.

Queen is een Engelse rockgroep. Queen is opgericht in 1970 in Londen door gitarist Brian May, zanger Freddie Mercury en drummer Roger Taylor, aangevuld met bassist John Deacon in 1971. Met tientallen hits in de jaren '70, '80, '90 en '00, is Queen een van de succesvolste popgroepen in de geschiedenis^[1][2][3].

De band staat bekend om de muzikale veelzijdigheid, de gelaagde arrangementen en harmonieën en de krachtige live-optredens. Het optreden tijdens Live Aid in 1985 werd 20 jaar later verkozen tot het beste live optreden aller tijden^[4].

Queen's grote doorbraak begon in 1974 met het nummer Killer Queen en het album A Night At The Opera een jaar later. Queen heeft in totaal vijftien studio-albums, zeven live-albums, twee EPs, tien dvds, meerdere verzamelalbums en tientallen singles uitgebracht. Daarnaast hebben alle bandleden solo-projecten ondernomen. Naar schatting heeft de band wereldwijd meer dan 300 miljoen albums verkocht^[5], waardoor ze bij de meest succesvolle bands ter wereld behoort.

Na Mercury's overlijden in 1991 heeft Deacon zich, op een enkel optreden na, teruggetrokken uit het publieke leven. May en Taylor bleven wel samen werken, en doen dit sinds 2005 met Paul Rodgers onder de naam Queen + Paul Rodgers.

De jaren '60

In 1968 besloten Brian May en Tim Staffell, beiden student op het Imperial College in Londen, een groep te vormen. Brian hing een advertentie op het collegeprikbord voor een type "Ginger Baker/Mitch Mitchell"-drummer. Een tandheelkundig student, Roger Taylor genaamd, deed auditie en kreeg de plaats achter de drums. Ze noemden de groep Smile. In 1969 tekenden ze een contract bij platenmaatschappij Mercury Records. Hier deden ze hun eerste ervaring op in een opnamestudio (Trident Studios). Tim Staffell was student aan het Ealing College of Art waar ook Farrokh Bulsara zijn studie volgde. Tim en Farrokh waren bevriend met elkaar. Tim introduceerde Farrokh bij de band, waarop Farrokh al snel een fan van de band werd.

De jaren '70

In 1970 besloot Smile er de brui aan te geven want er scheen niets te gebeuren voor de band. Tim vertrok en sloot zich aan bij een band Humpy Bong genaamd. Farrokh Bulsara vertrok bij zijn band Wreckage en sloot zich aan bij Brian en Roger en het begin was daar. Via audities werd ene Mike Grose de eerste basgitarist van Queen die een maand bleef. Farrokh Bulsara veranderde zijn naam in Freddie Mercury en stelde voor de naam van de band te veranderen in Queen, mede omdat dit mooi paste bij de nummers White Queen en The March of the Black Queen waar May resp. Mercury mee bezig waren^[6]. John Deacon werd gevraagd om auditie te doen als bassist na vier tijdelijke bassisten. In februari 1971 kwam Deacon als vierde bandlid bij Queen en in deze bezetting bleef Queen bestaan tot aan de dood van Mercury in 1991. De band repeteerde onvermoeibaar en had verschillende kleine optredens in Imperial College, waar ze repeteerden voor goede vrienden.

Toen werd Queen aangeboden om een nieuwe opnamestudio te testen, genaamd De Lane Lea. Hiervoor in ruil mocht de band gratis demotapes maken. Ze hadden een opname-, uitgave- en managerscontract getekend in 1972 bij Trident en gedurende dat jaar kregen ze 60 pond per week betaald. Queen kreeg de zogenaamde down time van Trident Studios, waar ze begonnen te werken aan hun eerste album.

In 1973 werd door Trident en EMI een opnamecontract getekend voor Queen en in juli van dat jaar werd het eerste album "Queen" uitgebracht. De band kreeg een aanbod om in het voorprogramma van Mott The Hoople te spelen. Dat begon in november 1973 en veel mensen zeiden dat Queen tijdens die toer meer was dan alleen maar een supporting act.

