Donderdag 13 juli 2006
Boterbloempje
Een bijtje zoemde wat in het rond
Tot het een boterbloempje vond
Het stond te pronken in de wei
Als eerste van een lange rij
Het was een heel klein zinnetje Vloog zo maar in mijn binnenste Ik voelde me plots zweven En proefde van het leven
Het was een heel klein zinnetje
Vloog zo maar in mijn binnenste
Ik voelde me plots zweven
En proefde van het leven
Ik las de tranen in mijn ziel - Ze klommen naar mijn ogen - En ik kreeg mededogen omdat er eentje viel...
Ik las de tranen
in mijn ziel -
Ze klommen naar mijn ogen -
En ik kreeg mededogen
omdat er eentje viel...
Een reden
Ik ben verdrietig, verzin redenen daarvoor,
kom tot een.
Ik word steeds verdrietiger.
Ik neem een boek, maar de woorden dansen, hebben geen tijd
voor mij.
Iedereen is wel eens verdrietig, denk ik.
Ik zucht en schud mijn hoofd om zo'n verschrikkelijke
gedachte.
Ik sta op en kijk naar buiten.
En weer naar binnen.
De middag heerst.
Ik ben zo verdrietig, dat ik . . .
Ik weet niets meer te verzinnen.
Ik denk en knik
en schrijf, heel klein, aan de rand van het verlaten wit:
'... of denk je soms dat ik gelukkig ben? Waarom ?
Waarom denk je dat toch?'
Rijken hebben honderd rozen nodig voor één druppel parfum. Dat is luxe. Het ware geluk bestaat erin dorens te verzamelen en een roos te vind…
Rijken hebben honderd rozen nodig
voor één druppel parfum.
Dat is luxe.
Het ware geluk bestaat erin dorens
te verzamelen en een roos te vinden
Al de dood gezwegen woorden liggen nu begraven in de tuin Als ik moed had ging ik graven wanhopig woelen in de …
Al de dood gezwegen
woorden
liggen nu
begraven
in de tuin
Als ik moed had ging ik
graven
wanhopig woelen in de
aarde
haalde woorden terug naar
boven
maar
woorden doen soms alleen maar
pijn
Ik bid om de energie mijn hart te laten opleven zodat er een plezier om te dienen in ontbrandt. Ik hoop met mijn verlangen een vlam van lief…
Ik bid om de energie mijn hart te laten opleven
zodat er een plezier om te dienen in ontbrandt.
Ik hoop met mijn verlangen een vlam van liefde te zijn
die andere vastgeroeste zielen zal stimuleren
tot leven te komen, zelf brandend van liefde
Wereld
we weten 't allemaal, 't is er een bende 't is er te eng, en te vijandig en te vol het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende op on…
Wereld
we weten 't allemaal, 't is er een bende
't is er te eng, en te vijandig en te vol
het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende
op onze groene, blauwe, grijze, grauwe bol
't is haat en nijd, elkaar de pas afsnijden
en door de steden raast een 'rücksichtlos' geweld
maar of we vloeken, vechten, vallen, lachen, lijden
er staan weer altijd boterbloemen in het veld
er zijn nog immer die momenten van vervoering
al lijkt dat bolletje ook nòg zo negatief
tussen de puinhoop schemert altijd de ontroering
van mensen die nog zachtjes zeggen: 'k heb je lief
Als je huilt
omdat je de maan mist
mis je ook de sterren
Vrij zijn als een vogel, flying in the sky. Zonder pijn of zorgen, een zijn met z'n vlucht. Alleen hij ziet daar beneden de wereld in het kl…
Vrij zijn als een vogel,
flying in the sky.
Zonder pijn of zorgen,
een zijn met z'n vlucht.
Alleen hij ziet daar beneden
de wereld in het klein.
Mensen die zich haasten,
geen tijd meer voor elkaar.
En is hij moe gevlogen,
komt hij dichter bij het mensenland
Zoekt een boom om in te rusten,
blij dat hij een vogel is.
Hij geniet zo van zijn vrijheid,
van zijn leven in de lucht
Het lot zoals dat heet
heeft geen ogen alleen maar klauwen
slordig bladerend in
een boek zonder tekst een puzzel
waar geen oplossing voor bestaat
sprekend met luide stemme
maar zonder uiteindelijke zin
het lot
zegt alleen maar dit:
dit was het
en dat is alles
en had je soms meer verwacht ?
Meer dan door je mond zal de liefde spreken door de zachtheid van je handen, de tederheid van je gelaat en de aandacht van je hart
Meer dan door je mond
zal de liefde spreken
door de zachtheid van je handen,
de tederheid van je gelaat
en de aandacht van je hart
Zonsopgang Er drijft een hoed van licht naar boven. Ik reik en wil hem op mijn kop. en kan mijn onmacht nauw geloven : de zon komt op. Haar …
Zonsopgang
Er drijft een hoed van licht naar boven.
Ik reik en wil hem op mijn kop.
en kan mijn onmacht nauw geloven :
de zon komt op.
Haar prachtig stro valt in ovalen
en hoopt zich langzaam op mijn haar.
