Troosteloos ...

Pom pom Pom pom ...

Heupwiegend blij verlaten

z’hun huizen en fabrieken

en dwarsen stoer de straten

als lange elastieken.

Bij elke carambole

ritsen ze strikt de lijnen

om saâm verder te dolen

langsheen dreven en pleinen.

Pom pom Pom pom ...

En kijk daar komt spontaan

een tweede grote sliert

“Komaan, mannen, sluit aan

en danst, en lacht en giert !”

Ze houden goed kadans

en schuiven stevig door.

Ze neuriën zonder zwans

als een russisch mannenkoor.

Pom pom Pom pom ...

 Welaan, kijk nu begot :

daar komt er wéér een toe !

Ze verlengen fluks de trot

en groeien als bamboe.

Ze volgen hun bestierder

bij elke klim of bocht

en worden steeds gespierder

hoe verder op hun tocht.

 Pom pom Pom pom ...

Hun stelten blijven groeien :

hun hoofd reikt in de lucht

hun armen dragen boeien

voor de vogels op hun vlucht.

Het neuriën gaat hard

toch gaan ze stilaan dalen

en duiken heel verward

in d’electriciteitscentrale ..

Pom pom Pom pom ...

www.gedichtegedachten.be

Mijn motor loeide hard,

het bandenrubber kwijnde.

Die situatie, zo benard,

kwam maar niet aan zijn einde.

Een veertigtonner dreigde

zijn bumper in mijn rug

Twee zware Harley’s neigden

mij naar die ophaalbrug !

Een zwaailichtende Porsche

trachtte me links te ritsen

en uit hun helicopter

zag ik de kogels flitsen !!

Ik scheerde wat ik kon

doorheen de bocht bergaf

een molen vol beton

kwam frontaal op me af

Ik dacht “God sta me bij !”

Mijn moed begon te zakken

tot ik ... met een ruk opzij ...

de kermisflosj kon pakken ...

www.gedichtegedachten.be

(Te lezen op de muziek van Clouseau's "Daar gaat ze" )



Daar staan ze, de hoge heren met hun Euro-smoel,
Nu gaan ze, ons expliceren wat er werd bedoeld.
Al jaren stoofden ze in 't geheim bekok.
en hulden ze zich in hun gepantserd hok.

En dan opeens vroeg men 't volk te stemmen in een draf
En dan opeens klonk het  : "Opgelet, schiet het niet af !" , want anders ..
straf !

Daar staan ze, hun postjes zijn niet meer zo safe,
Nu wordt vast naar nog meer media gestreefd.
Dat volk toch ! Verstaan ze hen dan toch zo slecht ?
Wie twijfelt ? Zij zijn toch helemaal oprecht ?

En zelfs Jean-Luc krabt hier zuchtend in zijn haar
wrijft zich het zweet en zucht : "'t Is toch niet waar ? ...Geen commentaar
!!"

Corruptie, gesjoemel waar men liever niets van weet.
Koehandel, gelobby waarbij men 't volk vergeet
Zelfs de subsidies voor de zoo worden niet meer toegestaan
en zonder hun voorspraak krijgt hier niemand een baan.
Geen denken aan, loop naar de maan !


Daar staan ze ...


www.gedichtegedachten.be

 Drie hoog en eenzaam op mijn mansarde

keer ik de klok van mijn levensverhaal.

Sinds mijn moeder mij voor ’t allereerst omarmde

vergleden de lentes exact 47 maal.

Met weemoed herdenk ik mijn fijne jeugd

vol eenvoud maar eerlijk en onbedorven.

Ik compenseerde ‘t  college met sportieve deugd

en werd welwillend door ’t leger geworven.

Ik  volgde ’t patroon van de harde vlaamse werker,

trouwde op schema en bracht kinderen groot.

Ik deed wat ik moest doen en werd financieel sterker

maar miste soelaas voor mijn mentale nood.

Op het beslijkte pad van mijn onschuldige speurtocht

naar kennis, begrip en gedogen fantasie

vergleed mijn kar zich, net voorbij de bocht,

in de sporen van de carrosse van Charlottebie.

Haar poëtische inslag en tijdloze inspiratie

ontpopten in mij wat ik jaren had verhuld.

Mijn muze barstte los en vond de sensatie

mij te kunnen uiten zonder gevoel van schuld …

Ik ben nu halfweg … zo helpe mij de natuur.

Een verjaardag maant immers tot stil bezinnen …

Dit gouden zakhorloge toont me het uur

waarop ik mijn gevoelens verder mag ontginnen …. 

www.gedichtegedachten.be

Het zal u best niet overkomen

dat u bij kwaal of ongeval

mee in de maalstroom wordt genomen

van ‘s lands Kafkaïaanse stal.