De eerste hit voor Queen werd het nummer Killer Queen dat in 1974 werd uitgebracht. Hun grootste hit was het lied Bohemian Rhapsody, dat voor het eerst werd uitgebracht in 1975. Het nummer werd gepromoot met een van de eerste succesvolle videoclips, dit omdat zij de uitnodiging van het Britse muziekprogramma Top of the Pops niet konden aanvaarden in verband met een tournee. Het nummer staat al jaren nagenoeg onafgebroken bovenaan de prominente 'aller tijden lijsten' in Nederland en België, zoals die van Radio 2 en Radio Donna.

Tijdens de jaren '70 hanteerde Queen een strikte geen-synthesizer-regel, zoals ook duidelijk wordt uit de opmerking No Synthesizers were used on this Album op de hoes van hun vroege lp's. Het eerste album waar wel een synthesizer op werd gebruikt was The Game.

Veel teksten die Queen in de jaren '70 op muziek zet, bevatten verwijzingen naar geloof, religie en moraal en de afwijzing dan wel ontkenning hiervan. Onder meer op het album "A Night At The Opera" zijn hier voorbeelden van te vinden, waaronder de reeds genoemde Bohemian Rhapsody en het nummer The Prophet Song.

De jaren '80

In 1980 werd de band gevraagd de filmmuziek te schrijven voor de film Flash Gordon. Dit resulteerde in het album Flash Gordon. De film was niet erg succesvol, maar de titelsong werd wel een hit die de 18de plaats in de Nederlandse Top 40 haalde.

Ze verloren veel fans met het album Hot Space, dat meer funk en dancemuziek bevatte dan glam of hardrock van de eerdere albums. Niettemin werd het lied Under Pressure, dat samen met David Bowie werd geschreven, een grote hit. Queen tourde veel en was een van de eerste bands die in een stadion optraden, zoals bijvoorbeeld in het Londonse Wembley Stadium.

In 1984 werd het album The Works uitgebracht. Dit album bracht Queen weer in de schijnwerpers. Het succesvolle Radio Ga Ga haalde de nummer 1-positie in de hitlijsten. De opvolgende nummer één-hitsingle I Want To Break Free werd vergezeld van een bijzonder opvallende videoclip, waarin alle bandleden als vrouw verkleed te zien zijn.

Na geruchten dat de band uit elkaar zou gaan kregen de vier heren nieuwe energie nadat zij de show stalen op het Live Aid-concert in 1985. Na dit grote evenement begon het werk weer met een nieuw album (A kind of magic) en weer een Europese tournee (The Magic Tour). Het album A Kind Of Magic kreeg veel aandacht doordat het oorspronkelijk geschreven was voor de film "Highlander" met Christofer Lambert en Sean Connery. Tijdens de Magic-tour trad Queen als eerste westerse groep op in een stadion in het Oostblok, in Boedapest. De tour begon in Stockholm en eindigde in het Knebworth-park in augustus 1986. Queen zou eigenlijk nog één extra concert geven in Wembley Stadium, maar dit was helaas niet mogelijk, daardoor werd er dus uitgeweken naar Knebworth-park. Van de Magic Tour zijn twee live-albums, Live Magic en Live at Wembley '86, alsmede een live-dvd (Queen Live At Wembley Stadium) uitgebracht.

In 1987 ging de band het wat rustiger aan doen en er gingen veel geruchten rond over de gezondheid van zanger Mercury. De heren gingen ieder hun eigen weg gedurende de jaren 1987 en 1988. Mercury scoorde een hit in 1987 met The Great Pretender. Daarna werkte hij in 1988 met de Spaanse operazangeres Montserrat Caballé aan zijn laatste solo-album Barcelona. Roger Taylor richtte een nieuwe band, The Cross, op. In 1989 dook Queen de studio in om te werken aan hun volgende album (The Miracle). De clips "I want it all" en "Scandal" waren ook een van de weinige clips die een live-achtig optreden gaven. Daarna werden er meer rustige clips gemaakt. Vanaf dit album heeft Queen niet meer live opgetreden met Freddie Mercury.

De jaren '90

In 1991 werd Innuendo gelanceerd, het laatste album dat werd uitgebracht toen Mercury nog leefde. Dit album verkocht beter dan de voorgangers. Toen er videoclips verschenen van dit album, werden de geruchten over zijn gezondheid steeds heviger. In veel videoclips werd namelijk geen nieuw videomateriaal van de band gebruikt, maar animaties ("Innuendo") of oud materiaal ("The show must go on"). En in de enige videoclip van het album waarin Mercury werkelijk verscheen ("These are the days of our lives"), zag hij er zeer vermagerd en ziek uit.

