Blondie wordt in 1974 in New York opgericht, waar de groep zijn invloeden in de beroemde punkrockclub CBGBs opdoet. Andy Warhol bedenkt het uiterlijk van Debbie Harry, geblondeerd en slechts gekleed in een wit t-shirt en onderbroekje. Het eerste album, getiteld Blondie, speelt sterk in op het punk-ethos. De muziek doet denken aan meidengroepen uit de jaren zestig, een soort vrouwelijke versie van de Ramones. Blondie maakt zes albums tussen 1976 en 1982, waarvan Parallel lines door velen als het hoogtepunt wordt gezien.

Ze breken in 1978 door in Europa met het tweede album Plastic letters, met daarop het op de stijl van Buddy Holly geënte liedje Denis (oorspronkelijk van het jaren-zestigduo Randy and the Rainbows alias Vinni Careller en Mike Zero) dat in Nederland drie weken lang op de eerste plaats staat. "Denis" is geschreven door ene "Neil". Het succes wordt vervolgd met Presence dear. Op het derde album Parallel lines staan hun grootste hits Picture this en Hanging on the telephone en het disco-achtige Heart of glass. Daarop volgt het album Autoamerican met de reggaecover The tide is high (oorspronkelijk van The Paragons), dat de vierde plaats haalt in Nederland. Ook maakt Blondie het eerste blanke rapnummer dat een grote hit wordt, Rapture. Nu nog worden ze zeer gewaardeerd door hun zwarte collega's, en menig artiest heeft Rapture gecoverd.

De groep valt in de loop van de jaren tachtig uiteen, met bittere rechtszaken over royalty's als gevolg. Debbie Harry en haar levenspartner Chris Stein waren al die tijd de motor achter de band en de andere bandleden voelen zich door hen financieel benadeeld. Een ernstige ziekte zorgt ervoor dat Stein vanaf eind jaren tachtig helemaal niet meer muzikaal actief kan zijn, en Debbie geeft haar solocarrière op om twee jaar lang voor Stein te zorgen.

In 1998 maakt de groep evenwel een comeback met het album No Exit. Er wordt een wereldtournee ondernomen en men heeft een nummer 1-hit met het nummer Maria. Ze worden de eerste Amerikaanse band die in drie decennia nummer 1-hits scoort. In 1999 zijn ze de hoofdact op het Haagse Parkpop. Hier geven ze een zeer spetterend optreden.

In 2003 komt de opvolger van No exit uit, The Curse of Blondie. De single Good Boys haalt de 7de plaats in de Britse hitlijsten en wederom volgt in 2003 en 2004 een wereldtournee, waarbij ze ook drie uitverkochte concerten in Nederland geven.

In 2004 komen de dvd en cd Live by request uit.

Eind 2005 volgt wederom een wereldtournee en brengt de band in samenwerking met het management van The Doors een nieuwe single uit, genaamd Rapture Riders. Deze single is een mix van het alom bekende Rapture en Riders on the storm (The Doors). Ook verschijnt er een nieuwe Greatest Hits-album met dvd: Sight & Sound. Naast hun bekende hits zal dit album ook een nieuwe uitvoering van In the Flesh bevatten, een nieuwe mix van Good boys (Blow Up-remix), Rapture Riders (single-edit) en daarbij alle video's van X-offender tot Good boys. Het album wordt goud in Europa.

In 2006 krijgt Blondie een plek in de Rock and Roll Hall of Fame. Aan het eind van 2006 Brengt Debbie Harry in samenwerking met Moby een nieuwe single uit: "New York, New York", dat twee wordt in The World dance Charts.

In 2007 volgt er een tour door Europa. Ook is er een nieuw soloalbum van Debbie Harry in de maak.

