Duffy werd in 1984 geboren in het stadje Nefyn. Haar ouders scheidden toen ze tien jaar oud was en ze verhuisde met onder andere haar moeder en tweelingzus naar een andere stad. Toen Duffy vijftien jaar was, zong ze in verschillende lokale bands. In 2003 deed ze mee aan Wawffactor, een alternatieve versie van Idols en eindigde als tweede. Na die deelname was ze een graag geziene artiest in de lokale jazz en blues cafés. Een platencontract volgde en haar doorbraak was in november een feit, toen ze mocht optreden in de BBC2-show Later with Jools Holland.

Sinds maart ligt haar debuutalbum Rockferry in de winkels. Daar staat onder andere de eerste single Mercy op. De single werd onlangs al bekroond tot Megahit op de radiozender 3FM.

John Phillips, Cass Elliot, Denny Doherty en Michelle Phillips formeerden de groep nadat voorgaande pogingen tot het opzetten van een folk-groep hadden gefaald. Ze hadden al direct een reusachtige hit met California Dreamin' , wat nog steeds hun bekendste nummer is.

De naam werd geïnspireerd door een praatprogramma op televisie. Voor het uitbrengen van hun eerste album was de band bekend onder de naam The New Journeymen maar ze zochten een makkelijker in het gehoor liggende naam. Tijdens een brainstorm-sessie zette iemand de televisie aan. In het programma werd een gesprek gevoerd met een Hell's Angel. De eerste zin die ze hoorden was "Now hold on there, Hoss. Some people call our women cheap, but we just call them our Mamas". ("Ho even, Hoss. Sommige mensen betitelen onze vrouwen als 'goedkoop' maar wij noemen ze gewoon 'Mama'"). Cass sprong op en riep uit "Ja! Ik wil een 'Mama' zijn!" Michelle stemde daarmee in en wilde ook een 'Mama' zijn. John en Denny keken elkaar aan en John zei "Papas? Okay, probleem opgelost". De band had haar nieuwe naam.

In interviews geven de bandleden grif toe dat tijdens hun opnamesessies (en eigenlijk ook de rest van hun leven) veel gebruik werd gemaakt van drugs, er was altijd veel marihuana en andere populaire drugs uit die tijd voorhanden. Ze geven zelfs toe dat zij de drugs gebruikten voor de ogen van hun kinderen, die ook vaak bij de opnamesessies aanwezig waren.

Het verhaal van het einde van de band lijkt wel wat op het klassieke Koning Arthur verhaal, vanwege de intriges tussen, en het effect daarvan op, de bandleden. Al lang voor het ontstaan van de band waren John en Michelle getrouwd, toen zij pas zeventien jaar oud was. Vroeg in het bestaan van de band, toen ze nog The Journeymen heetten en Cass er nog niet bij was, begonnen Michelle en Doherty een verhouding. Dit wisten ze lange tijd voor de andere twee bandleden verborgen te houden. Tijdens een reis door Mexico vertelde Denny aan Cass over de verhouding. Cass was woedend omdat ze in stilte verliefd was op Denny. Enige tijd later betrapte John de twee op heterdaad en verliet het huis waar ze samen in woonden.

John kon niet langer samenwonen met Michelle en trok in bij Denny. Beiden heren waren nog steeds verliefd op Michelle en confronteerden haar op een dag met het verzoek om een keuze te maken. Na enige besluiteloosheid koos ze voor John en ging weer met hem samenwonen. Dit hield echter niet lang stand waarna Michelle haar toevlucht zocht in de armen van Gene Clark, lid van de bevriende en concurrerende band The Byrds. Na een concert waarbij Michelle kushandjes blies in de richting van Clark die op de eerste rij zat was de maat voor John Phillips vol. Hij zei dat hij niet langer met Michelle samen kon optreden. Samen met een advocaat stelden ze een verklaring op dat Michelle uit de band werd gezet.

Jill Gibson, een vriendin van hun producer, werd ingehuurd om de plaats van Michelle in te nemen. Gibson was geen zangeres (volgens sommigen was Michelle dat ook niet) maar leerde in enkele weken de nummers goed te vertolken. Haar belangrijkste bijdrage was echter dat ze vooral uiterlijk erg op Michelle leek: lang blond haar, slank, knap gezicht.

Al snel nadat ze weer begonnen op treden bleken de fans niet gelukkig met deze vervanging. Tijdens ieder optreden riepen de fans "Where is Mama Michelle?" en "We want Mama Michelle". Kort daarop werd Michelle weer in de band opgenomen en kon Jill vertrekken.

Alles leek weer bij het oude: John en Michelle waren weer samen en de band was weer aan het werk. Kenny Doherty was echter zwaar aan het drinken geslagen om Michelle maar te vergeten en had het er heel moeilijk mee haar samen met John te zien. De band trad aan als afsluiter van het eerste Monterey Pop Festival maar het optreden was geen succes.