In een officieel persbericht dat op 23 november van dat jaar werd uitgebracht, verklaarde de zanger dat hij leed aan aids. Nog geen 24 uur later, op 24 november 1991 rond 19.00 uur, overleed Mercury aan een longontsteking ten gevolge van aids.

Op de crematie speelde Brian May nog het door hem geschreven nummer "Dear Friends", dat op het album Sheer Heart Attack staat.

Aan het Freddie Mercury Tribute Concert, op 20 april 1992 deden veel internationaal bekende artiesten mee, waaronder Elton John, George Michael, David Bowie, Liza Minnelli en Guns N' Roses. Zij zongen de hits op het wereldwijd uitgezonden concert. De overgebleven leden van Queen speelden ook op dit emotionele afscheid.

Na het concert werd er gewerkt aan hun allerlaatste album, dat tijdens de laatste levensmaanden van Mercury nog werd opgenomen en voltooid. Het werd in 1995 uitgebracht. Made in Heaven was een ode aan Mercury en bevat "A Winter's Tale" (het laatste lied dat Mercury nog heeft geschreven), Mother Love (het laatste wat Mercury nog ingezongen heeft vlak voor zijn dood) en vele andere hits.

Tevens werd er in 1998 nog een nummer uitgebracht, namelijk No-One But You (Only The Good Die Young), wat een ode was aan Mercury en aan Prinses Diana, die een goede vriendin was van de heren.

John Deacon, de bassist, heeft zich na het optreden van Queen en Elton John bij de première van een balletvoorstelling in 1997 uit het openbare leven teruggetrokken en heeft sindsdien nog maar sporadisch contact met Brian May, Roger Taylor en manager Jim Beach.

2000 en verder

Brian May en Roger Taylor gaven sinds het begin van het nieuwe millennium steeds vaker acte de présence als Queen op verschillende festiviteiten. Zo gaven ze op Koninginnedag (Queensday) in 2002 in Amsterdam een 45 minuten durend concert met Patti Russo (van Meat Loaf) als gastzangeres en tevens Trijntje Oosterhuis die twee nummers zong. Eric Singer (drummer van KISS) was gastdrummer en er was ook een extra gitarist aanwezig. Er gingen toen vele geruchten over een reünie die onder andere nieuwe nummers en een nieuwe tour zouden betekenen. George Michael en Robbie Williams zijn hierbij genoemd als nieuwe zangers. De leden van Queen voelden echter niet veel voor een nieuwe tour, omdat een nieuwe zanger toch altijd een minder goede imitatie van Freddie Mercury zou zijn. Wel gingen de heren weer steeds meer de publiciteit opzoeken met re-recordings van oude hits zoals met Five met "We Will Rock You" in 2000 en met Robbie Williams met "We Are The Champions" in 2001.

Brian May en Roger Taylor hebben samen met Robert de Niro een musical geproduceerd, We will rock you, die in het Dominion Theatre in Londen in première ging en die nu ook in Australië, Spanje, Rusland, Duitsland en de Verenigde Staten wordt opgevoerd. Deze succesvolle musical brak op 17 augustus 2005 zelfs het record van langstlopende musical in het Dominion Theatre, wat voorheen op naam stond van Grease. De musical werd geschreven door de Britse komiek/schrijver Ben Elton en draait om het behoud van de muziek. Er werken een 50-tal acteurs en een grote band aan mee.

Ter gelegenheid van het in 2003 gehouden 46664 Concert, mede georganiseerd door Nelson Mandela, schreven Brian May en Roger Taylor nieuwe Queen-nummers: The Call, Invincible Hope, Say It's Not True en Amandla (met David A. Stewart en Anastacia).

Queen + Paul Rodgers

In september 2004 trad Brian May op in Wembley op het Stratpack-concert, een concert om de 50ste verjaardag van de Fender Stratocaster-gitaar te vieren. Een van de hoogtepunten van dit concert was het nummer All Right Now waar Brian Free- en Bad Company-zanger Paul Rodgers bijstond op zijn eigen Red Special. May stuurde een opname van het optreden naar z'n vriend Roger Taylor die ook zeer onder de indruk was van de chemie tussen May en Rodgers. In november was er de Music Hall of Fame, waarbij Queen tot beste band uit de zeventiger jaren was verkozen. Het toeval wilde dat niet zowel Queen als Rodgers daar die avond een optreden zou gaan verzorgen. Vlak ervoor had May Rodgers aan de lijn en vroeg hem of hij wilde zingen bij het optreden van Queen. Rodgers was enthousiast en wilde het doen op voorwaarde dat zij hem zouden ondersteunen bij zijn optreden. Na We Will Rock You, We Are The Champions en All Right Now werden al bijna direct de eerste plannen besproken voor een eenmalig concert.

