Mevrouw eend

Voor modeltreinfanaten : kijk ook eens op blog miniatuurspoor

De diertjes op de foto zijn Segrijnslakken. Deze naam zegt u misschien niets maar ze zijn ook bekend onder de naam "kleine wijngaardslak". Nog geen belletje aan het rinkelen? Onder hun Franse naam "petit Gris" zijn ze nochtans zeer bekend bij gastronomen. 

De foto is niet zo denderend maar dat komt omdat de libel de veranda was binnengevlogen en in paniek naar het licht fladderde om terug weg te geraken. Daardoor zat ik met heel veel tegenlicht. Omdat de smaragdlibel nu eenmaal niet zo alledaags is toch dit fotootje van een vrouwtje.

De naam weet ik helaas niet meer. Onze jongste woef vond zo'n labeltje onweerstaanbaar om mee te spelen (lees opeten). In ieder geval komt deze blauwwitte schoonheid elk jaar uitbundiger terug. Net zoals de meeste vaste planten Salvia's zou ook deze niet 100% wintervast zijn. Op een droog plekje, zelfs zonder extra winterbescherming lukt het toch. Zelfs in de Kempen waar de wintertemperatuur toch dikwijls nog wat lager is dan in de rest van Vlaanderen.

Ik krijg haast medelijden met de azuurwaterjuffers die momenteel rond de vijver cirkelen. Ze zijn nu volop op kleur gekomen maar dat heeft ook zo z'n nadelen. De mussen doen allerlei acrobatische vluchten boven water daarbij zichzelf lancerend vanop rietstengels om juffertjes te verschalken. En alsof dat nog niet erg genoeg was loert er ook gevaar van onder water: met name de kikkers lusten ook wel zo'n vliegend proteïnehapje!

Vorig jaar waren ze massaal aanwezig. Dit jaar heb ik eergisteren de eerste exemplaren zien rondfladderen. Eigenlijk hadden de mussen ze eerst gezien. Toen ik de mussen acrobatische kunstjes zag doen net boven het wateroppervlak ben ik eens gaan kijken, en ja hoor. Net uitgekomen, vliegen ze nog zeer onhandig rond. Ook de mooie blauwe kleur komt pas na enkele uren. Het exemplaar op de foto is nauwelijks enkele uren oud en probeert heel hard om niet op te vallen.

Allemaal groene kikkers op een hoopje, hou ze maar eens uit mekaar ! Poelkikkers, bastaardkikkers en meerkikkers. En iedereen doet het met iedereen !

Dit akeleitje waarvan ik de naam kwijt ben komt elk jaar trouw terug. De meeste akeleien hebben pasteltinten maar deze knalt er vrolijk op los met zijn fel kleurenpalet. Akeleien kruisen ook heel makkelijk onderling maar daar heeft deze geen last van (of het plantje heeft heel sterke dominante genen) !

Als je de bloeiwijze van Allium (sierui) eens van dichtbij bekijkt zie je pas echt wat voor kleine kunstwerkjes het zijn.

In iedere groep is er wel een clown terug te vinden. Bij de groene kikkers is dit niet anders. Wat moet je anders denken bij het zien van dit beestje met zijn vrolijke bolletjespak ?

Robertskruid (Geranium robertianum) is een inlandse plant die het zowel in de zon als in de schaduw naar zijn zin heeft mits de grond maar voedselrijk genoeg is. Veel tuiniers beschouwen dit plantje als onkruid en verwijderen het rigoureus. Bij mij is het ook spontaan overal opgeschoten maar op de plekken waar ze niet in de weg staan laat ik ze rustig betijen. De roze bloemetjes zijn maar een paar mm groot maar hebben toch hun charme en de plant bloeit bovendien heel lang.

Salvia microphylla 'Hot Lips' is in bloei gekomen en zal dit volhouden tot de eerste vorst in november. Dit heestertje bloeit met rood-witte bloemen. In het begin zijn de bloemen alleen rood, maar de bovenkant wordt snel wit.
Bij warme nachten verdwijnt de witte kleur bijna, maar als de temperatuur weer iets daalt, komt de witte kleur weer terug.

