Berichten van 1 januari 2019 tot 31 januari 2019

De hommelbijvlieg doet heel erg zijn best om er als een grote hommel uit te zien. In werkelijkheid heeft dit diertje niets met hommels te maken. Het is een soort zweefvlieg die totaal ongevaarlijk is, niet kan steken, maar wel zijn vijanden op het verkeerde been zet!

Vorige zomer kwam ik deze nog jonge beekoeverlibel tegen aan de tuinvijver.

Deze niet zo algemene libel heeft behoefte aan zeer zuiver, stromend water. Dit exemplaar was dus waarschijnlijk afkomstig van een stromend beekje om de hoek en hier eens op visite gekomen. Ik heb ze in de loop van afgelopen zomer meerdere keren op bezoek gehad. Op de foto een vrouwtje.

Dit pootloze beestje is een larve van de watersalamander, vorige zomer geboren in de tuinvijver !

Afgelopen zomer op heterdaad betrapt in de tuinvijver : dit vrouwtje van de keizerlibel was haar eitjes aan het afzetten op plantenstengels net op of onder het wateroppervlak. Niet zonder risico want de kikkers houden elke beweging in de gaten en lusten best een libel, keizerlijk of niet.

Op zoek naar een sierlijke gladiool waarvan je de bollen niet elk jaar moet uitgraven ? Wel, dit is er zo één. Papilio is (redelijk) goed winterhard, ze zijn ook veel sierlijker dan de meeste grootbloemige cultivars waardoor ze minder snel omwaaien. Bij mij komen ze elk jaar trouw terug zonder dat ik er iets moet voor doen in de wintermaanden. Ze houden alleen niet van natte voeten in de winter, ik trouwens ook niet!

't Zal wel nog even duren voor onze kleine zoemende vriendjes terug zijn. Dit fotootje dateert alweer een half jaar terug in de tijd toen het buiten 30° was.

Onderstaand exemplaar kwam begin augustus in de tuin voor de lens zitten. Het is vermoedelijk een vertegenwoordiger van de wespbijen, welke soort juist weet ik ook niet. Wespbijen worden soms ook wel eens "koekoeksbijen" genoemd omdat ze hun eitjes door anderen (lees echte bijen) laten grootbrengen. Bij de hommels bestaat er ook iets dergelijks. Makkelijk toch, veel kleintjes maken zonder zorgen !

De hoornaar (of paardenwesp) is onze grootste inlandse wesp. Toch moet je er niet direct veel van vrezen want ze zijn veel minder agressief dan de gewone wespen. Ze zullen ook niet snel in je glas duiken of op zoetigheid kruipen. Ze jagen immers op andere insecten die ze doden met hun gif en vervolgens fijn vermalen om ze aan hun larven te geven.Ter informatie : ze zijn groter dan de tegenwoordig veel besproken aziatische hoornaar. Gelukkig voor de bijtjes heb ik die hier nog niet gezien !

Deze mooie verschijning is een mannetje van het groot koolwitje. Hoe ik weet dat het een mannetje is ? Door het ontbreken van zwarte vlekken op de vleugels, dat is voorbehouden aan de vrouwtjes.

De tijgerlelie : met wat fantasie lijken de vlekken van de driekantige bloemen enigzins op de tekening van een tijger. De bloemen komen voor in allerlei kleuren.  Alhoewel  oorspronkelijk uit Centraal en Zuid-Amerika kunnen de bolletjes toch enkele graden vorst verdragen (mits niet te nat).

Ze zijn kortbloeiend, elke bloem houdt het maar één dag uit ! Gelukkig zijn ze wel met velen.

Het 18 stippelig Lieveheersbeestje komt voor in grote delen van Europa en N-Afrika. Bij ons zijn ze redelijk zeldzaam. Ze leven meestal hoog in dennenbomen waar ze op jacht gaan naar bladluizen. Dit exemplaar kwam vorige zomer de tuintafel inspecteren.

Ons kleine gevleugelde vriendje is prominent aanwezig in de tuin tijdens de wintermaanden. Als je een spade in de grond steekt of met de hark aan de slag bent, dan komt ie bijna op je tenen zitten om te zien of er niks lekkers naar boven is gekomen.

Hoe schattig ze er ook mogen uitzien, ze zijn het allerminst. Concurrentie van andere roodborstjes wordt niet getolereerd !

Het zijn dan ook eenzaatjes die enkel in het voorjaar een gezinnetje stichten om voor nakomelingen te zorgen.