Want ‘t Vlaamse Fonds voor Invaliden

opent slechts moeizaam, desgevraagd,

een bingo-kaart die u moet gidsen

door 't labyrint waar u zich waagt.

Een lang, steil pad langs heilige tempels,

bewoond door dokters en experten,

gewapend met stethoscoop en stempels,

brengt u traag naar de verste verten.

Vaak loopt u daar op blinde muren

of belandt u in een pijpekop.

U kan best vroeg een advokaat huren

of al uw rechten roken op.

Ze zijn het beu, uw lotgenoten,

door bureaucraten moegetergd ...

Vanuit hun rolstoel zien ze geen kloten

over die groeiende papieren berg.

www.gedichtegedachten.be

Flonkerzon op een snelle vliet

welke zich door ’t dal meandert,

deels gesplitst, van koers verandert

en zich door de raderen schiet.

Fuiken vol forel en baars

waarop reigers zich verlusten

maar waarnaast twee schepers rusten

beopdracht door de molenaars.

Weegbree die van d’oevers kraagt

wuift zacht in de avondbries

waarrond een hommel talmend kiest

en de kwikstaart muggen jaagt.

Een eekhoorn schiet weg in ‘n schicht

en verliest zijn dennenappel

eens uit ’t bos, bij hoefgetrappel,

schimmels aandraven in ’t licht.

Naast de oude eiken vlonder

koelt de wijn, weiss und tröcken

wachtend tot hij straks mag klokken

in de glazen onder ’t lommer ...

www.gedichtegedachten.be

Watertoren

 (te lezen op de muziek van Eva van Boudewijn de Groot)

Als vanouds heerst hij over 't land

vanop zijn hoogverheven tronen,

hij ziet de drommen kind'ren komen

en laat ze drinken uit zijn hand.

Hij bergt het node witte goud,

de levenskiemen voor de mensen.

Door hem gaan bloemen niet verslensen.

Hij hoedt het voor het zuur en zout.

Hij biedt aan ransuil en klauwier

een droog en veilig onderkomen

en laat de duiven rustend dromen

met zicht op 't groene boskwartier.

Hij torst het gevaarte

met aangehouden macht

en wint het van de zwaartekracht.

En hoog op zijn poten

slaat hij de stoten

van de guurste stormen af.

Vormt hij dan geen kunstwerk

dat jouw verbazing wekt

omdat hij nooit zijn inhoud lekt ?

Maar hij heeft de gave

om ons te laven

via de aders onder 't gras ...

Verrijzend aan de horizon

gidst hij de zwaluw en de zwerver

en leidt de bliksemende nerven

vanuit de hemel naar de grond.

Hij knipoogt guitig naar de kerk

en prijst diens ranke spitse toren

Ach kon hij haar toch maar bekoren

althans iets doen zodat zij 't merkt

Doorheen zijn holle ruggegraat

klimt iemand houterig naar boven

daar wordt een spandoek neergeschoven

waarop heel groot te lezen staat :

“Hier sta ik voor zot

met mijn groot waterhoofd

er is geen kat die mij gelooft

want wil ik je spreken

dan stuurt jouw deken

de lekdienst met het groot verband ..."

www.gedichtegedachten.be

Wijl ik zo gelegen was
met in d’hand een koel wijnglas,
zwikzwakkend in de hangmat
naast de luie spinnekat,
genietend van de zonnestralen,
vrij van zorgen en van kwalen
zie ik, met lozen oogopslag,
al het schone van deze dag ...

In mijn gedachten hoor ik haar
en haar stem klinkt lief en klaar :
"Ha, da’s goed, hij ligt te slapen
laat ik intussen d’appels rapen,
en de peren, met enige spoed,
binst dat hij zijn tukske doet."

Toch geweldig hoe zo’n vrouwke
zorg draagt voor haar vermoeid pauwke !

Daar hoor ik al de schuurpoort klingen
en bedenk welk liedje ze zal zingen.
Hoor ! daar komt ze aangekletterd
Oei ! Zij zingt zij niet, zij kettert !
Lap ! Daar hoor ik haar al klagen :
”God man, gij verslaapt uw dagen !”
”In plaats van daar te liggen gapen,
kom drek mee het fruit oprapen !”

www.gedichtegedachten.be

Ooit bracht de Schelde, vanuit ‘t Antwerpse noorden,

 botters en zeilschepen, op bemeten tijafstand,

naar de schorrige killen van het noeste Baasrode,

een door meanders voorbestemd droogdokkenland.

Aarden dijken, met vernuftig kantelende deur,

scheidden er schordokken van de getijdenstroom.

Dit verbluffend idee van een civiel ingenieur

realiseerde een gekoesterde industriële droom.

