Leef

Bij elke inademing breng ik rust in mijn lichaam.
Bij elke uitademing glimlach ik.
Ik blijf in het moment van nu.
En ervaar het grote wonder van dit moment.

De uren druipen op de vloer.
Je slaapt niet en luistert in de nacht
naar het goedige kreunen van de kast
en het gezoem van de slaap.

In het donker zoeft als een wervelwind
een snelle auto razendsnel voorbij,
hij werpt de schaduwen van de straat
recht de kamer in en verdwijnt meteen.

Het volstaat om - klaarlicht - samen
met de naakte muren ook dat,
wat zich zwijgend zoveel dagen
in je hart verzamelde, te kantelen.

Je kent dat unieke ogenblik wanneer
in je hoekje onder de lamp je
zware schoven van gedachten oogst
en toekijkt hoe de woorden groeien.

En wanneer de zwervers bij dageraad
vermoeid terugkeren naar huis,
zien ze jouw stille raam nog stralen
in de nacht.

Pluk geen bloemen,
het houdt u tegen op uw weg
en onder het gaan zullen zij verwelken
Zie ze aan en bewonder hun schoonheid
en op uw reis zullen ze u begeleiden
met een groetende glimlach

Het mooie van de vriendschap is niet de uitgestrekte hand,
niet de vriendelijke glimlach
en ook niet de vreugde van kameraadschap ;
het is de spirituele inspiratie die je krijgt
wanneer je ontdekt dat iemand anders
in je gelooft en bereid is je te vertrouwen

Het leven is een cyclus van afbraak en herstel.
Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven.
Een wijs mens oefent geduld in moeilijke situaties en is gelukkig met de wetenschap dat herstel of rust zal volgen.

Zoonlief,

Morgenochtend vertrek je weer naar je kot.  Zoals iedere zondagavond begint het bij mij weer te "knagen".  Na al die tijd heb ik het nog steeds moeilijk om je los te laten. 

Ik weet nog goed de eerste keer dat je ging vertrekken.  Al huilend legde ik de dingen voor je klaar.  Wat had ik het toen moeilijk.
We zaten boordevol vragen, zorgen en ook wel angst.  Zou het lukken, we wisten het niet zeker.

We willen je zoektocht naar zelfstandigheid een kans geven. 
En ondanks je beperkingen heb je het nu reeds ver gebracht. Ik mag terecht trots op je zijn.  Je weg kronkelt wel eens, het is een weg met vallen en met opstaan.  Maar je hebt volgehouden.  Want wat je nu studeert is je grote droom en je wil er dan ook echt voor gaan.  Stilaan zul je je weg wel vinden.  Ik geloof in je, ook als er weer eens een hindernis langs je pad komt zal ik je blijven steunen.

Spijtig dat het zo moeilijk is om met je te praten.  Je gevoelens, ik ken ze niet.  Waar je mee zit, heb je problemen of gaat het je goed - ik zal je nooit echt begrijpen.  Ik zal moeten leren dat je zo bent, anders dan de anderen maar toch ook zo fantastisch.  Juist je anders zijn maakt het voor mij zo moeilijk als je weer vertrekt.  Je zal altijd mijn zorgenkind blijven maar ik beloof je mijn best te doen om je je eigen weg te laten gaan.

Morgenochtend, ik kijk er nu reeds tegenop.  Hoe graag ik je ook zie, 's maandags ben ik altijd blij als je eindelijk vertrekt.  Die eeuwige strijd van maandagochtend, ik haat dat zo.  Als je nu eens één keer gewoon zou willen doen, je zou me zo gelukkig maken.
Ik kan niet anders doen dan het te aanvaarden.  Als ik heel logisch nadenk dan weet ik wel dat "jou manier van doen" die maandagochtend gewoon zeggen wil : het was fijn weer eens thuis te zijn, ik zie je graag en tot vrijdag.   Maar je doet het nu immers liever anders, omdat gevoelens uiten voor jou zo moeilijk is.
Ook al ben ik na een uur van strijd en spanning blij als je uit de auto stapt, toch mis ik je en kijk weer uit naar vrijdag.

Zoonlief van mij, je hoort het me niet zo veel zeggen maar ik ben echt heel trots op jou

Je moeder 

   JIJ

't Kan allemaal verbeelding zijn,
           de dingen die we doen.
We kleuren zelf ons leven grauw
       en dan ineens weer groen.

