Stress

De dreef druipt ‘t drijvend onweer na

en walmt zijn dauwen klammend uit.

Grauw harsgewelf hangt nat en zwaar

en zwanger overheen ’t gifkruid.

Een kruis, verweerd, arduingehouwen,

dat eeuwenoude rouw verhaalt,

biedt ’t nachtelijk vendel vertrouwen

dat onder donderknarsen dwaalt.

In ’t wild struweel, waar ’t pad vervaagt

en zich schofthoog door netels snijdt,

worden rag en varenvlies ontmaagd

totdat men het zompig veen bereikt.

Hun hoeven zakken diep in ’t kwel

onder hectaren broek en duister

tot plots een schicht het veld verhelt

en een witte veengeest de paarden kluistert ...

www.gedichtegedachten.be

Een late hond sterft blaffend weg

in ’t zog van de kapseizende dag.

Langsheen de boomgaard lijnt de heg

de manden waarin ’t plukfruit wacht.

Knarsende wielen in het grind

wekken de zongebruinde krachten.

Zodra een knecht het trekpaard bindt

verlaadt men stil de zomervrachten.

Het duister valt wanneer kar en ruin

tot stilstand komen bij de kelder.

Swijlst danst boven de lege kruin

de ladder zat zigzaggend verder ...

Aramis

Lafhartig houden zij zich stil

in diepten van het struikgewas.

Pas bij valavond klinkt gegil

wanneer plots iemand wordt verrast.

Zodra de zon is weggezakt

belagen ze hun prooi met dorst.

Van alle kanten wordt gehakt,

gestoken en met bloed gemorst.

Gehavend door dit strijdgewoel

ontvlucht het slachtoffer zijn bandieten.

Terwijl hij zich de wonden spoelt

vervloekt hij nors die zwerm muskieten ...

Aramis

Lamskoteletten, worst en zware theorieën

worden gedraaid onder de grill van de zon.

Mannen met buiken en spierwitte knieën

kruisen hun Palmen boven de rokende ton.

Iets verderop zwaaien zwierige roddelmolens

hun sla en hun rokken over het grasveld

en brengt men elkaar en het water tot kokens

waarna men de verschrokken tomaten ontvelt.

De kolen en ’t gelag raken nu aardig in de fik,

en moppen en goesting komen rijker ter tale.

Een reuzensteak ligt nu te sidderen van schrik

en ’t bier wist de schroom rond hun stoere verhalen.

Schouders en meningen met een flink randje vet

zwellen en bakken bij het sluipend gesteuk.

Nu schransen de beren zonder bestek of servet

en krabben zich heftig waar het plots jeukt.

Aramis

In sepia

mijn ouderlijk huis

bij het nog mulle pad

zittend op de buis

wijl mijn papa hard trapt

het wassende koren

papavers in knop

een bos schuine schoren

met opklimmend hop

Vlaamse kasseien

ik daver en boet

langs beemden en weien

het dorp tegemoet

-oOo-

In kleur

een blauwplaten loods

langs een dagdrukke straat

na d’uren heel doods

waar geen mens nog heengaat

aanfloepend neon

naast silo’s van staal

verlichten ’t beton

en de bermen zo kaal

de geur van looizuren

drijft met de avondwind

langsheen wering en muren

waar de woonwijk begint


Aramis




 

Je kwelt me met je rode lap

en maakt me stuurloos, drenkeling

in stormen die jouw wind ontstak.

Is onze liefde dan niet bestand

tegen de stroming en de drift

die ons terugdrijft naar het land

en ons diep in de vaargeul grift

Laat ons schip toch kalm betijen

Waarom maak je me stiers en boos ?

Die kreeg'ligheid, die vitterijen

Het maakt me triest en troosteloos ...


Aramis

Pom pom Pom pom ...

Heupwiegend blij verlaten

z’hun huizen en fabrieken

en dwarsen stoer de straten

als lange elastieken.

Bij elke carambole

ritsen ze strikt de lijnen

om saâm verder te dolen

langsheen dreven en pleinen.

Pom pom Pom pom ...

