Berichten van 1 maart 2019 tot 31 maart 2019

De lente is nu niet meer te stoppen. Het is een  ware groenexplosie in de tuin. De vlinders profiteren ook van het mooie weer, ze zijn er vroeg bij dit jaar. Koolwitjes, citroenvlinders, dagpauwogen en een gehakkelde aurelia kwam ik gisteren tegen in de tuin. De gehakkelde aurelia zag er nog vrij intact uit, later op het jaar lijken ze soms meer op een "verhakkelde" aurelia !

Klinkt Japans, is het ook. Dit is een prachtig compact Japanse sierkersje dat nu al een week prachtig met bloesems staat te pronken. Na 20 jaar worden ze slechts 1 tot 1.2m hoog. Ze worden zelfs als bonzai gekweekt !

De larve van deze soort leeft eerst in het water (in de modder), vandaar de naam slijkvlieg. Het volwassen insect leeft slechts enkele  weken. In onze streken komen 3 afzonderlijke soorten voor maar die zijn op zicht niet van elkaar te onderscheiden.

Ze waren er al vanaf eind februari, met het eerste lenteoffensief en verdwenen even later weer even. Nu zijn ze er (definitief?) terug en beginnen aan nageslacht te denken. Her en der hoor je reeds een schuchtere kwaak en een plons als je langs de vijver loopt. Nog even en het grote voorjaarsconcert kan beginnen. Tot wanhoop van sommigen maar ik vind het wel iets hebben. Als je er echt niet tegen kan moet je maar op de 23° verdieping ergens in de stad gaan wonen !

Dit gevaarlijk uitziende beestje is de rups van de hageheld. De hageheld (niet te verwarren met de pantoffelheld) is een grote bruine dagactieve nachtvlinder die ik de voorbije zomers zo af en toe te zien kreeg. Het is wel de eerste keer dat ik de rups kon ontdekken. Dit exemplaar zat gisteren te zonnen op een "Sneeuwbal" (Viburnum).

De rupsen die tot 8 cm groot kunnen worden zijn bedekt met brandharen die huidirritaties kunnen veroorzaken. Geen vogeltje haalt het in zijn kop om dit als tussendoor hapje te gebruiken !

Gisteren ben ik nog eens met mijn fototoestel buiten gekomen. De stermagnolia komt aardig in bloei te staan. We zullen er alleen niet lang van kunnen genieten dit jaar. Net op nu heeft het vorige nacht nog eens gevroren. Vorst en Magnolia in bloei gaat niet goed samen, waarschijnlijk zijn de bloemen morgen bruin verkleurd. Alleen de knoppen zullen het overleven, die zijn behaard en hebben zo een jasje aan tegen de vriezeman.

Wist je dat Magnolia tot één van de oudste plantenfamilies op aarde behoren die bloemen kunnen produceren? Coniferen en naaldbomen bestonden al langer maar die doen het zonder bloemen.

Wat mij betreft mag het nu even stoppen met waaien en regenen. OK, het grondwaterpeil moest nog aangevuld worden maar "trop is teveel". Woensdagnamiddag kregen we hier nog een onweer waarbij alles stond te daveren en de honden in paniek schoten. Blijkbaar is er volgende week eindelijk beterschap op komst. Tot dan zul je het met deze foto moeten stellen. Mijn voorraad "macrootjes" is zo goed als op en mijn camera is niet waterdicht tijdens zondvloeden (ik ook niet trouwens). Dat die siergrassen nog rechtstaan vind ik trouwens al een klein mirakel op zich !

Daphne odora, zo heet het struikje officieel, is het grootste deel van het jaar een redelijk onopvallend, klein blijvend altijd groen heestertje. Tot in het voorjaar de bloemetjes opengaan. De naam "odora" geeft het al aan, de wit-roze bloemetjes verspreiden een hemelse geur. Tenminste als de wind eens even zou willen gaan liggen !

Ondanks het (iets) minder mooie weer van de laatste dagen is de lente nu niet meer te stoppen. Al wat niet is gaan vliegen met de wind komt in bloei. Zoals bijvoorbeeld deze camelia die vrolijk mooi staat te wezen en daarvoor wind, regen en hagel moet trotseren.

De boomhommel is één van de soorten hommels die deze dagen regelmatig in de tuin te zien zijn. Ze zijn vrij variabel van kleur en zijn daarom niet altijd even vlot op naam te brengen.

Deze Viburnum bloeit een groot deel van de winter met kleine, lichtjes ruikende bloemetjes. Afhankelijk van welke cultivar kunnen deze wit of roze zijn. Als de bloemetjes uitgebloeid zijn blijven er zwarte besjes aan de struik hangen tot groot jolijt van de vogels.

Ze waren er vroeg bij, dit jaar. Vanaf half februari reeds gingen ze op pad. Of er toen al bladluizen waren die op de menukaart van L-H beestjes staan is me onbekend. Nu zijn er vele soorten in deze familie. Waarom nu net het 4-vlek L-H beestje op pad ging en zijn neefjes niet blijft en mysterie. Misschien dat er ooit nog eens een doctoraatsstudent hier een thesis aan zal wijden.

In afwachting kunnen wij, gewone stervelingen, gewoon van deze kleine, bijna aaibare, kevertjes genieten.

De krokusjes zijn ondertussen al bijna uitgebloeid !