De kern van de band wordt gevormd door: Deborah Harry, zang, Chris Stein, gitaar, Clem Burke, drums en Jimmy Destri, toetsen. Nigel Harrison is de bassist die het langst heeft meegedraaid bij Blondie, maar Frank Infante heeft er ook een tijd gespeeld. Vandaag de dag spelen bij Blondie, naast Stein, Harry, Burke en Destri:

• Leigh Foxx (bas) speelde ook eind jaren tachtig en begin jaren negentig mee in de achtergrondband van Deborah's solotours. Ook speelt hij op Deborah's soloalbums Def, Dumb & Blond en Debravation.
• Paul Carbonara die al een aardig tijdje gitaar meespeelt in de band.
• Kevin Patrick die sinds de Phasm 8-tour de keyboards voor zijn rekening neemt.

Jo Lemaire werd in Gembloers (Gembloux) bij Namen geboren. Eind jaren '70 begon haar muzikale carrière. Met haar groep "Jo Lemaire + Flouze" nam ze in 1979 een gelijknamig album op. Na "Precious Time" (1980) volgde "Pigmy World" waarmee de groep echt doorbrak. Met haar cover van Serge Gainsbourg' "Je suis venue te dire que je m’en vais" scoorde ze zowel in België als de rest van Europa een grote hit. Toen haar groep splitte en er een echtscheiding tussen haar en haar man Philippe Depireux volgde begon ze haar leven met een nieuwe lei. In 1982 verhuisde ze met haar nieuwe vriend Fa Vanham naar Bilzen in Limburg.

Haar nieuwe album, "Concorde" (1983) werd een groot succes, zowel in Vlaanderen als Wallonië. De plaat bestond uit een Frans- en Engelstalige kant. Een jaar later lag een tweede, titelloos album in de platenzaken, geproduceerd door Jean-Marie Aerts. Het album deed niet zoveel, maar was nog vrij goed, zeker in vergelijking met haar derde plaat, "Stand Up" ( ). Lemaire was voor "Stand Up" overgestapt van Phonogram België naar Polygram International, maar de plaat werd niet zoals zij hem bedoeld had en flopte verschrikkelijk. Sindsdien kende haar carrière afwisselend pieken en dalen.

Via haar concerten en meertaligheid kreeg Lemaire fans in België, Nederland, Frankrijk, Canada, Duitsland,...Ze nam deel aan de "Transmusicales de Rennes", de "Printemps de Bourges" en de tour "Rock en France".

"Duelle" (1990), een plaat vol sobere Franse chansons ging goud en werd een succes in Frankrijk. Datzelfde jaar zong ze voor het eerst in het Nederlands op de hommage-cd "Turalura" waarop ze Will Tura's "Heimwee naar huis" coverde.

Haar album "Liverpool" (1994) werd in de gelijknamige Britse stad opgenomen. De Britse soulzangeres Carmel was co-zangeres en producer.

In 1998 speelde ze een rol in de musical "Brel Blues", een hommage aan de liedjes van Jacques Brel. Datzelfde jaar nam ze een plaat op waarop haar bekendste liedjes door Vlaamse schrijvers en muzikanten (waaronder Wigbert, Geert van Istendael, Benno Barnard) vertaald worden.

Een jaar later coverde tijdens haar concerten liedjes van Édith Piaf. Eén van haar concerten belandde ook op cd en er werd een televisiedocumentaire rond gemaakt.

In 2000 tourde de zangeres met een concert-programma langs Vlaamse scholen waar ze op een speelse manier de jeugd interesse en smaak voor de Franse taal trachtte bij te brengen. Het werd een succes waaruit twee cd's volgen ("Eventail Junior"), gebaseerd op personages uit de strip Suske en Wiske.

In 2001 nam ze met producer Frank Duchêne (ex-Hooverphonic) en songschrijvers Michel Bisceglia en Ronny Mosuse het album "Flagrants Délices" op. De single "La saison des amours" was de voorbode van het album dat vol akoestische popsongs en enkele big band-nummers stond.

Op 31 januari 2005 trad Lemaire op in de Bozar te Brussel in het bijzijn van koningin Paola.