Wonden Wanneer ik het verband verwijder om mijn hart bloed het nog even hard een onnadenkend woord en ze word opnieuw vermoord tijd heelt alle wonden maar slaat er nog veel meer roer je in de pijn dan doet het nog steeds zo zeer.
Lijnen door verdriet diep in het gelaat gekerfd met geen creme te dichten verdriet diep in mijn hart genesteld met geen woord te verlichten nooit zie ik haar weer vertel me toch waarom.
Elke dag sterf ik een beetje van verdriet maar men ziet en begrijpt het niet dus laat me maar alleen vandaag want vandaag gaat het weer even niet al wil ik nog zo graag.
Om te zien of je ze alle zeven nog op een rijtje had moest je de namen van je kleinkinderen noemen je noemde ze met enige haperingen allemaal maar niet die ene....... en dat deed zelfs na al die jaren nog zo'n pijn.
Moedertje je verloor je kindje hier sta ik dan maar hoe kan ik je troosten nu ik zelf ontroostbaar ben hoe kan ik helen een wond die onheelbaar is ik kan alleen maar luisteren en met je meehuilen kom,kom maar even bij me schuilen.
Ik ben mezelf verloren was het toen jij dood werd geboren of was ik mezelf al eerder kwijt soms vind ik weer een stukje maar stop het weer haastig weg als ze roepen 'heeft ze haar medicijnen wel gehad?"
Mijn kind verjaagd uit haar warme kleine lijfje ik heb de dood gebaard geen warm en huilend kindje maar de dood verpakt in het koude lijfje van mijn kind.
Met door tranen verblinde ogen en een door verdriet verstikte stem vertel ik mijn verhaal laat zien mijn verscheurde bloedende hart maar ze begrijpen en ze voelen het niet.
Stond het in de sterren geschreven dat je niet zou leven de korte weg een feit bij voorbaat een verloren strijd vertel me toch de zin van je einde nog voor het begin.
Dromen,mooie dromen over jouw reken maar dat ik dan genieten zou maar ook dat is mij ontnomen toen die dag dat ik voor het eerst en voor het laatst een glimp van jouw lief gezichtje zag niet in mijn armen of op mijn schoot geen geur geen beeld je bent en bleef zo dood want je even vasthouden was er niet bij alleen stilte en leegte voor mij zo ver en onbereikbaar vervlogen dromen.
Verdriet bonst in mijn hoofd prikt achter mijn ogen pijn wroet in mijn borst als een levend dier een pijn die daar woond sinds de dag dat ik mijn dode kindje zag.
Zul jij me opwachten daar aan de overkant en me tonen je verre sprookjesland of zal ik je eeuwig blijven zoeken is dat lot mij beschoren mijn God... dan ben ik verloren.
Wonden
Wonden
1 reactie op dit bericht
Groetjes uit Koekelare
Antje, ik kom u een prettige vrijdag wensen. Mooi gedicht.
Vriendelijke groetjes...knufff.
De lach is de vriendelijkste muziek ter wereld.
Raf.