En kijk daar komt spontaan

een tweede grote sliert

“Komaan, mannen, sluit aan

en danst, en lacht en giert !”

Ze houden goed kadans

en schuiven stevig door.

Ze neuriën zonder zwans

als een russisch mannenkoor.

Pom pom Pom pom ...

 Welaan, kijk nu begot :

daar komt er wéér een toe !

Ze verlengen fluks de trot

en groeien als bamboe.

Ze volgen hun bestierder

bij elke klim of bocht

en worden steeds gespierder

hoe verder op hun tocht.

 Pom pom Pom pom ...

Hun stelten blijven groeien :

hun hoofd reikt in de lucht

hun armen dragen boeien

voor de vogels op hun vlucht.

Het neuriën gaat hard

toch gaan ze stilaan dalen

en duiken heel verward

in d’electriciteitscentrale ..

Pom pom Pom pom ...

www.gedichtegedachten.be

Mijn motor loeide hard,

het bandenrubber kwijnde.

Die situatie, zo benard,

kwam maar niet aan zijn einde.

Een veertigtonner dreigde

zijn bumper in mijn rug

Twee zware Harley’s neigden

mij naar die ophaalbrug !

Een zwaailichtende Porsche

trachtte me links te ritsen

en uit hun helicopter

zag ik de kogels flitsen !!

Ik scheerde wat ik kon

doorheen de bocht bergaf

een molen vol beton

kwam frontaal op me af

Ik dacht “God sta me bij !”

Mijn moed begon te zakken

tot ik ... met een ruk opzij ...

de kermisflosj kon pakken ...

www.gedichtegedachten.be

(Te lezen op de muziek van Clouseau's "Daar gaat ze" )



Daar staan ze, de hoge heren met hun Euro-smoel,
Nu gaan ze, ons expliceren wat er werd bedoeld.
Al jaren stoofden ze in 't geheim bekok.
en hulden ze zich in hun gepantserd hok.

En dan opeens vroeg men 't volk te stemmen in een draf
En dan opeens klonk het  : "Opgelet, schiet het niet af !" , want anders ..
straf !

Daar staan ze, hun postjes zijn niet meer zo safe,
Nu wordt vast naar nog meer media gestreefd.
Dat volk toch ! Verstaan ze hen dan toch zo slecht ?
Wie twijfelt ? Zij zijn toch helemaal oprecht ?

En zelfs Jean-Luc krabt hier zuchtend in zijn haar
wrijft zich het zweet en zucht : "'t Is toch niet waar ? ...Geen commentaar
!!"

Corruptie, gesjoemel waar men liever niets van weet.
Koehandel, gelobby waarbij men 't volk vergeet
Zelfs de subsidies voor de zoo worden niet meer toegestaan
en zonder hun voorspraak krijgt hier niemand een baan.
Geen denken aan, loop naar de maan !


Daar staan ze ...


www.gedichtegedachten.be

 Drie hoog en eenzaam op mijn mansarde

keer ik de klok van mijn levensverhaal.

Sinds mijn moeder mij voor ’t allereerst omarmde

vergleden de lentes exact 47 maal.

Met weemoed herdenk ik mijn fijne jeugd

vol eenvoud maar eerlijk en onbedorven.

Ik compenseerde ‘t  college met sportieve deugd

en werd welwillend door ’t leger geworven.

Ik  volgde ’t patroon van de harde vlaamse werker,

trouwde op schema en bracht kinderen groot.

Ik deed wat ik moest doen en werd financieel sterker

maar miste soelaas voor mijn mentale nood.

Op het beslijkte pad van mijn onschuldige speurtocht

naar kennis, begrip en gedogen fantasie

vergleed mijn kar zich, net voorbij de bocht,

in de sporen van de carrosse van Charlottebie.

Haar poëtische inslag en tijdloze inspiratie

ontpopten in mij wat ik jaren had verhuld.

Mijn muze barstte los en vond de sensatie

mij te kunnen uiten zonder gevoel van schuld …

Ik ben nu halfweg … zo helpe mij de natuur.

