Berichten van 1 mei 2019 tot 31 mei 2019

Voor modeltreinfanaten : kijk ook eens op blog miniatuurspoor

De diertjes op de foto zijn Segrijnslakken. Deze naam zegt u misschien niets maar ze zijn ook bekend onder de naam "kleine wijngaardslak". Nog geen belletje aan het rinkelen? Onder hun Franse naam "petit Gris" zijn ze nochtans zeer bekend bij gastronomen. 

De foto is niet zo denderend maar dat komt omdat de libel de veranda was binnengevlogen en in paniek naar het licht fladderde om terug weg te geraken. Daardoor zat ik met heel veel tegenlicht. Omdat de smaragdlibel nu eenmaal niet zo alledaags is toch dit fotootje van een vrouwtje.

De naam weet ik helaas niet meer. Onze jongste woef vond zo'n labeltje onweerstaanbaar om mee te spelen (lees opeten). In ieder geval komt deze blauwwitte schoonheid elk jaar uitbundiger terug. Net zoals de meeste vaste planten Salvia's zou ook deze niet 100% wintervast zijn. Op een droog plekje, zelfs zonder extra winterbescherming lukt het toch. Zelfs in de Kempen waar de wintertemperatuur toch dikwijls nog wat lager is dan in de rest van Vlaanderen.

Ik krijg haast medelijden met de azuurwaterjuffers die momenteel rond de vijver cirkelen. Ze zijn nu volop op kleur gekomen maar dat heeft ook zo z'n nadelen. De mussen doen allerlei acrobatische vluchten boven water daarbij zichzelf lancerend vanop rietstengels om juffertjes te verschalken. En alsof dat nog niet erg genoeg was loert er ook gevaar van onder water: met name de kikkers lusten ook wel zo'n vliegend proteïnehapje!

Vorig jaar waren ze massaal aanwezig. Dit jaar heb ik eergisteren de eerste exemplaren zien rondfladderen. Eigenlijk hadden de mussen ze eerst gezien. Toen ik de mussen acrobatische kunstjes zag doen net boven het wateroppervlak ben ik eens gaan kijken, en ja hoor. Net uitgekomen, vliegen ze nog zeer onhandig rond. Ook de mooie blauwe kleur komt pas na enkele uren. Het exemplaar op de foto is nauwelijks enkele uren oud en probeert heel hard om niet op te vallen.

Allemaal groene kikkers op een hoopje, hou ze maar eens uit mekaar ! Poelkikkers, bastaardkikkers en meerkikkers. En iedereen doet het met iedereen !

Dit akeleitje waarvan ik de naam kwijt ben komt elk jaar trouw terug. De meeste akeleien hebben pasteltinten maar deze knalt er vrolijk op los met zijn fel kleurenpalet. Akeleien kruisen ook heel makkelijk onderling maar daar heeft deze geen last van (of het plantje heeft heel sterke dominante genen) !

Als je de bloeiwijze van Allium (sierui) eens van dichtbij bekijkt zie je pas echt wat voor kleine kunstwerkjes het zijn.

In iedere groep is er wel een clown terug te vinden. Bij de groene kikkers is dit niet anders. Wat moet je anders denken bij het zien van dit beestje met zijn vrolijke bolletjespak ?

Robertskruid (Geranium robertianum) is een inlandse plant die het zowel in de zon als in de schaduw naar zijn zin heeft mits de grond maar voedselrijk genoeg is. Veel tuiniers beschouwen dit plantje als onkruid en verwijderen het rigoureus. Bij mij is het ook spontaan overal opgeschoten maar op de plekken waar ze niet in de weg staan laat ik ze rustig betijen. De roze bloemetjes zijn maar een paar mm groot maar hebben toch hun charme en de plant bloeit bovendien heel lang.

Salvia microphylla 'Hot Lips' is in bloei gekomen en zal dit volhouden tot de eerste vorst in november. Dit heestertje bloeit met rood-witte bloemen. In het begin zijn de bloemen alleen rood, maar de bovenkant wordt snel wit.
Bij warme nachten verdwijnt de witte kleur bijna, maar als de temperatuur weer iets daalt, komt de witte kleur weer terug.

De hoogte van Salvia microphylla 'Hot Lips' ligt tussen de 40 en 50 cm. Salie staat bij voorkeur op een plek uit de oostenwind in de zon in doorlatende, vruchtbare, vochtige grond. Zoals met alle vaste Salvia's is de winterhardheid maar zozo maar deze komt toch al een jaar of 5 telkens terug zonder winterbescherming.