Winterster

traag drijft de zon de nevels lang
en langzaam uit de kruinen
nog kwinkeleert een gaal in zang
en tracht zijn nacht te ruilen

bij 't neerhof hoont een haan hooghees
de luiheid van het vee
swijlst pimpelen speels mus en mees
door de vroege matinee

diep in het riet ritselt de gors
in de zomp onder de dijk
en spijkert spits een specht de schors
van een oude zomereik

daar wielt en waalt nu wervelend
de tjif tjaf met de sijs
en krijst de kauw luid schaterend
vaarwel aan 't winterijs


www.gedichtegedachten.be

De Vlaamse Stad



over rui en rei

door steegjes en straten

langs vest en lei

vol tralievenstergaten

door stadsparken en dreven

bij stadhuizen met fries

in volkshuizen vol leven

waar men belot en wiest

onder belfort en beiaard

over brug en kassei

tot bij de oude vaart

het begijnhof nabij

daar geniet ik goddank

bij een fleurig prieel

vanop een rustige bank

van ons rijk Vlaams erfdeel.

www.gedichtegedachten.be

waar Limburg zuidwaarts

zachtgolvend glooit

en zijn akkers en gaarden

naar d’einders ontplooit

waar de Melsterbeek hel

door weilanden vloeit

en in ’t voorjaar welig

de bloesempracht bloeit

waar menige knaap

zich naar Trudo heet

die hier eeuwen terug

zijn godsvrucht beleed

waar fruit overvloedig

op laagstam gedijt

en de liefde zich lustig

doorheen ’t landschap snijdt

daar wandel ik gaarne

van winning naar kasteel

door diepholle paden

langs ‘t bronsgroen struweel

www.gedichtegedachten.be


 

Langs bruinbegrinde, knokige wegen,

dicht overluifeld door harsend groen,

vind ik, onder een heuvelkam gelegen,

een oudbegaaid en stoffig paviljoen.

Een roestig bord in gedeukt email,

bebaard met wolfsklauw en madelief,

vermeldt nog net het vergane detail :

"Attention ! Vorsicht ! Explosifs !"

Een kuil met uitgehakte flanken

doemt dreigend op in het voordiep.

Bij hazelaars die het hek omranken

overschouw ik hoe het wild ontsliep.

Ooit werd de stilte hier beschoten

met ladingen op 't middaguur.

De groeve werd sindsdien gesloten

ten prooi aan ongerept natuur.

Genietend van de woudse rust

bespied ik een hagedis in de zon

die zich in karstholten verlust

en versteend een bezige mier belonkt ...

www.gedichtegedachten.be

Waar Nederland ophoudt

en Bourgondië begint

en bronsgroen hout

zachte heuvelruggen tint,

waar de Geul zich schuurde

door het mergelmassief

en men bokkeriejers hellevuurde

om hun vermeende brandbrief,

waar Neanderthalers

vuurstenen houwden

en vroege feodalers

het betere bier brouwden,

daar kerfde ik haar naam

in de gele mergelrots

en gaf eeuwige faam

aan mijn Lotje, mijn trots ...

Hoogingenomen beklimt de haan
de mesthoop op het dorpse plein.
Broedkuikentjes, van schrik ontdaan,
maken zich bang en need'rig klein.

De hennen kakelen, uitgelaten :
"Zie toch die knapperd! Zie zijn kam !"
"Ssst ! Onze lieverd gaat nu praten"
klokt bazig de kloek : "Silence, mesdames !"

Hij schraapt zich luid zijn schorre pijp
en spuit zijn dogma's gutturaal.
Geen kip die zijn woordenbrij begrijpt
maar hij hanteert vast Godse Taal !

Geen haan duldt hij meer op het erf,
dat hoort de hele kroost te weten !
En wie zijn regeltjes bederft
moet maar het rotte graan gaan eten !

Parmantig stapt hij van zijn troon
en blinkt de kloek zijn aaltige bot.
Heel waardig wisselt hij zijn kroon,
op naar het buurhok... want hij is God !

www.gedichtegedachten.be

hoog platanisch zomen eiken

dreven, wouddiep eind’loos lang

drijvend mijn rede gedachten

temperend mijn stierse drang

stuivend meel wekt roes, zo rustig

stilte dempt mijn zielekwaal

in ruis deemsteren de sporen

van mijn wereld, hard, brutaal

mag magnolia mij redden

met schoonheid, geur, in glundertaal

ach, ‘k veracht beurzige vrienden

hoogschoud’righeid is zo banaal

diep platonisch vult mijn leven

zich zielsgewijs; het geld neemt wiik

niets kan mij beurs noch baksteen geven  
ik sterf 't liefst arm, maar leefde rijk

www.gedichtegedachten.be

wilde lasso's vol ontladende kracht

- bliksems die zich in verten kruisen -

drijven dreundondersalvo's tot druisen

voortrollend in de ijldiepe nacht

rukwinden wreken zich op iedere kruin

bladerloof juttend over veld en wegel

over land gutst nu de hevigste regen

 beken zwellen tot wildkolkend bruin

uit krakend en bonkend hemelgeweld

wordt ijsloden hagel gemitrailleerd

door knallende zwepen gedirigeerd

naar ’t oppervlak van het maaiende veld

einders, luchtzuiverend gespoeld,

gangmaken weergoden in hun schrikbewind

over mens of dier, verdoofd en verblind,

die tenslotte onderdanig zijn nietigheid voelt