Een verjaardag maant immers tot stil bezinnen …

Dit gouden zakhorloge toont me het uur

waarop ik mijn gevoelens verder mag ontginnen …. 

www.gedichtegedachten.be

Het zal u best niet overkomen

dat u bij kwaal of ongeval

mee in de maalstroom wordt genomen

van ‘s lands Kafkaïaanse stal.

Want ‘t Vlaamse Fonds voor Invaliden

opent slechts moeizaam, desgevraagd,

een bingo-kaart die u moet gidsen

door 't labyrint waar u zich waagt.

Een lang, steil pad langs heilige tempels,

bewoond door dokters en experten,

gewapend met stethoscoop en stempels,

brengt u traag naar de verste verten.

Vaak loopt u daar op blinde muren

of belandt u in een pijpekop.

U kan best vroeg een advokaat huren

of al uw rechten roken op.

Ze zijn het beu, uw lotgenoten,

door bureaucraten moegetergd ...

Vanuit hun rolstoel zien ze geen kloten

over die groeiende papieren berg.

www.gedichtegedachten.be

Flonkerzon op een snelle vliet

welke zich door ’t dal meandert,

deels gesplitst, van koers verandert

en zich door de raderen schiet.

Fuiken vol forel en baars

waarop reigers zich verlusten

maar waarnaast twee schepers rusten

beopdracht door de molenaars.

Weegbree die van d’oevers kraagt

wuift zacht in de avondbries

waarrond een hommel talmend kiest

en de kwikstaart muggen jaagt.

Een eekhoorn schiet weg in ‘n schicht

en verliest zijn dennenappel

eens uit ’t bos, bij hoefgetrappel,

schimmels aandraven in ’t licht.

Naast de oude eiken vlonder

koelt de wijn, weiss und tröcken

wachtend tot hij straks mag klokken

in de glazen onder ’t lommer ...

www.gedichtegedachten.be

Watertoren

 (te lezen op de muziek van Eva van Boudewijn de Groot)

Als vanouds heerst hij over 't land

vanop zijn hoogverheven tronen,

hij ziet de drommen kind'ren komen

en laat ze drinken uit zijn hand.

Hij bergt het node witte goud,

de levenskiemen voor de mensen.

Door hem gaan bloemen niet verslensen.

Hij hoedt het voor het zuur en zout.

Hij biedt aan ransuil en klauwier

een droog en veilig onderkomen

en laat de duiven rustend dromen

met zicht op 't groene boskwartier.

Hij torst het gevaarte

met aangehouden macht

en wint het van de zwaartekracht.

En hoog op zijn poten

slaat hij de stoten

van de guurste stormen af.

Vormt hij dan geen kunstwerk

dat jouw verbazing wekt

omdat hij nooit zijn inhoud lekt ?

Maar hij heeft de gave

om ons te laven

via de aders onder 't gras ...

Verrijzend aan de horizon

gidst hij de zwaluw en de zwerver

en leidt de bliksemende nerven

vanuit de hemel naar de grond.

Hij knipoogt guitig naar de kerk

en prijst diens ranke spitse toren

Ach kon hij haar toch maar bekoren

althans iets doen zodat zij 't merkt

Doorheen zijn holle ruggegraat

klimt iemand houterig naar boven

daar wordt een spandoek neergeschoven

waarop heel groot te lezen staat :

“Hier sta ik voor zot

met mijn groot waterhoofd

er is geen kat die mij gelooft

want wil ik je spreken

dan stuurt jouw deken

de lekdienst met het groot verband ..."

www.gedichtegedachten.be

Wijl ik zo gelegen was
met in d’hand een koel wijnglas,
zwikzwakkend in de hangmat
naast de luie spinnekat,
genietend van de zonnestralen,
vrij van zorgen en van kwalen
zie ik, met lozen oogopslag,
al het schone van deze dag ...

In mijn gedachten hoor ik haar
en haar stem klinkt lief en klaar :
"Ha, da’s goed, hij ligt te slapen
laat ik intussen d’appels rapen,
en de peren, met enige spoed,
binst dat hij zijn tukske doet."

Toch geweldig hoe zo’n vrouwke
zorg draagt voor haar vermoeid pauwke !