De band probeerde te werken aan een nieuw album (wat ze contractueel verplicht waren) maar vorderden nauwelijks. Om hun creativiteit aan te slingeren maakten ze een trip naar Engeland. Op een feestje aangeboden door hun platenmaatschappij raakte Cass in gesprek met Mick Jagger. John kwam er bij en maakte een grove beledigende opmerking over haar ten overstaan van de aanwezigen. Beledigd en teleurgesteld rende Cass de kamer uit en verliet direct daarop de band. Als lapmiddel bracht de platenmaatschappij daarop een "Greatest Hits" album uit. Cass was contractueel verplicht mee te werken aan het volgende album en werkte dus mee aan The Papas & the Mamas.

Kort daarna, in juli 1968, hield de band op te bestaan.

Cass Elliot begon aan een zeer succesvolle solocarrière en toerde door de U.S. en Europa. Bij het nazien van de contracten besloot de platenmaatschappij dat ze nog een album te goed hadden van de band. Na bijna een jaar uit elkaar geweest te zijn kwamen de bandleden weer samen om hun laatste album"People Like Us (1971) op te nemen.

Mama Cass Elliot stierf tijdens een tournee aan een hartaanval op 29 juli 1974. Papa John Phillips stierf aan een hartstilstand op 18 maart 2001. Papa Denny Doherty overleed op 66-jarige leeftijd op 19 januari 2007 in de Canadese stad Mississauga aan de gevolgen van problemen aan de nieren. Mama Michelle Phillips is als enige nog in leven; zij heeft een succesvolle acteercarrière achter de rug.

De eerste dochter van John, Mackenzie Phillips, had een tiener-rol in de jaren zeventig televisieserie One Day at a Time. De dochter van John en Michelle, Chynna, formeerde de band Wilson Phillips samen met de dochters van Beach Boy Brian Wilson met wie zij al van jongs af aan bevriend was. De derde en laatste dochter van John, Bijou Phillips, is een succesvol actrice.

In 1998 werden The Mamas & the Papas ingevoerd in de Rock & Roll Hall of Fame en in 2000 gebeurde datzelfde voor de Vocal Group Hall of Fame.

Blondie wordt in 1974 in New York opgericht, waar de groep zijn invloeden in de beroemde punkrockclub CBGBs opdoet. Andy Warhol bedenkt het uiterlijk van Debbie Harry, geblondeerd en slechts gekleed in een wit t-shirt en onderbroekje. Het eerste album, getiteld Blondie, speelt sterk in op het punk-ethos. De muziek doet denken aan meidengroepen uit de jaren zestig, een soort vrouwelijke versie van de Ramones. Blondie maakt zes albums tussen 1976 en 1982, waarvan Parallel lines door velen als het hoogtepunt wordt gezien.

Ze breken in 1978 door in Europa met het tweede album Plastic letters, met daarop het op de stijl van Buddy Holly geënte liedje Denis (oorspronkelijk van het jaren-zestigduo Randy and the Rainbows alias Vinni Careller en Mike Zero) dat in Nederland drie weken lang op de eerste plaats staat. "Denis" is geschreven door ene "Neil". Het succes wordt vervolgd met Presence dear. Op het derde album Parallel lines staan hun grootste hits Picture this en Hanging on the telephone en het disco-achtige Heart of glass. Daarop volgt het album Autoamerican met de reggaecover The tide is high (oorspronkelijk van The Paragons), dat de vierde plaats haalt in Nederland. Ook maakt Blondie het eerste blanke rapnummer dat een grote hit wordt, Rapture. Nu nog worden ze zeer gewaardeerd door hun zwarte collega's, en menig artiest heeft Rapture gecoverd.

De groep valt in de loop van de jaren tachtig uiteen, met bittere rechtszaken over royalty's als gevolg. Debbie Harry en haar levenspartner Chris Stein waren al die tijd de motor achter de band en de andere bandleden voelen zich door hen financieel benadeeld. Een ernstige ziekte zorgt ervoor dat Stein vanaf eind jaren tachtig helemaal niet meer muzikaal actief kan zijn, en Debbie geeft haar solocarrière op om twee jaar lang voor Stein te zorgen.

In 1998 maakt de groep evenwel een comeback met het album No Exit. Er wordt een wereldtournee ondernomen en men heeft een nummer 1-hit met het nummer Maria. Ze worden de eerste Amerikaanse band die in drie decennia nummer 1-hits scoort. In 1999 zijn ze de hoofdact op het Haagse Parkpop. Hier geven ze een zeer spetterend optreden.

In 2003 komt de opvolger van No exit uit, The Curse of Blondie. De single Good Boys haalt de 7de plaats in de Britse hitlijsten en wederom volgt in 2003 en 2004 een wereldtournee, waarbij ze ook drie uitverkochte concerten in Nederland geven.

In 2004 komen de dvd en cd Live by request uit.

