Berichten van 1 juni 2005 tot 30 juni 2005

Een late hond sterft blaffend weg

in ’t zog van de kapseizende dag.

Langsheen de boomgaard lijnt de heg

de manden waarin ’t plukfruit wacht.

Knarsende wielen in het grind

wekken de zongebruinde krachten.

Zodra een knecht het trekpaard bindt

verlaadt men stil de zomervrachten.

Het duister valt wanneer kar en ruin

tot stilstand komen bij de kelder.

Swijlst danst boven de lege kruin

de ladder zat zigzaggend verder ...

Aramis

Lafhartig houden zij zich stil

in diepten van het struikgewas.

Pas bij valavond klinkt gegil

wanneer plots iemand wordt verrast.

Zodra de zon is weggezakt

belagen ze hun prooi met dorst.

Van alle kanten wordt gehakt,

gestoken en met bloed gemorst.

Gehavend door dit strijdgewoel

ontvlucht het slachtoffer zijn bandieten.

Terwijl hij zich de wonden spoelt

vervloekt hij nors die zwerm muskieten ...

Aramis

Lamskoteletten, worst en zware theorieën

worden gedraaid onder de grill van de zon.

Mannen met buiken en spierwitte knieën

kruisen hun Palmen boven de rokende ton.

Iets verderop zwaaien zwierige roddelmolens

hun sla en hun rokken over het grasveld

en brengt men elkaar en het water tot kokens

waarna men de verschrokken tomaten ontvelt.

De kolen en ’t gelag raken nu aardig in de fik,

en moppen en goesting komen rijker ter tale.

Een reuzensteak ligt nu te sidderen van schrik

en ’t bier wist de schroom rond hun stoere verhalen.

Schouders en meningen met een flink randje vet

zwellen en bakken bij het sluipend gesteuk.

Nu schransen de beren zonder bestek of servet

en krabben zich heftig waar het plots jeukt.

Aramis

In sepia

mijn ouderlijk huis

bij het nog mulle pad

zittend op de buis

wijl mijn papa hard trapt

het wassende koren

papavers in knop

een bos schuine schoren

met opklimmend hop

Vlaamse kasseien

ik daver en boet

langs beemden en weien

het dorp tegemoet

-oOo-

In kleur

een blauwplaten loods

langs een dagdrukke straat

na d’uren heel doods

waar geen mens nog heengaat

aanfloepend neon

naast silo’s van staal

verlichten ’t beton

en de bermen zo kaal

de geur van looizuren

drijft met de avondwind

langsheen wering en muren

waar de woonwijk begint


Aramis




 

Je kwelt me met je rode lap

en maakt me stuurloos, drenkeling

in stormen die jouw wind ontstak.

Is onze liefde dan niet bestand

tegen de stroming en de drift

die ons terugdrijft naar het land

en ons diep in de vaargeul grift

Laat ons schip toch kalm betijen

Waarom maak je me stiers en boos ?

Die kreeg'ligheid, die vitterijen

Het maakt me triest en troosteloos ...


Aramis

Pom pom Pom pom ...

Heupwiegend blij verlaten

z’hun huizen en fabrieken

en dwarsen stoer de straten

als lange elastieken.

Bij elke carambole

ritsen ze strikt de lijnen

om saâm verder te dolen

langsheen dreven en pleinen.

Pom pom Pom pom ...

En kijk daar komt spontaan

een tweede grote sliert

“Komaan, mannen, sluit aan

en danst, en lacht en giert !”

Ze houden goed kadans

en schuiven stevig door.

Ze neuriën zonder zwans

als een russisch mannenkoor.

Pom pom Pom pom ...

 Welaan, kijk nu begot :

daar komt er wéér een toe !

Ze verlengen fluks de trot

en groeien als bamboe.

Ze volgen hun bestierder

bij elke klim of bocht

en worden steeds gespierder

hoe verder op hun tocht.

 Pom pom Pom pom ...

Hun stelten blijven groeien :

hun hoofd reikt in de lucht

hun armen dragen boeien

voor de vogels op hun vlucht.

Het neuriën gaat hard

toch gaan ze stilaan dalen

en duiken heel verward

in d’electriciteitscentrale ..