Van Praet, Dansaert, Caymax en Van Damme,

slechts enkele namen uit een rijk vlaams verleden,

stichtten scheepswerven tussen Temse en Hamme

waaraan week na week nieuwe schepen ontgleden.

Achter ’t stoffige glas van het oude scheepsambt

schouwt men vandaag fier de oude Bostroe’neir.

Deze stevige stormbestendige schemerscheepslamp

gaf Baasrode zijn notoire nautische eer …

www.gedichtegedachten.be

Het dieselblok mokert zonder genade

de heipalen diep in de oeverklei.

De eiken slagmuts ontvlamt boven de kade

en spuwt zijn rook naar de overzij’  …

Kubels laveren zwaaiend onder de kraan

en  vullen gestaag de landhoofdmal

Bekisters en vlechters sjouwen af en aan

wijl betonmolens wachten op de slijkerige wal

Moerliggers worden per schip aangebracht.

Regen en wind verstoren de perfectie.

De werfleider schreeuwt zich hees in de nacht,

bezorgd om de veiligheid van zijn sectie.

Schijnwerpers belichten het naadloze dek

welke de asfalteuse zojuist heeft gebaard.

Over enkele uren ontsluit de rijkswacht het hek

en herneemt het verkeer zijn gehaaste vaart …

www.gedichtegedachten.be

In de schaduw van een loofrijke wijnrank

wroet een kip troosteloos in de bakkende grond.

Katten wassen zich likkend het warme bont

en vlijen zich wijdgeeuwend op een vensterbank.

In de gekoelde patio van het pastelroze beluik

zoeken oudjes kaartend de lome kilte.

Het erf baadt dampend in een Toscaanse stilte

onder de werkloze windhaan, slapend naar ‘t zuid.

Boven de nok van de oude paardeschuur

danst de verzengende koperen ploert.

Mussen overkwetteren het kirrend gekoer

en fladderen driftig in het klimop langs de muur.

In de lichtbundels door het oude pannendak

warrelen muggen boven het stoffige hooi.

De roestige grendel van een verlaten kooi

ligt in ‘t brakke water van een vertrapte drinkbak.

Een mestwalm laat zich met oreganogeur mengen

en drijft zwak weg naar de afglooiende wijngaard.

Rinkelende kettingen verraden het rustende paard

dat straks de vaten naar de cantina zal brengen.

www.gedichtegedachten.be

De orgelpijpen vallen hijgend dicht

na hun halsbrekende toccata-plicht.

De galm versterft in deinende rimpels

 palliatief begeleid door hoofse klavecimbels.

De partituren zien hun einde naderen

en dwarrelen neer als herfstige bladeren.

Hobo en fagot blazen de laatste zucht

wijl de cello zich recht voor zijn ultieme vlucht.

De harp streelt zich in weemoed en tranen

ter afscheid van bedroefde melomanen.

In het spoor van de uitgedanste bandoneon

vertrekt ook de paukenist met stille trom.

Eenzaam herstrijkt de contrabas het pad

waarlangs het opus zonet zijn ontbarsting had,

waar nu jachthoorns echoënd nazinderen

en vermoeide violen vluchtig vervlinderen.

www.gedichtegedachten.be

Klompen en klossen kletterden

in de katoenfilatures naast de rivier.

Werkopzieners verketterden

vrouwen en kinderen

bij het getouwenklavier.

Politiekers en textielbaronnen,

zonder kennis van de vlaamse taal,

verlieten zich op volksspionnen,

champetters en pastoors,

schatplichtig aan hun kapitaal.

Hardvochtige conservatieven

keken halsstarrig de andere kant.

Doof voor de sociale grieven

bezweek de katholiek

immers voor de meest gulle hand.

Een rechtlijnig man, eerwaarde Daens,

bestreed het onrecht via de krant.

Met gatlikkers wou hij geen uitstaans

en een kerkban ten spijt

koos hij voor de proletarische kant.

Het verhaal is inmiddels voldoende bekend :

ondanks kiesfraude en obstructie

kwam priester Daens in het parlement

en vocht bikkelhard

voor een eerlijke sociale revolutie ...

www.gedichtegedachten.be

 Over pleinen en door straten
 druist de sfeer van festival.
 Vanuit alle slokkergaten
 galmt muziek en hoorngeschal.
 