Eind 2005 volgt wederom een wereldtournee en brengt de band in samenwerking met het management van The Doors een nieuwe single uit, genaamd Rapture Riders. Deze single is een mix van het alom bekende Rapture en Riders on the storm (The Doors). Ook verschijnt er een nieuwe Greatest Hits-album met dvd: Sight & Sound. Naast hun bekende hits zal dit album ook een nieuwe uitvoering van In the Flesh bevatten, een nieuwe mix van Good boys (Blow Up-remix), Rapture Riders (single-edit) en daarbij alle video's van X-offender tot Good boys. Het album wordt goud in Europa.

In 2006 krijgt Blondie een plek in de Rock and Roll Hall of Fame. Aan het eind van 2006 Brengt Debbie Harry in samenwerking met Moby een nieuwe single uit: "New York, New York", dat twee wordt in The World dance Charts.

In 2007 volgt er een tour door Europa. Ook is er een nieuw soloalbum van Debbie Harry in de maak.

De kern van de band wordt gevormd door: Deborah Harry, zang, Chris Stein, gitaar, Clem Burke, drums en Jimmy Destri, toetsen. Nigel Harrison is de bassist die het langst heeft meegedraaid bij Blondie, maar Frank Infante heeft er ook een tijd gespeeld. Vandaag de dag spelen bij Blondie, naast Stein, Harry, Burke en Destri:

• Leigh Foxx (bas) speelde ook eind jaren tachtig en begin jaren negentig mee in de achtergrondband van Deborah's solotours. Ook speelt hij op Deborah's soloalbums Def, Dumb & Blond en Debravation.
• Paul Carbonara die al een aardig tijdje gitaar meespeelt in de band.
• Kevin Patrick die sinds de Phasm 8-tour de keyboards voor zijn rekening neemt.

Jo Lemaire werd in Gembloers (Gembloux) bij Namen geboren. Eind jaren '70 begon haar muzikale carrière. Met haar groep "Jo Lemaire + Flouze" nam ze in 1979 een gelijknamig album op. Na "Precious Time" (1980) volgde "Pigmy World" waarmee de groep echt doorbrak. Met haar cover van Serge Gainsbourg' "Je suis venue te dire que je m’en vais" scoorde ze zowel in België als de rest van Europa een grote hit. Toen haar groep splitte en er een echtscheiding tussen haar en haar man Philippe Depireux volgde begon ze haar leven met een nieuwe lei. In 1982 verhuisde ze met haar nieuwe vriend Fa Vanham naar Bilzen in Limburg.

Haar nieuwe album, "Concorde" (1983) werd een groot succes, zowel in Vlaanderen als Wallonië. De plaat bestond uit een Frans- en Engelstalige kant. Een jaar later lag een tweede, titelloos album in de platenzaken, geproduceerd door Jean-Marie Aerts. Het album deed niet zoveel, maar was nog vrij goed, zeker in vergelijking met haar derde plaat, "Stand Up" ( ). Lemaire was voor "Stand Up" overgestapt van Phonogram België naar Polygram International, maar de plaat werd niet zoals zij hem bedoeld had en flopte verschrikkelijk. Sindsdien kende haar carrière afwisselend pieken en dalen.

Via haar concerten en meertaligheid kreeg Lemaire fans in België, Nederland, Frankrijk, Canada, Duitsland,...Ze nam deel aan de "Transmusicales de Rennes", de "Printemps de Bourges" en de tour "Rock en France".

"Duelle" (1990), een plaat vol sobere Franse chansons ging goud en werd een succes in Frankrijk. Datzelfde jaar zong ze voor het eerst in het Nederlands op de hommage-cd "Turalura" waarop ze Will Tura's "Heimwee naar huis" coverde.

Haar album "Liverpool" (1994) werd in de gelijknamige Britse stad opgenomen. De Britse soulzangeres Carmel was co-zangeres en producer.

In 1998 speelde ze een rol in de musical "Brel Blues", een hommage aan de liedjes van Jacques Brel. Datzelfde jaar nam ze een plaat op waarop haar bekendste liedjes door Vlaamse schrijvers en muzikanten (waaronder Wigbert, Geert van Istendael, Benno Barnard) vertaald worden.

Een jaar later coverde tijdens haar concerten liedjes van Édith Piaf. Eén van haar concerten belandde ook op cd en er werd een televisiedocumentaire rond gemaakt.

In 2000 tourde de zangeres met een concert-programma langs Vlaamse scholen waar ze op een speelse manier de jeugd interesse en smaak voor de Franse taal trachtte bij te brengen. Het werd een succes waaruit twee cd's volgen ("Eventail Junior"), gebaseerd op personages uit de strip Suske en Wiske.

In 2001 nam ze met producer Frank Duchêne (ex-Hooverphonic) en songschrijvers Michel Bisceglia en Ronny Mosuse het album "Flagrants Délices" op. De single "La saison des amours" was de voorbode van het album dat vol akoestische popsongs en enkele big band-nummers stond.

Op 31 januari 2005 trad Lemaire op in de Bozar te Brussel in het bijzijn van koningin Paola.