In december 2004 maakt Roger Taylor bekend dat er in het voorjaar van 2005 een "Queen + Paul Rodgers" toernee door Europa zou komen, onder de naam Return of the Champions. De toernee begon als finale-act op het tweede 46664 Concert. Deze keer dus met Paul Rodgers als de nieuwe frontman. De tour deed ook Nederland en België aan; er werd opgetreden in Rotterdamse Ahoy, het Gelredome en het Sportpaleis in Antwerpen.Van de Europese tournee verscheen op 12 september een live-cd van het op 9 mei in Sheffield gegeven concert. Op 30 oktober werd hier tevens een dvd van uitgebracht, welke direct op 2 in de dvd-verkoop top 30 binnenkwam. Zowel de cd als de dvd dragen de titel Return of the Champions.

Na de Europese toernee werd de rest van de wereld aangedaan. Voor het eerst in 20 jaar gaf Queen weer concerten in Japan en voor het eerst sinds 1982 stond de band met ruim 20 concerten weer in de Verenigde Staten op het podium.

Na een jaar van geruchten werd tegen het einde van 2007 duidelijk dat May, Taylor en Rodgers werken aan het eerste nieuwe Queen-album in 12 jaar zouden gaan leiden. Het album staat gepland voor medio 2008 met een aansluitende Europese tour in de herfst van datzelfde jaar. Op 30 november 2007 bracht de band, het een aantal jaren eerder door Roger Taylor geschreven Say It's Not True, als single uit ter gelegenheid van de Wereld Aidsdag op 1 december als (gratis) download en op 31 december als CD-single.. Het nummer is de eerste nieuwe studiotrack die als single werd uitgebracht sinds No-One But You (Only The Good Die Young).

.

Sister Sledge is een Amerikaanse muziekgroep uit Philadelphia, opgericht in 1972. Sister Slegde bestaat uit vier zusters, Joni, Kathy, Debbie en Kim Sledge, die allen in de groep zingen. De groep is voornamelijk bekend van discohits als "We Are Family", "He's the Greatest Dancer" en "Lost In Music".

In 1979 scoort de groep grote hits met "He's The Greatest Dancer", "We Are Family" en "Lost In Music". De nummers zijn afkomstig van het album We Are Family, geproduceerd door Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic. Het succesvolle album wordt in 1980 opgevolgd door het eveneens door Edwards en Rodgers geproduceerde Love Somebody Today, waarop onder andere het de kleine hit "Got To Love Somebody" staat.

Hierna veranderde de groep van producer en werd Narada Michael Walden aangenomen voor de productie van All American Girls, waarvan de titelnummer een grote hit werd in 1981. In latere jaren nam de populariteit van de groep achter. De laatste originele hit was "Frankie" uit 1985. Wel wisten ze nog succes te bereiken met remixen en opnieuw uitgebrachte nummers: een remix van "Lost In Music" werd bijvoorbeeld een grote hit in 1984.

Sister Sledge heeft in de loop der jaren veel prijzen en onderscheidingen gekregen in zijn bestaan, waaronder Grammy Awards. Kathy bracht in 1992 een soloalbum uit, Heart. En in 1995 de single Another Star een cover van Stevie Wonder.

In 1997 kwam de groep weer bij elkaar om het album African Eyes op te nemen. Debbie Sledge is getrouwd met een Nederlander.

.

Meat Loaf, geboren Marvin Lee Aday (Dallas, 27 september 1947), is een Rock and Roll-zanger en acteur. Hij werd vooral bekend door zijn rockhit Paradise By The Dashboard Light van zijn album Bat Out Of Hell (1977), die hij zong met Ellen Foley. De teksten en muziek zijn van Jim Steinman.

