De wespbij

De hoornaar (of paardenwesp) is onze grootste inlandse wesp. Toch moet je er niet direct veel van vrezen want ze zijn veel minder agressief dan de gewone wespen. Ze zullen ook niet snel in je glas duiken of op zoetigheid kruipen. Ze jagen immers op andere insecten die ze doden met hun gif en vervolgens fijn vermalen om ze aan hun larven te geven.Ter informatie : ze zijn groter dan de tegenwoordig veel besproken aziatische hoornaar. Gelukkig voor de bijtjes heb ik die hier nog niet gezien !

Deze mooie verschijning is een mannetje van het groot koolwitje. Hoe ik weet dat het een mannetje is ? Door het ontbreken van zwarte vlekken op de vleugels, dat is voorbehouden aan de vrouwtjes.

De tijgerlelie : met wat fantasie lijken de vlekken van de driekantige bloemen enigzins op de tekening van een tijger. De bloemen komen voor in allerlei kleuren.  Alhoewel  oorspronkelijk uit Centraal en Zuid-Amerika kunnen de bolletjes toch enkele graden vorst verdragen (mits niet te nat).

Ze zijn kortbloeiend, elke bloem houdt het maar één dag uit ! Gelukkig zijn ze wel met velen.

Het 18 stippelig Lieveheersbeestje komt voor in grote delen van Europa en N-Afrika. Bij ons zijn ze redelijk zeldzaam. Ze leven meestal hoog in dennenbomen waar ze op jacht gaan naar bladluizen. Dit exemplaar kwam vorige zomer de tuintafel inspecteren.

Ons kleine gevleugelde vriendje is prominent aanwezig in de tuin tijdens de wintermaanden. Als je een spade in de grond steekt of met de hark aan de slag bent, dan komt ie bijna op je tenen zitten om te zien of er niks lekkers naar boven is gekomen.

Hoe schattig ze er ook mogen uitzien, ze zijn het allerminst. Concurrentie van andere roodborstjes wordt niet getolereerd !

Het zijn dan ook eenzaatjes die enkel in het voorjaar een gezinnetje stichten om voor nakomelingen te zorgen.

Als je dat tegen mij zou zeggen ben ik daar niet zo blij mee maar dit vlindertje trekt het zich niet aan. Er zijn meerdere soorten binnen de Dikkopjes familie maar het Groot Dikkopje zie je 's zomers regelmatig in de tuin passeren .

Geen bloemen in de winter ? Hier alleszins wel. Naast Helleborus en diverse Viburnums staat nu ook de Mahonia in bloei. De kleine gele bloemetjes kan je al van ver ruiken. Ze bloeien heel lang, en als het eind januari zacht weer is zie je de eerste hommeltjes er al op afkomen.

Het is nog even wachten op narcissen en boomhommel koninginnen maar toch.

Met Kerstmis mag je toch hopen op en vooruitkijken naar warmere tijden zeker ?

En voor je het weet is het weer Pasen.

Geen bloemen in de tuin? Onzin, de Helleborus staat al weken in bloei, de Mahonia ook. Nog eventjes wachten en de eerste sneeuwklokjes zijn er weer ! Zie je het wat groter ? Wat dacht je van een Toverhazelaar ? Keuze genoeg dus. Een tuin zonder bloemen kan geen excuus meer zijn.

Deze bekende tuinheester bloeit in de zomer uitbundig en is volkomen winterhard. Elke bloem bloeit maar één dag (hoogstens twee) maar ze zijn met zoveel dat het spektakel toch enkele weken duurt. Jammer genoeg valt er voor insecten hier niet veel te halen. Combineer ze dus best met struiken of vaste planten waar insecten wel wat aan hebben. Zo is iedereen tevreden !