De hoogte van Salvia microphylla 'Hot Lips' ligt tussen de 40 en 50 cm. Salie staat bij voorkeur op een plek uit de oostenwind in de zon in doorlatende, vruchtbare, vochtige grond. Zoals met alle vaste Salvia's is de winterhardheid maar zozo maar deze komt toch al een jaar of 5 telkens terug zonder winterbescherming. 

De bloemen van de boompioen vind ik persoonlijk één van de hoogtepunten van het voorjaar. Het kan soms een paar jaar duren voor de plant in bloei komt. Geduld is hier een schone zaak, de plant houdt niet van verplanten. Eens aangeslagen gaat een boompioen echter een mensenleven lang mee ! 

Het bonte zandoogje passeert zo nu en dan eens op Bernerhof. Dit exemplaar heeft problemen met de wind gehad zo te zien. Hij (of zij) ziet er een beetje verhakkeld uit. Het gekke is dat vlinders daar blijkbaar geen grote problemen mee hebben. Ik heb al exemplaren gezien waarvan de vleugels half weg waren en die toch nog behoorlijk rondfladderden. Ik zie het zo direct niet nadoen door een vliegtuig. Nog maar eens een bewijs hoe knap de natuur in mekaar steekt.

Voor een keertje eens geen macro opname. Wel een koppel eendjes die al enkele weken hier komen overnachten. Tegen valavond komen ze aangevlogen en landen op de vijver. Na wat ronddobberen is het tijd om aan land te komen om een plaatsje te zoeken voor de nacht. Tegen 's morgens zijn ze meestal reeds weg. Net voor de foto genomen werd stonden ze in opperste verbazing aan de kippenren te kijken, omgekeerd hadden de kippetjes ook wel intersse in hun kwakende bezoekers !

Gisteren de eerste libel van het jaar op Bernerhof gezien. Het beestje was pas aan zijn of haar libellenleven begonnen na eerst een jaartje onder water de vijver onveilig te hebben gemaakt. De vleugeltjes glansden nog nagelnieuw en het beestje moest nog op kleur komen.Toch kon je al sporen van rood onderscheiden. Dat maakte het voor mij makkelijk want zoveel rode juffers of libellen zijn er niet. Het betreft met een zeer grote waarschijnlijkheid dan ook een vuurjuffer. Die komen bij goed weer nog wel eens meer vroeg op het seizoen voor. Ik had er vrijdag ll. ook al eentje gezien maar kon er toen geen foto van nemen, nu dus wel !

Deze poelkikker wou kost wat kost op de foto. Ik kreeg er een gratis kwaakconcert voor in de plaats. Zo was ik ineens ook zeker dat het een poelkikker en geen bastaardkikker was. Die kwaken namelijk anders en hebben geen witte kwaakblaas zoals onze poelkikker.

 twee eendjes op de foto landen al enkele weken tegen de avondschemering op de tuinvijver om daar de nacht door te brengen. Het is alleszins een vreemde combinatie, ten eerste zijn het alle twee mannetjes en ten tweede zijn ze niet helemaal van dezelfde soort. De linkse is een 100% wilde eend, de rechtse is een zogenaamde parkeend. Dat laatste is een kruising tussen een wilde eend en andere eendensoort. Blijkbaar kunnen beide heren het goed met elkaar vinden en ze worden ook minder en minder schuw. Gisteren kwamen ze op klaarlichte dag langs en lieten zich zelfs door de Berners niet afschrikken. Die Berners hebben natuurlijk wel een uiterst verzorgde opvoeding gekregen en vallen geen eendjes lastig!

Elk bloemetje is nietig klein, toch is een stuk van de tuin in een blauwe wolk gehuld door honderden bloemetjes van de vergeet-me-nietjes ! Eens je ze in de tuin hebt raak je ze nooit meer kwijt, maar dat is niet erg. Ze laten zich vlot verwijderen daar waar ze niet nodig zijn, in het gazon bvb. Ze woekeren eigenlijk maar ze zijn nooit echt lastig, maar wel zo mooi !