Meat Loaf is geen gewone zanger, hij voert theatrale acts op. In een interview in de Volkskrant in 2003 zei hij: "De meeste rockbands denken dat het voldoende is gewoon hun liedjes te spelen. Ik niet. Mensen moeten meegesleept worden in een drama. Ieder hoekje van het podium moet worden benut. [...] Een beetje op en neer springen is niet genoeg. Je moet alles uit de kast halen en je inleven in een rol, elke dag weer."

Biografie

Meat Loaf had een rol als Eddie in The Rocky Horror Picture Show (1975), en als Robert Paulson in Fight Club (1999). Ook speelde hij "The Lizzard" in The 51st State (2001).

In 1992 speelde Meat Loaf de rol van Hoover in Leap of Faith, met Steve Martin in de hoofdrol. Meat Loaf speelt de muzikaal leider van een rondtrekkende kerk. Leuk detail: Wanneer hij de radio in zijn truck aanzet komt "Paradise By The Dashboard Light" uit de speakers. In 1997 speelde hij de rol van buschauffeur Dennis in Spice World. In 2006 brengt hij een album uit, het derde deel van "Bat Out of Hell", genaamd "The Monster Is Loose". In 2006 speelde hij in de rockfilm Tenacious D: The Pick of Destiny de vader van JB (Jack Black). Op 27 juni 2007 gaf Meat Loaf een concert in een uitverkochte Heineken Music Hall. Dit concert maakte deel uit van de 'Seize the Night Tour'. Op 20 november 2007 zou de zanger naar Nederland komen voor een concert in Ahoy in Rotterdam, dit als onderdeel van zijn nieuwe 'Three Bats Tour'. Deze tour werd echter afgelast in verband met een cyste op zijn stembanden.

.

Jeugd

Kylie wordt op 28 mei 1968 geboren in het Bethlehem Hospital in Melbourne als oudste dochter van een Australische vader en een moeder uit Wales (uit het plaatsje Maesteg). In 1970 wordt Kylie's broer Brendan Minogue geboren en Dannielle Jane Minogue (Artiestennaam: Dannii Minogue) volgt op 20 oktober 1971 als jongste dochter.

Kylie groeit op in Melbourne's buitenwijk Surrey Hills in een eenvoudig huisje waar Ron Minogue kostwinnaar is als accountant. Carol is huismoeder, en had voor de geboorte van Kylie een carrière als balletdanseres.

In Kylie's kinderjaren ontstaat een duidelijke voorkeur voor muziek van The Beatles, The Rolling Stones en ABBA. Kylie is op 10-jarige leeftijd sterk onder de indruk van het optreden van Olivia Newton-John in de film Grease en doet haar samen met haar zus Daniëlle geregeld na in huisoptredentjes.

Carrière

Kylies carrière wordt gekenmerkt door haar opkomst als kindsterretje in een soapserie. In grote lijnen is het begin van haar carrière te vergelijken met die van hedendaagse artiesten als Britney Spears, Christina Aguilera, Justin Timberlake en Ricky Martin. Met meer dan 60 miljoen verkochte albums is Kylie Minogue de meest succesvolle artiest van Australië.

Neighbours

Kylie krijgt in 1979 haar eerste televisierol in de televisieserie The Sullivans. Haar moeder heeft haar twee dochters, Danniëlle en Kylie, naar de auditie gebracht en Kylie wordt geselecteerd om de rol van Karla te spelen. Haar carrière start echt in februari 1986 als ze auditie doet voor de Australische televisieserie Neighbours. Dit resulteert in een contract van 12 weken om Charlene Mitchell te spelen, een jongensachtige monteur. In diezelfde serie maakt Jason Donovan zijn opwachting als Scott Robinson. 23,8 miljoen kijkers uit voornamelijk Groot-Brittannië en Australië zien Scott en Charlene uiteindelijk trouwen.

