vloeiden liefde

vloeiden liefde
 
 
ik ken
de druppel
heb hem mijn
hele leven gebruikt
steeds kleine beetjes
huilde nooit voluit
 
hij groeide
niet mee
prikte vaak
achter mijn ogen
meer stond ik
dan niet toe
 
boog voorover
kuchte wat
wendde mij af
snoot mijn neus
toen was het over
ik had geen keus
 
pas met jou
werd het anders
hij wilde erbij
druppels groeiden
vloeiden liefde
het alleen zijn voorbij

Spanning

niet weten
welke kant

’t opgaat
is het goed of fout

verzetten of
juist gelaten

de uitkomst
laten komen

dan zoekt ’t hart
hoe het wil reageren

gaat ’t hoofd mee
of staat alles stil?

Bestemming

De weg stopt
doodlopend maar niet zonder lering
de weg werd getoond
nu vrijgelaten

Mijn eigen weg vervolgend
de route lopend
enkele bestemming
mijzelf eren

Doen wat mijn hart mij toedraagt
wat mij wijst
hetgeen voelend
datgeen volgend

REGENDANS

Een grijze sluier
bedekt haar hele
wezen

Zij kan haar
passen sierlijk
lezen

In druppelvorm
gegoten dans
geeft haar
publiek
de kans

Om ademloos
te drijven
in de tijd

Niet meer

Niet meer

 

ik wil niet dat de druppels wit vriezen

zelfs niet dat ze nog vallen,

klinken als kleine bommen

 

die de hoop doet uiteen spatten

op de grauwe winterstenen

in een troosteloze tuin

 

hoe zal ik hopen als de dagen

als nachten zich aaneen rijgen

en de wolken donker spelen

 

zonder dat het licht wordt

 

hoe zal ik

Ooit

Ik lees en lees
vraag mezelf af waar het bleef
de woorden het uiten van
gevoelens die zijn verdwenen
alles zo ongrijpbaar
als leven in fantasie en dromen
overwalst door realiteit
gespleten in verlangen naar uitzicht
en hopeloos verwachten
dat het ooit weer beter wordt

Woorden

Woorden

bezige bijen
die woorden

verzachten de wonden
wat pleisters niet konden

laten je gissen
lozen je ergernissen


nemen je mee
over land over zee

vernietigen hoop
gaan met gedachten aan de loop

onderwijzen
prijzen

laten je geloven
en tevens beroven

geven je geluk
maken alles stuk

confronteren
amuseren

de kracht en de pracht
van woorden

mystieke rust

ik was verdwaald
bomen waren al
geschraald tot aan de top
 
zon scheen vaag
de theatrale kleuren
van het glas in lood
 
dat ons de vensters
bood van kathedralen
in het herfstig bos
 
na zomerlange
beden om verkoeling
heerst er nu mystieke rust
 
nog zucht de wind
kraken takken zacht
in een devoot ontroeren
 
zij bezielen nog het
kleurrijke palet  voordat
de kou het gaat beroeren

Leun maar eens op mij

Je hoeft niet altijd flink te zijn
of vrolijk en blij
Je hoeft niet altijd sterk te zijn
te helpen aan andermans zij

Je hoeft niet altijd te lachen
want huilen lucht zo op
Je hoeft niet altijd door te gaan
want anders groeit alles boven je kop

Wees maar eens lief voor jezelf
sta eens even stil
Of denk eens rustig na
over wat jij het liefste wil

Geef je maar eens neer
met mooie muziek of een boek
Wees niet altijd bereikbaar
wees gewoon eens zoek

Je hoeft niet altijd flink te zijn
of vrolijk en blij
Je hoeft niet altijd sterk te zijn
leun ook maar eens op mij

Verkeerde gedachten

Samen zitten praten
dicht bij elkaar
hebben over Liefde
vriendschap, broederschap
Mensen denken vaak
alleen maar aan zichzelf
Waardoor de ander(zijn naaste)
Alleen komt te staan.