Pom pom Pom pom ...

www.gedichtegedachten.be

Mijn motor loeide hard,

het bandenrubber kwijnde.

Die situatie, zo benard,

kwam maar niet aan zijn einde.

Een veertigtonner dreigde

zijn bumper in mijn rug

Twee zware Harley’s neigden

mij naar die ophaalbrug !

Een zwaailichtende Porsche

trachtte me links te ritsen

en uit hun helicopter

zag ik de kogels flitsen !!

Ik scheerde wat ik kon

doorheen de bocht bergaf

een molen vol beton

kwam frontaal op me af

Ik dacht “God sta me bij !”

Mijn moed begon te zakken

tot ik ... met een ruk opzij ...

de kermisflosj kon pakken ...

www.gedichtegedachten.be

(Te lezen op de muziek van Clouseau's "Daar gaat ze" )



Daar staan ze, de hoge heren met hun Euro-smoel,
Nu gaan ze, ons expliceren wat er werd bedoeld.
Al jaren stoofden ze in 't geheim bekok.
en hulden ze zich in hun gepantserd hok.

En dan opeens vroeg men 't volk te stemmen in een draf
En dan opeens klonk het  : "Opgelet, schiet het niet af !" , want anders ..
straf !

Daar staan ze, hun postjes zijn niet meer zo safe,
Nu wordt vast naar nog meer media gestreefd.
Dat volk toch ! Verstaan ze hen dan toch zo slecht ?
Wie twijfelt ? Zij zijn toch helemaal oprecht ?

En zelfs Jean-Luc krabt hier zuchtend in zijn haar
wrijft zich het zweet en zucht : "'t Is toch niet waar ? ...Geen commentaar
!!"

Corruptie, gesjoemel waar men liever niets van weet.
Koehandel, gelobby waarbij men 't volk vergeet
Zelfs de subsidies voor de zoo worden niet meer toegestaan
en zonder hun voorspraak krijgt hier niemand een baan.
Geen denken aan, loop naar de maan !


Daar staan ze ...


www.gedichtegedachten.be

 Drie hoog en eenzaam op mijn mansarde

keer ik de klok van mijn levensverhaal.

Sinds mijn moeder mij voor ’t allereerst omarmde

vergleden de lentes exact 47 maal.

Met weemoed herdenk ik mijn fijne jeugd

vol eenvoud maar eerlijk en onbedorven.

Ik compenseerde ‘t  college met sportieve deugd

en werd welwillend door ’t leger geworven.

Ik  volgde ’t patroon van de harde vlaamse werker,

trouwde op schema en bracht kinderen groot.

Ik deed wat ik moest doen en werd financieel sterker

maar miste soelaas voor mijn mentale nood.

Op het beslijkte pad van mijn onschuldige speurtocht

naar kennis, begrip en gedogen fantasie

vergleed mijn kar zich, net voorbij de bocht,

in de sporen van de carrosse van Charlottebie.

Haar poëtische inslag en tijdloze inspiratie

ontpopten in mij wat ik jaren had verhuld.

Mijn muze barstte los en vond de sensatie

mij te kunnen uiten zonder gevoel van schuld …

Ik ben nu halfweg … zo helpe mij de natuur.

Een verjaardag maant immers tot stil bezinnen …

Dit gouden zakhorloge toont me het uur

waarop ik mijn gevoelens verder mag ontginnen …. 

www.gedichtegedachten.be

Het zal u best niet overkomen

dat u bij kwaal of ongeval

mee in de maalstroom wordt genomen

van ‘s lands Kafkaïaanse stal.

Want ‘t Vlaamse Fonds voor Invaliden

opent slechts moeizaam, desgevraagd,

een bingo-kaart die u moet gidsen

door 't labyrint waar u zich waagt.

Een lang, steil pad langs heilige tempels,

bewoond door dokters en experten,

gewapend met stethoscoop en stempels,

brengt u traag naar de verste verten.

Vaak loopt u daar op blinde muren

of belandt u in een pijpekop.

U kan best vroeg een advokaat huren

of al uw rechten roken op.

Ze zijn het beu, uw lotgenoten,

door bureaucraten moegetergd ...

Vanuit hun rolstoel zien ze geen kloten

over die groeiende papieren berg.

www.gedichtegedachten.be