Berichten van 5 december 2005 tot 11 december 2005

   Winter.

Na die dag
toen ik voor
het eerst
en voor
het laatst
je lief
gezichtje zag
werd het
winter in
mijn hart
voortaan
de zon was
voorgoed
onder gegaan
in mijn bestaan.

   De zee.

het stormt
de woeste
zee brult
en kolkt
net als het
verdriet
dat mijn
versufte
brein bevolkt
ik schreeuw
het uit tegen
de wind
het verdriet
om mijn
verloren kind.

     Vergeten.

Hoe zou
ik jou
kunnen
vergeten
je korte
bestaan
opeens
niet meer
weten
elke dag
denk ik
aan jou
soms lang
en dan
heel even
je bent
en blijft
een deel
van mijn
leven.

    
    Elfjes.

Elfjes trippelen
langs mijn bed
nemen al mijn
tranen mee
ver weg
naar die
grote koude
zee
vol met
moedertranen
geweend om
haar kind
en de
gebeden
voor haar
kind ruisen
in de wind

     

        Alleen.

De wereld
is zo
veel kouder
en ik
zoveel ouder
sinds de
dag dat je
verdween
en mij
alleen liet
zo vreselijk
alleen.

    Nieuw.

Dit geluk
was nieuw
je lakentjes
waren nieuw
je dekentjes
waren nieuw
je kleertjes
waren nieuw
je wieg
was nieuw

Deze pijn
was nieuw
dit gemis
was nieuw
deze wond
was nieuw

blijft nieuw.

     Stilte.

Op het
moment
dat je
werd
geboren
hebben
we je
verloren
nooit
mochten
we een
geluidje
van je
horen
in stilte
werd je
weggebracht
in stilte
word je
nog elke
dag
herdacht.