Stock, Aitken & Waterman / PWL

Tijdens een liefdadigheidsbal in Melbourne met andere Neighbours-acteurs, zingt Minogue een nummer van Little Eva: "The Loco-Motion". Ze krijgt vervolgens een platencontract aangeboden en het nummer wordt op single uitgebracht (onder de titel 'Locomotion'). Ze staat er zeven weken mee op nummer 1 in Australië en het wordt de best verkochte single van het jaar. Dit succes ontgaat producerstrio Stock, Aitken & Waterman (SAW) niet en zij nodigen Kylie uit om naar Londen te komen om een lied op te nemen. Het verhaal wil dat de producers vergeten waren dat Kylie zou komen en dat zij het nummer I Should Be So Lucky in veertig minuten schreven terwijl Minogue op de gang zat te wachten. Het nummer betekent de internationale doorbraak van Kylie begin 1988. Het album Kylie en een aantal hits volgen (waaronder een opnieuw opgenomen versie van The Loco-Motion). Aan het eind van het jaar brengt ze het nummer Especially for you uit, een duet met Neighbours-collega Jason Donovan. In 1989 verschijnt het tweede album Enjoy Yourself met onder meer de hit Hand on your Heart. Kylie gaat dan ook voor het eerst op tournee door Engeland en Australië. Rond 1990 krijgt Kylie een relatie met INXS-zanger Michael Hutchence en wil ze af van haar zoetsappige imago. Ze eist dat Stock, Aitken en Waterman het nieuwe nummer Better The Devil You Know opnieuw mixen, dit keer met een wat gedurfder en volwassener sound. De videoclip die ze bij het nummer maakt, laat ze pas zien aan het producerstrio als die klaar is. In de video is Kylie voor het eerst als 'sexy en uitdagende vamp' te zien, iets wat Stock, Aitken en Waterman niet voor ogen hadden met de voormalige soapster. In haar daaropvolgende clips voor Step Back in Time, What Do I Have to Do en Shocked zet Kylie die trend voort. Op het album waar deze hits vanaf komen - Rhythm of Love - werkt Kylie voor het eerst samen met andere songschrijvers en producers, onder wie Stephen Bray, bekend van zijn werk voor Madonna. Hoewel Kylies contract voor drie albums met SAW hiermee ten einde komt, halen de drie heren Kylie over nog een vierde album te maken. Kylie stemt toe en maakt Let's Get To It, haar laatste album met SAW dat in 1991 verschijnt. Echte hits komen hier echter niet vanaf en na het uitbrengen van een Greatest Hits-album in 1992 breekt Kylie definitief met Stock, Aitken & Waterman.

Alhoewel Kylie aanvankelijk door haar moeder werd afgeraden om een carrière in de showbiz op te bouwen, werd Carol (Kylies moeder) Kylies trouwste adviseur op het gebied van kleding sinds haar eerste hit in 1988.

DeConstruction

Na het vertrek bij SAW tekent Kylie een lucratief contract bij het hippe dancelabel DeConstruction. In 1994 komt ze terug met de single Confide in Me. Het wordt een groot succes: de single komt in een tiental landen op de eerste positie terecht en in een groot aantal landen in de top 10. Vreemd genoeg komt ze in Nederland niet hoger dan een 38e positie in de Top 40. Na deze single verschijnt het album Kylie Minogue, waarop ze onder meer samenwerkt met de Pet Shop Boys en M People. Wereldwijd gaan ongeveer 2,5 miljoen exemplaren over de toonbank, beduidend minder dan haar eerdere albums. In Nederland komt het album niet in de hitlijsten.

In 1995 bestormt Kylie samen met Nick Cave, de "Australian Prince of Darkness", de hitlijsten met het duet Where the Wild Roses Grow. Dit nummer wordt een grote hit wereldwijd en komt in Nederland in de top 10 terecht.

In 1997 verschijnt Kylies meest persoonlijke album tot dan toe: Impossible Princess. De release wordt steeds uitgesteld door tegenslagen en krijgt door het overlijden van Lady Di zelfs een andere naam in Europa: Kylie Minogue 1997. Het album wordt in Europa geen succes, maar doet in Australië goede zaken: het wordt zelfs haar bestverkopende plaat sinds 1988 en bekroond met dubbel platina. De pers was over het algemeen lovend over dit album en de gedurfde weg die Minogue was ingeslagen. De sfeer en sound hebben iets weg van (het later verschenen album) Ray of Light van Madonna. Veel fans van Kylie zien Impossible Princess als haar beste werk tot nu toe.

Door de tegenvallende verkoopresultaten van Impossible Princess besluiten Kylie en DeConstruction ieder hun eigen weg te gaan. Kylie zingt in 1999 een duet met de Pet Shop Boys op hun album Nightlife, getiteld In Denial. Hetzelfde jaar tekent ze een contract bij platenlabel Parlophone.