 Zo de stad, zo zijn riolen :
 helder, open, communicatief
 melomaan onder de zolen
 en extravert radio-aktief
 
 Niemand kon ergens vermoeden
 hoe een wolf in schapenvacht
 meningsvrijheid zou doen bloeden
 op een zucht van stembusmacht

 (Moord op Pim Fortuyn)

www.gedichtegedachten.be

Quand on n’a que l’amour

Le moribond est mort

ayant vécu sans exigences

il avait trouvé sa toison d’or

après une quête depuis l’enfance

Le voilà enterré aux îles Marquises

serrant la main de Paul Gauguin

Cette nuit d’automne, il prît sa valise

une cigarette aux lèvres, un dernier vin

“Je ne te quitte pas” avait-il dit

alors qu’il gréa son Askoy,

amarré au port du plat pays

entre les yachts de ces bourgeois.

Il embrassa ses amis Jef et Jojo

lors d’un tout dernier repas.

Il prît  Madeleine dans son bâteau

ouvra ses voiles et s’en alla

Les vents le prirent à quatre bras

le poussant en une valse à mille temps,

Il s’aveugla sur la vieille cathédrale

fredonnant la chanson des vieux amants

Pendant que la ville s’endormait

déjà vaguement loin derrière eux,

il se mit tout doucement à pleurer

les larmes tendres au coin des yeux

A toutes les Mariekes qu’il oublia

à tous ces copains vécu à Bruxelles

à toutes les flamandes et ces gens-là

Il cria adieu au nom de Jacques Brel !

www.gedichtegedachten.be

Boven het wiegende koren,

door een lauwe landwind gepaaid,

trilt de zinderende kasteeltoren,

in deemsterend zomerlicht gebaad

Aan de rand van het bos tokkelt een specht

Twee piepels vlinderen vederlicht rond

’t Gekwaak van de kikker treedt in gevecht

met’t gestrijk van de krekel in d’avondstond

Wijl de tuimelaar duikt op levensgevaar

uit de hoge kruin van een ranke berk

genieten we van dit schouwspel tegaar

dromend van een nestje in dit groenige perk


www.gedichtegedachten.be

waar de Maas nog Meuse heet

en zich met Ardeens water mengt,

waar Albert I een kanaal afsneed

dat zich naar Antwerpen verlengt,

waar men al eeuwen wapens smeedt

en staal tot zware juffers walst

waar dakpan zich met schalie meet

en rots zich tot klei heeft vermalst

waar men suiker over wafels smelt

en pintjes met péket aanvult

waar voetbal de waalse eer herstelt

en de Doyenne zich om Bastogne krult

waar prins en bisschop zich verbroederden

en men het Perron vereert

maar gerecht en politiek verloederden

zodat de mafia er mee regeert

daar raakt de oud-latijnse cultuur

verstrengeld met zijn germaanse buur


www.gedichtegedachten.be

Boven een dampende kom pastinaak-soep

kom ik stilaan terug op krachten.

Het wassende water had de speleo-groep

geleidelijk bedreigd tot versmachten.

Een vallend rotsblok had de terugweg versperd

en ons in onverkende schachten gedwongen.

Via een dalend talud, dat hellender werd,

zijn we glijdend in het ijswater gesprongen.

In het nauw tussen stalactieten gedreven,

de carbuurlampen om zuurstofreden gedoofd,

beleefden we de bangelijkste uren van ons leven

van licht, lucht en warmte beroofd.

Minuten werden uren, de stilte weergalmde.

De dood lag gierzuchtig en klotsend op de loer.

In de hoop dat de reddingsdiensten niet talmden

verbeten we de kou in dit rijk van parelmoer.

Was het nog dag of al vele uren nacht ?

Werden onze auto’s bij de grotingang gevonden ?

Trof iemand de pas geblokkeerde schacht ?

Geraakten we hier ooit uit, ongeschonden ?

Verkleumd, onderkoeld, gaf ik mij gewonnen.

Mijn vrienden gaven al uren geen kiks.

In visioenen dempte ik de wellende bronnen

en doorwaadde dolend deze dodende Styx.

Schijnsels weerkaatsten zich tussen water en gewelf

de luchtspouw vernauwde zich tot de uiterste kwelders

Skeletbeenderen en ziel waren de restanten van mezelf

het licht zoog me weg door een tunnel naar elders …

www.gedichtegedachten.be

Hoog boven de vallei van ardeense schaliedaken

cirkelt een buizerd glijdend op eeuwige stilte.

De ondergaande zon kleurt de einder scharlaken

en ontlokt de vleermuis aan het houten gebinte.

De burcht op de rots krijgt een dreigende allure

wanneer in het dal de lantaarns rood aangloeien.

Verkillend vocht maakt zich los van zijn muren

en zakt neer  in damp over de beboste glooiing.

Boven het watervlak dat de meander poliert

en dat zich gedwee omheen de vestingsrots slaat

vernevelt de lucht zich tot een dompige sliert

die zich versmelt met de neerijlende waas .


www.gedichtegedachten.be