Archief

   De wind.

Fluisterend vraag
ik de wind
waarom,waarom
toch mijn kind
maar hij kan
mij het antwoord
ook niet geven
waarom de een
wel en de ander
niet mag leven.

    Donker gat.

Waar was
iedereen
toen ik hen
zo nodig had
men dacht
waarschijnlijk
niet naar kijken
niet over praten
dan gaat het
wel over
maar ik zonk
eenzaam in een
diep donker gat
want jou missen
gaat nooit meer over.

  Weggehaald.

Ze hadden je
wiegje weggehaald
ze hadden je
kleertjes weggehaald
alles wat aan jou
herinnerde was weggehaald
maar niemand heeft
het verdriet weggehaald.

  Een oceaan.

Er zit een
oceaan van
tranen in
mij gevangen
en een oneindig
verlangen
verlangen naar
het kind dat
ik verloor op
die warme zomerdag
en daarna
nooit meer zag.

 Op sap.

Aardbeien op sap
kersen op sap
vaders op bier
moeders op tranen.

Na zoveel jaar.

Geluidloos borrelt
het verdriet in
mij omhoog
de tranen drogen
bij mijn ogen
omdat ze
na zoveel jaren
niet meer mogen.

 In een droom.

Wat had ik
graag in een
droom je lief
gezichtje
willen zien
je tegen mij
horen spreken
heel misschien
je fluisterend
willen zeggen
lieverd ik hou
ook van jou
jij bent ook
mijn kind
al vertrok je
weer heel gauw.

 
     Het gevang.

Ik kan de
sleutel niet
meer vinden
van het gevang
en ik zit hier
al zo lang
wat voor
misdaad heb
ik gepleegd dan
dat ik nooit meer
vrijkomen kan?

 Mijn lach.

Mijn lach
bevroor
die dag
toen ik
jou verloor
voor altijd
gevangen in
radeloos
verlangen
naar mijn
verloren kind
mijn vlinderkind
zwevend op
de wind.