Deze foto dateert van afgelopen zomer toen de Agapanthussen eind juli in bloem stonden. Er zijn tegenwoordig een aantal cultivars te verkrijgen die het hele jaar door in volle grond kunnen blijven staan. Uitzonderlijker was dat sommige planten in september een tweede keer in bloei gekomen zijn. Het waren dan bij momenten ook bijna Afrikaanse toestanden in de tuin waarbij deze uit Z-Afrika komende schoonheden zich waarschijnlijk "baie" goed voelden !

Afgelopen zomer waren er heel veel blauwe juffers te zien rond en boven de vijver. Het gros hiervan waren azuurjuffers maar als je iets aandachtiger keek zag je ook andere soorten die er op het eerste zicht wel sterk op lijken. De kleine roodoogjuffer is er zo eentje. Overigens hebben alleen de mannetjes rode ogen. Je kan ze vooral in juli en augustus te zien krijgen.

Distels hebben een nogal kwalijke reputatie. Deze prikkebollen zijn meestal niet erg welkom in onze tuinen. Deze kogeldistel is wel verre familie van onze inheemse akkerdistel maar gedraagt zich veel beschaafder. En zoals je kan zien op de foto zijn insecten er dol op. De foto werd genomen in juli.

Xanthorhoe fluctuata : nooit van gehoord? Geen probleem, ik ook niet, tot ik dit nachtvlindertje de voorbije zomer op het plafond in de living zag zitten. Dit vlindertje behoort tot de familie van de "spanners". Het zijn kleine vlindertjes die 's nachts actief zijn en overdag gaan rusten. Wist je dat er in onze contreien wel 2000 soorten nachtvlinders actief zijn? Veel meer dan dagvlinders, die zijn "maar" met enkele honderden.

Het algemeen voorkomend boomblauwtje was één van de weinige vlindertjes die dit jaar regelmatig op bezoek kwamen in de tuin. Deze foto dateert van eind juni.

Begin oktober leek het nog of de zomer zou nooit stoppen. Ondertussen weten we wel beter. Op 6 oktober was dit de laatste blauwe glazenmaker van het jaar die door de tuin zoefde. Nu is het wachten op de nieuwe generatie die volgend jaar in juni of juli zal verschijnen. Weer iets om naar uit te kijken !

't Is al weer van in het voorjaar geleden dat we regelmatig kleine "draakjes" zagen in de vijver die aan het oppervlak lagen te zonnen. Het zijn alpenwatersalamanders. Wat ze met de Alpen vandoen hebben is me een mysterie want dit zijn raszuivere inlandse beestjes. In het voorjaar gaan ze het water in om hun eitjes te leggen voor het nageslacht. De rest van het jaar zitten ze meer op het land, liefst wel op vochtige plekjes niet te ver van het water. Ik hoop dat ze niet te veel last hebben gehad van de grote droogte. Op dezelfde plek zitten ook de zeldzame kamsalamander en ook nog de algemeen voorkomende kleine watersalamander maar die fotootjes zijn voor een andere keer.

Eind juni kwam deze dagpauwoog de tuin binnen fladderen. Niets bijzonders op zich, alleen was dit de eerste en tevens één van de laatsten die dit jaar gespot werden op een totaal verhakkeld exemplaar (begin oktober) na. Andere jaren zijn ze er bij momenten met tientallen tegelijk, nu niet. De oorzaak ? Je mag eens 3 keer raden. Het was zo droog dat de rupsjes van de eerste generatie die normaal vlindertjes worden in augustus en later op het seizoen bijna allemaal verhongerd zijn. Die rupsjes leven veelal op brandnetels en vermits het zo droog was zijn die grotendeels verdord. Hopelijk zijn ze er volgende zomer terug om wat extra kleur aan de tuin te geven !

Dit fraaie vlindertje blijkt een brandnetelmot te zijn. Hier zat deze op het blad van een bananenboom waar geen schade wordt aan toegebracht. De rupsjes van de brandnetelmot leven op, je raadt het nooit, brandnetels.