Herfst regen

Herfst regen,

daar kunnen wij wel tegen
ook een stevige wind erbij
een pan die van het dak afglijd
regen soms met hagel valt neer
wat gaat de natuur weer lekker te keer.
zon die het probeert te winnen
met dit weer blijven wij binnen.
Het hoort wel bij dit jaargetij
als de zee met zijn getij.

Danst de glimlach

jij maakt
zachte muziek
alleen anderen
horen dat vaak niet
 
in je ritmisch
bewegen zit de
basis van je melodie
je stem zingt het lied
 
ik zie hoe jij de
ruimte aangenaam vult
met speelse stromen in
de kleuren uit je dromen
 
jij wervelt soms
vibreert dan traag
alsof ook je adem zich
over jouw geluid verbaast
 
jij danst de glimlach
waarmee anderen
liefdevol naar je kijken
in hun warmte wil jij blijven

De zee

Mijn verlangen
lokt me
steeds naar de kust
in de luwte
van een duin
vind ik rust

daar mijmer ik
hoe het was
toen ik als kind
zandkastelen
bouwde op
hetzelfde strand

de tijd
maakte lijnen
in mijn gelaat
de liefde voor de zee
ben ik nooit kwijtgeraakt

Rillingen

rillingen door mijn lijf
een teken dat het toch bestaat
niets lijkt meer wat het is
een droom die schoonheid overtreft, in
een vlaag van verstandsverbijstering

radeloos
een gevoel met twee kanten
nergens een lijn te vinden
een tocht zonder einde
een liefde zonder antwoord

redenering onlogisch
een gedachte die blijft aanhouden
niets anders kan ik doen
een overgave aan liefde
een overgave aan een perfecte vrouw

Jou lach is betoverend

Jou lach is betoverend.
Je hebt de meest bijzondere lach.

Maar ook de blik in je ogen.
Ze brengen mijn hart van slag.

jij bent de gene die laat mijn lichaam beven.
Voor mij ben jij de ware, met jou wil ik leven.

Als ik in je ogen kijk

als ik in je ogen kijk smelt ik weg
als ik je hoofd op mijn borstkast leg
dat voelt zo ontzettend goed
laat je hoofd daar rusten
verstrengel je hand in de mijn
en blijf even doodstil liggen
zeg geen woord meer geniet even van dit moment
mijn hart gaat harder slaan
als je me weer aan kijkt
en als jij de deur open maakt word ik verblind
daar je uitstraling en je lieve lach
ik beloof je dit ik wil alleen maar bij jou zijn
tot de zon weer opkomt
wil je vast houden zoals het hoort
als ik in je ogen kijk wil ik je zoveel zeggen
maar ik word iedere keer dan weer verlegen
ik wil je laten zien dat je speciaal bent
maar ben bang dat ik te snel ga
en als ik dan gas terug neem word ik bang
word ik bang dat ik je kwijt raak
ik wil gewoon van je horen
van je horen of je mij ook leuk vind
en als dat zo is dan
zal mijn hart weer sneller gaan slaan
geloof me je maakt me gek met een blik
met een lach en met een knuffel
als ik in je ogen kijk smelt ik helemaal weg

Droom onze dromen

Als jij je eigen
dromen niet
waar maakt,

wie doet het
dan voor jou,

leven zonder
dromen is
kijken zonder
uitzicht,

jij maak je eigen
dromen waar
als jij eraan
toe bent....

Twijfel

Twijfel
 
niets belet mij
te doen wat ik wil
geen weg is te zwaar
bergen worden heuvels
 
bij ’t wakker worden spring ik
alles moet wijken
reeds zie ik het eindpunt
wie kan mij nog voorbij gaan
 
mijn dag kan niet meer stuk
nu al voel ik de triomf
weer zal het mij lukken
of lach ik nu te vlug
 
voel ik daar enige twijfel
zie ik iets over het hoofd
is er nog enige limiet
dan is het wel de twijfel

Dansend op de stralen

Dansend op de stralen

Van een nieuwe dag

Zweven op de herinnering

Van een heerlijke nacht
kus ik je mond
geniet ik van je lach
ach misschien waren we

voor de buren

te luid

Maar voor mij

Ja voor mij
 mag dit eeuwig duren
schat ik heb je lief