Berichten van 21 november 2005 tot 27 november 2005

     Verdriet.

Door het
verdriet
versteend
niet eens
veel om
jou
heengaan
geweend
het hielp
toch niet
meer
het deed
alleen
zo ontzettend
zeer.

   De mensen van voorbij.

Ik kan nog
zoveel kaarsjes
branden bij
je foto
meisje
van mij
maar het
gemis en
het intens
verdriet
gaan nooit
voorbij
ik heb je
even gezien
en toen
ben je
vertrokken
naar de
mensen
van voorbij
leegte en
verlangen
naar jou
rest nu alleen
nog maar
voor mij.

      Soms.

Soms meen ik
je nabijheid
te voelen
de rilling langs
mijn rug
het briesje
langs mijn wang
maar dat is
maar fantasie
ben ik bang
toch wil ik
het zo graag
geloven
mijn meisje
van daar boven.

    Klein meisje.

Klein meisje
uit het
verleden
droeve pijn
van het
heden
je kaarsje
heeft veel
te kort
gebrand
je scheepje
is veel
te vroeg
gestrand.

      De vissen.

Zoals de
vissen
die hun pijn
in stilte
dragen
dat is ook
wat ze van
mij na al die
jaren vragen
maar toch
vertel ik een
ieder die het
wil horen
over het
lieve kleine
meisje
dat we
hebben verloren.

      Donkere aarde.

Ik zag
een moeder
die verdwaasd
in de verte
staarde.
Haar geliefd
kind verdween
voorgoed
in de donkere
koude aarde.
Ze stond daar
verstomd door de
intense pijn.
Waarom
mocht haar
kind niet
meer bij
haar zijn?

        Ik hield me stil.

Ze vroegen
je vader
de leeftijd
van zijn
kinderen
en ik hield
me stil.
Ze vroegen
niet naar
het grote
leeftijds
verschil
en ik hield
me stil.
Hij noemde
jou niet.....
en ik hield
me stil.
Nu voelt het
alsof ik jou
heb verraden
want ik,
ik hield
me stil....