Berichten van 31 oktober 2005 tot 6 november 2005

      Een moeder.

Een moeder
maar toch
geen kind
een moeder
van een
overleden kind
een moeder
geen kind.

een moeder.

     Zoveel wiegjes.

Bij het zien
van zoveel
wiegjes,
zei mijn
zoontje blij
daar is
vast wel
eentje
voor ons bij.
En de schrik
van die
jonge moeders
was groot,
als hij vroeg
of hij
hun baby
mocht zien
en zei,
die van ons
is dood.

       Strijd.

Wat heb jij
een vreselijke
strijd
gestreden
toen.
En ik,
ik kon
niks voor
je doen.
Geen dokter
die naar me
luisterde toen.
Daarom moest
jij sterven
gaan.
Liet mij
met lege
handen staan.

         In mijn droom.

In mijn
droom
ging de bel
en jij
'stond daar.
Je zei
moeder
ik leef,
hier ben ik.
Maar alleen
in mijn dromen
leef jij maar.
En ik
werd wakker
met een snik.

     Duur betaald.

Mijn lichaam
heeft gefaald,
dat heb jij
met je kostbaar
leven betaald.
Het deed niet
zoals het hoort
en heeft jou
toen langzaam
vermoord.
Ik heb gefaald,
dat heb jij
duur betaald.

     Pijn.

En leven
lang pijn,
omdat jij
er niet
mocht zijn.
Het raakt
nooit versleten,
ik had
zo graag
de kleur
van je
oogjes geweten.
Het geluid
van je
stemmetje
willen horen,
maar ik heb je
voorgoed verloren.