Daar hoor ik al de schuurpoort klingen
en bedenk welk liedje ze zal zingen.
Hoor ! daar komt ze aangekletterd
Oei ! Zij zingt zij niet, zij kettert !
Lap ! Daar hoor ik haar al klagen :
”God man, gij verslaapt uw dagen !”
”In plaats van daar te liggen gapen,
kom drek mee het fruit oprapen !”

www.gedichtegedachten.be

Ooit bracht de Schelde, vanuit ‘t Antwerpse noorden,

 botters en zeilschepen, op bemeten tijafstand,

naar de schorrige killen van het noeste Baasrode,

een door meanders voorbestemd droogdokkenland.

Aarden dijken, met vernuftig kantelende deur,

scheidden er schordokken van de getijdenstroom.

Dit verbluffend idee van een civiel ingenieur

realiseerde een gekoesterde industriële droom.

Van Praet, Dansaert, Caymax en Van Damme,

slechts enkele namen uit een rijk vlaams verleden,

stichtten scheepswerven tussen Temse en Hamme

waaraan week na week nieuwe schepen ontgleden.

Achter ’t stoffige glas van het oude scheepsambt

schouwt men vandaag fier de oude Bostroe’neir.

Deze stevige stormbestendige schemerscheepslamp

gaf Baasrode zijn notoire nautische eer …

www.gedichtegedachten.be

Het dieselblok mokert zonder genade

de heipalen diep in de oeverklei.

De eiken slagmuts ontvlamt boven de kade

en spuwt zijn rook naar de overzij’  …

Kubels laveren zwaaiend onder de kraan

en  vullen gestaag de landhoofdmal

Bekisters en vlechters sjouwen af en aan

wijl betonmolens wachten op de slijkerige wal

Moerliggers worden per schip aangebracht.

Regen en wind verstoren de perfectie.

De werfleider schreeuwt zich hees in de nacht,

bezorgd om de veiligheid van zijn sectie.

Schijnwerpers belichten het naadloze dek

welke de asfalteuse zojuist heeft gebaard.

Over enkele uren ontsluit de rijkswacht het hek

en herneemt het verkeer zijn gehaaste vaart …

www.gedichtegedachten.be

In de schaduw van een loofrijke wijnrank

wroet een kip troosteloos in de bakkende grond.

Katten wassen zich likkend het warme bont

en vlijen zich wijdgeeuwend op een vensterbank.

In de gekoelde patio van het pastelroze beluik

zoeken oudjes kaartend de lome kilte.

Het erf baadt dampend in een Toscaanse stilte

onder de werkloze windhaan, slapend naar ‘t zuid.

Boven de nok van de oude paardeschuur

danst de verzengende koperen ploert.

Mussen overkwetteren het kirrend gekoer

en fladderen driftig in het klimop langs de muur.

In de lichtbundels door het oude pannendak

warrelen muggen boven het stoffige hooi.

De roestige grendel van een verlaten kooi

ligt in ‘t brakke water van een vertrapte drinkbak.

Een mestwalm laat zich met oreganogeur mengen

en drijft zwak weg naar de afglooiende wijngaard.

Rinkelende kettingen verraden het rustende paard

dat straks de vaten naar de cantina zal brengen.

www.gedichtegedachten.be

De orgelpijpen vallen hijgend dicht

na hun halsbrekende toccata-plicht.

De galm versterft in deinende rimpels

 palliatief begeleid door hoofse klavecimbels.

De partituren zien hun einde naderen

en dwarrelen neer als herfstige bladeren.

Hobo en fagot blazen de laatste zucht

wijl de cello zich recht voor zijn ultieme vlucht.

De harp streelt zich in weemoed en tranen

ter afscheid van bedroefde melomanen.

In het spoor van de uitgedanste bandoneon

vertrekt ook de paukenist met stille trom.

Eenzaam herstrijkt de contrabas het pad

waarlangs het opus zonet zijn ontbarsting had,

waar nu jachthoorns echoënd nazinderen

en vermoeide violen vluchtig vervlinderen.

www.gedichtegedachten.be