Maar als jij vraagt : 'Hoe gaat 't nou,
            heb je wat minder pijn ?'          
Wat ik dan diep vanbinnen voel,
       kan geen verbeelding zijn.

De kilte in het huis
Je zetel in de hoek
Na al die jaren
Mis ik je nog steeds
Soms voel ik dat je bij me bent
Plots ben je weer heel ver weg
Zo veel wil ik je nog zeggen
Alles wat je nu moet missen
Mijn zorg draag ik nu zelf
Het mooie deel ik niet met jou

Een iets moet ik je nog zeggen
Die laatste maanden bij je thuis
Hoe dikwijls wilde ik je vragen
Nog eens je kleine meisje te kunnen zijn
Ik wou je zo graag nog eens omarmen
En troost zoeken op je schoot
Ik durfde je dat niet te zeggen
Je was zo breekbaar en zo broos
Mijn hele ik wou dicht bij je zijn
Maar je lichaam zat zo vol met pijn

Ik zal je witte rozen brengen
Morgen aan je graf

Op mij mag je bouwen,
 zei de grond.
Wil je mijn trots,
 vroeg de pauw.
Ik geef je kracht,
 brulde de leeuw.
Kijk eens naar mijn schoonheid,
 zei de bloem.
Ik zal je verwarmen,
 knetterde het vuur.
Een beetje van mijn wijsheid,
 zei de wijze.
Pluk maar van mijn vruchten,
 schudde de boom.
Ik zorg voor je vrijheid,
 floot de vogel.

Mag ik je vriendschap,
 fluisterde de mens.

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even voor het slapengaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan

Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen,
Een woordeke van liefde zei

En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden,
Rondom één hoofd, dat eenzaam was . . . ,

Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen . . .
't Is goed in 't eigen hert te kijken,
En zo z'n ogen toe te doen

Wees beleefd tegen iedereen,
maar vertrouwelijk met slechts enkelen
en leer die enkelen goed kennen
voordat je hun je vertrouwen schenkt.
Ware vriendschap is als een plant
die langzaam groeit
en moet de emoties van tegenslag
ondergaan en weerstaan,
voordat ze haar naam verdient.

Speel nu maar je spel
En leef je leven
Ook in je nevel
Kan de zon schijnen
Je was te lang gevangen
In de armen van je lot
Je pech blijft bij je
In het diepste van je ziel
Je goed gevoel lacht je toe
En wordt de hoop waar je voor gaat
Strek nu maar je vleugels
En vlieg je vlucht
Maak de ontdekkingsreis
Naar je nieuwe kunnen

Je blik die naar me kijkt
   Waas voor je ogen
Vol onbegrip
Machteloos
Voor wat je overkomt
Ik voel je pijn
Weet niet wat te doen
Je bent zo moe
Zo moe van je strijd
Dapper als je bent
Mag je even stoppen

Doe je ogen nu maar toe
Tot morgen
Als ik kon
Was morgen alles helder

      Horizon

Voor de meesten doodgewoon
Voor sommigen zo ongewoon

Jij geeft mij stilte
die ik niet ken
Jij fluistert niet
maar bent zo stil
Jij bent er niet
en ik toch wel
Jij bent ver weg
te ver voor mij
Jij zoekt wegen
om te treuren
te treuren in verdriet
ik verlies mijzelf
     niet

Een kracht, niet te omvatten
Bovenaards die je steunt en volgt
Zo'n kracht die je nodig hebt
Waaruit je put in moeilijke momenten
Ja zo'n kracht
Daar wil ik in geloven

Het zoeken in ieder mens
Naar het goede dat hij heeft
De vriendschap en geborgenheid
De liefde in het leven
Ja zo'n zoektocht
Daar wil ik aan beginnen

Het genieten van het leven
Het geluk dat je zult vinden
In de kleine doodgewone dingen
Niet in roem en rijkdom
Ja zo'n geluk
Dat wil ik ook wel kennen

Maar geloven in het "geloof"
Dat kan ik nu niet meer
Ik stel me zo veel vragen
En krijg geen antwoord
Geloof - je hebt me zo veel pijn gedaan
Ik begrijp het allemaal niet meer

Vraag me geen woorden
Ik antwoord niet.
Te lang gewacht
    Gehoopt
Niets gekregen

Ik leer je nu pas kennen