Ik voel mij zo vreemd ademhalen,
terwijl ik in de volte staar
van licht, dat staat rond me uit te breiden
de hoed, die alles om mij vat,
wat ik vanaf mijn kindse tijden
heb lief gehad
Veel te dicht om zijn ogen te verdragen kijk ik neer naar mijn schoot. Ik tracht de vele zachte woorden in zijn adem niet te horen. Ik leg m…
Veel te dicht om zijn ogen te verdragen
kijk ik neer naar mijn schoot.
Ik tracht de vele zachte woorden
in zijn adem niet te horen.
Ik leg mijn handen op mijn oren,
blaas mijn wangen op die branden
van de dingen die hij niet eens zegt.
Ik doe zo mijn best. Maar nu
raak ik helemaal van de wijs,
wat doe ik toch ?
door Albert Buschman:
Bruggen bouwen
"U heeft een mooi beroep", zei het kind tegen de oude bruggenbouwer, "het moet wel zwaar zijn, bruggen…
door Albert Buschman:
Bruggen bouwen
"U heeft een mooi beroep", zei het kind tegen de oude bruggenbouwer, "het moet wel zwaar zijn, bruggen te bouwen".
"Als men het geleerd heeft, is het niet lastig", zei de bruggenbouwer. "Bruggen van beton en staal bouwen is gemakkelijk, maar andere bruggen, die ik in mijn dromen bouw, die zijn veel moeilijker".
"Welke andere bruggen?" vroeg het kind. De oude bruggenbouwer keek het kind nadenkend aan. Hij wist niet of het kind het begrijpen zou. Toen zei hij: "Ik wil een brug bouwen van nu naar de toekomst. Ik wil een brug bouwen van de ene naar de andere mens, van het donker naar het licht, van verdriet naar vreugde. Ik wil een brug bouwen van nu naar de eeuwigheid over al het ver- gankelijke heen".
Het kind had opmerkzaam geluisterd. Het had niet alles begrepen, maar merkte dat de oude man verdrietig was. Om hem weer op te vrolijken zei het kind:" Ik geef u mijn brug"! En het kind schilderde voor de bruggenbouwer: EEN KLEURRIJKE REGENBOOG.
Jij schopte de bal vijftig centimeter toen riep de meester: o, wat ver. Jij schopte weer toen vijf meter ver Dankzij: o, wat ver. (Ad Goos)
Jij schopte de bal vijftig centimeter
toen riep de meester: o, wat ver.
Jij schopte weer
toen vijf meter ver
Dankzij: o, wat ver.
(Ad Goos)
Als je je gevoelens niet kunt volgen
Als je pijn hebt van verdriet
Als je boordevol met twijfels zit,
niet wetend hoe het verder moet
vergeet dan niet
ik zal er voor je zijn
Van je tranen maak ik parels,
laat ze weggaan met de wind
Je mag praten, ik zal luisteren
Wil je zwijgen zal ik bij je stilte zijn
Soms is het leven een grote warboel,
je hebt het niet altijd in de hand
Maar ik zal geen oordeel vellen
als je twijfelt over je weg
Wat je ook doet of zegt
Je blijft steeds dezelfde jij
Als je maar weer in je geluk kunt zweven,
met een leven zonder pijn
dat is het enige dat telt
Soms doet het leven pijn, je weet niet hoe het verder moet Alles kleurt alleen nog zwart alsof de zon niet meer naar je lacht Mensen die je …
Soms doet het leven pijn,
je weet niet hoe het verder moet
Alles kleurt alleen nog zwart
alsof de zon niet meer naar je lacht
Mensen die je dierbaar zijn
begrijpen niet wat er in je wringt
Je denkt : nu kan ik echt niet meer
en dan zo heel ineens
Voel je diep in je iets groeien,
Langzaam aan begin je aan je gevecht
Stilaan kruip je weer omhoog,
uit je put van niet meer kunnen
Alles straalt ineens zijn warmte uit
Je krijgt weer terug een goed gevoel
Voel jij misschien ook de pijn diep in je zelf
kom dan even bij me langs
Ik wil goed gevoel wel met je delen,
je mag het even komen lenen
Je "ik" begint weer te zomeren Je snuift vakantiegevoel en plots voel je het kriebelen weg-zijn plannen worden gemaakt Steeds meer komen ze…
Je "ik" begint weer te zomeren
Je snuift vakantiegevoel
en plots voel je het kriebelen
weg-zijn plannen worden gemaakt
Steeds meer komen ze je zeggen,
we gaan vertrekken , tot . . .
Dan begint het ineens te knagen,
afscheid nemen doe je niet zo graag
Gelukkig is dat voelen maar heel even,
je weet wel, iedereen komt terug
met een koffer vol verhalen
Met die herinneringen kun je even verder
tot je weer vakantieplannen maakt
Geluk is geen kathedraal misschien een klein kapelletje Geen kermis luid en kolossaal misschien een carrouselletje Geluk is geen zomer van s…
Geluk is geen kathedraal
misschien een klein kapelletje
Geen kermis luid en kolossaal
misschien een carrouselletje
Geluk is geen zomer van smetteloos blauw
maar nu en dan een zonnetje
Geluk dat is geen zeppelin
't is hooguit een ballonnetje
1 reactie op dit bericht
erbij
en vergat toen haast
te kijken naar de rare bochten
die alle bijtjes al eerder zochten