Morgen zal ik nog geloven
     in de goedheid van de mens
Morgen zal ik blijven stilstaan
     bij de klaproos onderweg
Morgen zal ik me gelukkig voelen
     om de vriendschap die ik deel
Morgen zal ik nog steeds zeggen 
     na regen komt weer zonneschijn
Morgen zal ik nog genieten
     van de kleine dingen in het leven
Morgen zal ik ook eens lachen
     bij het speelse van een kind
Morgen zal ik heel verwonderd kijken
     naar het mooie in de natuur

Morgen wordt misschien niet gemakkelijk
     maar moeilijk moet ook kunnen
Morgen zal ik dank je zeggen
     voor de dag die is geweest
    

De Russische schrijver Dostojevski zei :
"Een nieuwe stap zetten
een onbekend woord uitspreken,
dat vrezen de mensen het meest."

Vat moed als je op de drempel
naar iets nieuws staat,
want je bent niet de enige die bang is.
Laat je inspireren door anderen
die voor jou hun angst hebben overwonnen.
Treed het onbekende dapper tegemoet.

Bang
  kruipt in je kleren
Angst
  boort zich door je heen
Schrik,
  om wat ze gaan zeggen
  en ik liever niet horen wil

Morgen
  zal ik het weten
Vandaag
  mag ik nog even hopen

"Hoe word je een vlinder ?"
     vroeg hij peinzend

"Je moet zo graag willen vliegen
dat je bereid bent je leven
als rups op te geven"

"Je bedoelt doodgaan ?"
     vroeg hij

"Ja en nee"
     antwoordde zij
"Wat er uitziet als JIJ
gaat dood,
maar wat je echt bent zal leven"

Een keertje lekker luieren
Een dagje heerlijk niets
Gewoon zo maar wat doezelen
Dromen in je droom
Een hapje en een drankje
Genieten van je boek
      Zo mag mijn dagje zijn

Een streling door mijn haren
Je armen om me heen
Een speels en teder kusje
Gefluister in mijn oor
Verlangen dat komt bruisen
Een liefdesspel met twee
     Zo mag mijn dagje zijn

Zo plots
in het volle van je leven
ben je heengegaan

niet te geloven
een sterke man als jij
je bent niet meer

ik zie je nog
je ogen straalden zo
toen je me vertelde 
"ik ga opa worden"

je stond klaar voor iedereen
een buurman uit de duizend
altijd lachen
zo tevreden met je leven

nu begin je aan je laatste reis,
heel alleen 
naar wie weet waar

ik zal je missen  

                                                    Ze zeggen wel 
                                                  Hoop doet leven 

                                                       Wie weet
                                           waar ik die hoop kan vinden
                                                  als tegenslagen
                                                    blijven komen

                                                         Ik zoek
                                              maar vind niets meer

                                                       Vreemd 

                                                   hoe ik je ineens 
                                                      weer vond                                       
                                                    Hoe je lange tijd
                                              geen woonst meer kende
                                                     in mijn leven
                                              Vertwijfeld, zo vol wanhoop
                                                     diepe pijn                                          
                                                 Mijn weg niet meer vinden
                                                    alsof ik jou de schuld gaf

                                             Zoekend ben ik nog steeds
                                                      Maar plots
                                                voelde ik een verlangen  
                                                   opkomen
                                                      vanuit het diepste
                                                         van mijn ik

                                                Voor je beeld heb ik
                                             een kaars laten branden,
                                                      even met je gepraat
               
                                                           Misschien 
                                                 geef je me de kracht
                                                      om te berusten
                                              in wat toch niet anders is

                                                         Heerlijk
                                                om even iets te schrijven
                                                         Zo maar 
                                                wat losse gedachten,
                                                gevoelens op papier
                                                         Blij 
                                                dat ik zo kan verwerken
                                                         wat 
                                                diep binnen in mij zit

Ik wil zo graag eens rusten
    leven zoals jij
Ik wil zo graag eens zweven
    dromen wat niet kan
Ik wil zo graag eens voelen
    hoe anders het kan zijn
Ik wil zo graag eens denken
    zonder pieker in mijn hoofd

Ik wil zo graag . . .
    ik wil is niets voor mij

Soms is een kleine twinkel
zo'n hele kleine twinkel
het wonder van de dag.

Soms is het maar een straaltje
een klein en kort verhaaltje
het wonder van de dag.

Soms is het maar een woordje
een klein en stil accoordje
het wonder van de dag

Soms is het maar jou "zijn"
ook al is het maar zo klein
het wonder van de dag

Even komen kijken,
niet weten wat je wil
Zou je het vertellen,
of blijf je best nog even stil
Geen weg weten met je emoties,
twijfel zit zo diep
Je voelt je zo gevangen,
je bent zo heel alleen

Ze zeggen dat ik sterk ben
     dat zal dan zeker wel
Maar hoe lang ga ik het nog kunnen
     laat iemand anders het eens zijn
Ik wil zo graag eens huilen
     schuilen in geborgenheid
Mag ik  ook een keertje zwak zijn
     mijn ogen sluiten voor heel even
Misschien kan ik dan weer verder
     maar nu gaat het echt niet meer

Staren in je eentje,
denken tot je barst
Anderen blijven zoeken,
de oplossing is ver weg
Ik wil nog wel geloven,
maar de toekomst is zo vaag.
Hoe moet ik gaan vertellen
dat het zo moeilijk wordt

Je noemde me "lief ventje"
Ik wil dat ook wel zijn
Maar ik heb het toch zo moeilijk
Met mijn gevecht hier binnen-in

Hoe kan ik je vertellen
Wat ik voel of denk
Hoe kan je me begrijpen
Als ik me zelf niet herken

Het was behoorlijk schrikken
Toen ik me zo zag doen
Ik weet niet wat er juist gebeurde
Het was als springen uit mijn vel

Ik wil het wel proberen
Je "lief ventje" weer te zijn
Als "begrijpmenietje" me nu kon helpen
Was ik misschien een ventje zonder pijn

Springen op je fiets
Wat rijden in het rond
Wandelen met de hond
Een drankje en een ijsje
Genieten van het weer
Zo maar een beetje praten
Daag . . .  tot een volgende keer

    Een warme zondag na de noen

Een milde zomerbries
streelt zachtjes langs je benen
Je rokje krijgt vrij spel
Je voelt je plots weer kind

De zomerzon speelt met je schaduw
Straks gaat je huid verbranden
Pareldruppels op je voorhoofd
De mannen zien weer blote benen

De lucht is weer eens hemelsblauw
met af en toe een streepje wit
Bloemenpracht in geur en kleur
Avondkoelte op het terras

       Je voelt het binnen-in je zomeren
      

Ongehoord

Wat ik niet zeggen kan
en niet kan schrijven
zal ergens diep in mij
toch bij me blijven

Ongehoord
maar in een lieve duisternis
verbergt zich iets
dat meer dan woorden is