door
oud zeer
keer op keer.

         Gebak.

De viering
van de
niet viering
van de
verjaardag
van haar
die niet
mocht zijn
koffie met
gebak
en pijn.

     Kou.

De zomerse zon
staat hoog
aan de
hemel
ik had hier
moeten lopen
pronkend
met jou
en niet
moeten staan
aan je graf
ondanks de
warmte
doortrokken
van de kou.

     Een fotootje.

De één
heeft niks
de ander een
verbleekt fotootje
oud en
met tranen
bevlekt
gekoesterd als
een staaf goud
maar herinneringen
die heeft een ieder
een leven lang
al worden ze
nog zo oud.

Je bent
gegaan
zoals je
bent gekomen
maar je
hebt mijn
hart stevig
vast in
je kleine
knuistje
met je
meegenomen.

        Wond.

Je kleine
lichaampje
toevertrouwd
aan de aarde
die dag
het kleine
witte steentje
staat er
anders zag
niemand de wond
in de aarde
van die dag.

     Knop.

Sterven
in
de
knop
net
begonnen
toch
is
de
tijd
al
op.

     Koude donkere grond.

De zon schijnt
vlindertjes dartelen
vrolijk
in het rond
de lente
komt
het is
zo oneerlijk
jij daar
in die
donkere
koude
grond.

      Vleugeltjes.

Ze zeggen
dat je nu
vleugeltjes hebt
vleugeltjes
mooi en
teer
nee,niet
van papier
of veer
maar het
kan me niet
schelen
goud ,zilver,
veer of papier
ik wil je
zo graag hier.

     Zeggen ze.

Er is haar
veel ellende
bespaard
zeggen ze
het was niet
goed gekomen
had ze het
gehaald
zeggen ze
met andere
woorden
het is maar
beter zo?
nee zover gaan
ze niet ho ho.

   Doordrenkte bloemen.

Tranen doordrenkte bloemen
op je graf
onverlaten haalden
ze eraf
de bloemen
namen ze mee
niet de
verloren dromen
die hebben ze
niet meegenomen
ook het verdriet
en de pijn
hoefden ze niet
dat zal er
ook nog
wel zijn.

    Zo dichtbij.

Een traan
glijd over
mijn wang
ik mis je
al zo lang
de dood
was zo dichtbij
waarom
nam hij
mijn kind
en niet mij?

 

    Hoog op die toren.

Als ik
klim daar
hoog op
die toren
en heel
hard roep
zou je mij
dan kunnen
horen?
als ik schreeuw
dat ik je zo mis
en je
heengaan
maar niet
wil wennen
dat ik je
zo graag had
leren kennen.

    
      Roven.

De neiging
om te
roven
kom ik
nooit meer
te boven
te roven
een kindje
mooi en teer
om zo
te leningen
het zeer.