Parlophone

Kylie besluit haar experimentele periode achter zich te laten en terug te keren naar de commerciële popmuziek. Na haar contract met Parlophone verschijnt in 2000 de eerste single Spinning Around. Dit nummer belandt meteen op de eerste plaats van de Britse en Australische charts en wordt ook in Nederland een hit. In Groot-Brittannië is Kylie nu de tweede artiest (naast Madonna) die nummer 1-hits heeft gescoord in de 80's, 90's en 00's. De videoclip waarin Kylie te zien is in een gouden hotpants, wordt veelvuldig gedraaid op muziekzenders. Op het album Light Years dat hierop volgt, staan voornamelijk vrolijke en ongecompliceerde popdeuntjes, met een knipoog naar de seventies. Robbie Williams en zijn toenmalige vaste songschrijver Guy Chambers schrijven drie nummers voor het album, waaronder Kids, een duet met Robbie dat ook een grote hit wordt. Williams en Chambers schrijven ook Your Disco Need You, wat uitgroeit tot een favoriet in de gayscene (waar Kylie haar grootste groep en meest trouwe aanhangers heeft). In 2000 gaat ze op tournee door Australië en Europa met de On A Night Like This Tour. De show is te omschrijven als camp met een hoofdletter C! Kylie zingt vooral nummers van haar laatste album, maar schroomt ook niet om terug te grijpen naar de SAW-hits uit de beginperiode. Ook test ze tijdens deze show voor het eerst het nieuwe nummer Can't Get You Out of My Head uit op het publiek. In september 2001 verschijnt het nummer op single. Mede dankzij de zeer stijlvolle videoclip, wordt dit de grootste hit uit Kylies carrière. In meer dan veertig landen (inclusief Nederland) komt het nummer op de hoogste positie in de hitlijsten. Zelfs in de Verenigde Staten, waar Kylie tot dan toe weinig succes heeft, loopt men warm voor het nummer, het bereikt de zevende positie in de Billboard-charts. Het bijbehorende album Fever doet het wereldwijd enorm goed, met hits als Love At First Sight en In Your Eyes. In 2002 gaat Kylie opnieuw op tournee, met de Fever Tour. In Nederland staat ze ermee in een uitverkocht Ahoy'. Door het succes van haar albums en singles worden haar shows grootser en imposanter. Critici zeggen dat vanaf toen het spontane element uit haar shows is verdwenen, maar de zalen zijn voller dan ooit. Carol Minogue (Kylies moeder), die altijd als kledingadviseur heeft gewerkt voor Kylie, maakt plaats voor Dolce & Gabbana, die voor haar Fever Tour exclusieve ontwerpen maken. In november 2003 verschijnt het album Body Language, voorafgegaan door de hit Slow. Een jaar later, na het uitbrengen van haar tweede Greatest Hits-album Ultimate Kylie, volgt opnieuw een tournee: Showgirl: The Greatest Hits Tour. Ook dit keer komt ze naar Nederland en treedt ze op in Ahoy'. Kort hierna, op 17 mei 2005, wordt de tour afgebroken. Artsen hebben borstkanker geconstateerd bij de zangeres en ze wordt direct onder behandeling gesteld.

In december 2005 wordt bekend dat de hit I Believe In You genomineerd is voor een Grammy Award in de categorie "Best Dance Record". Kylie werd met de nummers Love at First Sight (2003) en Slow (2005) al eerder genomineerd. In 2004 won ze de Grammy voor haar hit Come Into My World.

In januari 2006 verklaren Kylies artsen dat de behandeling van haar ziekte, een operatie gevolgd door chemokuren (waarvan de laatste op 18 december 2005), succesvol is verlopen. In juni 2006 wordt de zangeres gespot in opnamestudio's en maakt ze bekend weer aan het werk te gaan. Op 22 juni maakt Kylie bekend haar Showgirl Tour in Australië te hervatten vanaf 11 november 2006. Ze wijzigt de naam van de tour in The Showgirl Homecoming Tour. Na de Australische shows geeft Kylie ook nog een aantal concerten in Londen en Manchester. De tour eindigt op 19 januari 2007. Inmiddels is bekendgemaakt dat Kylies langverwachte nieuwe album de titel X mee zal krijgen. Als voorloper verschijnt de single 2 Hearts. Beide staan voor half november gepland als releases.