Eindejaar 2008

Allerheiligen

Als basis gebruiken we een Oasis Florette medi.
Langs de bodem brengen we mooie gekleurde rand bladeren
aan van de wilde wingerd.
Vervolgens brengen we een tweede rand aan van laurierkers-
bladeren.

De laurierkers (Prunus laurocerasus) is een plant uit
de rozenfamilie (Rosaceae) die van nature voorkomt in
 Zuidoost-Europa en Klein-Azië.
Als boom kan de laurierkers een hoogte van 14 m bereiken,
maar hij komt ook als struik voor, bijvoorbeeld in bossen.
De gebruikelijke hoogte bedraagt 6-8 m.
De plant heeft gewoonlijk een brede en gespreide kroon.
De schors is bruinachtig grijs met duidelijke lenticellen (luchtporiën).
De langwerpige tot lancetvormige bladeren zijn lichtgroen^[en
krijgen met het ouder worden een wat donkerder tint.
In de winter blijven ze groen.
De afmeting varieert van 8 x 2,5 tot 13 x 7cm.

Laurierkers in bloei

Laurierkers met bessen

De laurierkers heeft roomkleurige bloemen die opvallend ruiken.
De bloemen staan in rechtopstaandetrossen van 8-13 cm lang en
hebben kroonbladen van 4-7 mm lang^.
De bloemen bloeien echter enkel bij vrijstaande struiken die veel
licht krijgen.
De struik is al sinds de 16e eeuw in cultuur..
Voor in tuinen en parken is in deze eeuwen een groot aantal
cukltivars ontwikkeld.de cultivars zijn.

Vervolgens brengen we een tweede rand aan van zilverkruiskruid.

 

Zilverkruiskruid is een min of meer mediterrane soort
die aan zee groeit, op rotsige stranden e.d.; veel planten
aan zee zijn wit-viltig, om ze te beschermen tegen de
uitdrogende zoute zeewind.
Omdat het blad van deze soort zo mooi is, heeft men er
eenjarige sierplanten van gekweekt, meestal enigszins
veredeld voor een compactere groei of mooier blad dan
de wilde plant. 
Deze plant heeft net als Jakobskruiskruid bij de nieuwste
indeling van het plantenrijk  de geslachtsnaam Jacobaea
gekregen, vanwege de nauwe genetische verwantschap met
deze plant.
De kruiskruiden zijn nu opgesplitst in drie geslachten, het
aloude Senecio en het nieuwe Jacobaea dat eerst alleen de
soortnaam van Jakobskruiskruid was, en Tephroseris met één
enkele plant (moerasandijvie).

Vervolgens brengen we een derde rand aan van skimmia.

Skimmia is een geslacht van overblijvende groenblijvende, 
planten uit de wijnruitfamilie (Rutaceae).
Het geslacht telt zeven of acht soorten, die in het algemeen
afkomstig zijn uit Oost-Azië.
De dikke, stevige bladeren zijn afwisselend geplaatst.
De geurende bloemen staan in grote, eindstandige pluimen
bij elkaar en jn klein en wit.
De meeste soorten kennen aparte mannelijke en vrouwelijke
exemplaren.
De meeste soorten zijn redelijk winterhard, tot zo'n -10 °C.
Sommige soorten kunnen een tegen de wind beschutte plaats
goed gebruiken.
De bessen zijn giftig, maar acute effecten zijn alleen merkbaar
bij consumptie van grote hoeveelheden.

Als bloemen gebruiken we twee witte sterchrysanten
die we op de top van het bloemstuk aanbrengen.

De chrysant heeft bij veel mensen een wat saai imago,
maar toch is het één van de meest verkochte bloemen.
Het is dan ook een bloem die zich heel goed laat
verwerken in de meest uiteenlopende boeketten.
De naam van de bloem komt uit het Grieks: "chrusos"
betekent goud en "anthemon" betekent bloem.

De bloem komt van oorsprong uit China en Japan.
In deze landen stond de bloem in hoog aanzien.
In China was de chrysant zelfs zo speciaal dat alleen
edelen zich met de plant mochten bezighouden.
De Chinese stad Chu-Hsien (chrysantenstad) is
vernoemd naar de bloem.

In Japan kreeg de bloem het predikaat "nationale bloem".
De troon van de vroegere Japanse keizers werden
volledig met chrysanten bedekt, waardoor deze troon
de naam Chrysantentroon kreeg.
Door de bloem af te beelden met zestien stralen, gaven
ze bovendien aan dat er sprake was van goddelijke macht.
In Japan maar ook grote andere delen van Azië staat
de chrysant symbool voor een lang en gelukkig leven.
Pas in 1688 bracht Jacob Layn de chrysant naar ons land.

En tot slot brengen we links en rechts vier rode
cornus alba sibirica-takken aan.

In de kornoeljefamilie (Cornus) zijn struiken te vinden
met bijzonder opvallend gekleurde takken.
De betekenis van Cornus is hoorn, dit vooral omdat het
hout van de Cornus mas zo hard zou zijn als hoorn.
Binnen deze familie vindt je naast struiken ook kruipers
en kleine bomen.
Door de laagstaande zon komen ze in dit jaargetijde
extra goed uit!
Cornus alba ´Sibirica´ is een struik met groen blad,
dat in de herfst schitterend rood verkleurt.
De kale takken die daarna zichtbaar worden hebben
de kleur van rood koraal.
 

 Halfoogst


Men neemt kippengaas van 35 x 30 cm. en draait hem in een de vorm
van een friethoorntje.
Rond het hoorntje brengt men cocovezel aan, die men omwikkelt met
fijne binddraad.
In het hoorntje brengen we een plastic zakje aan, die we opvullen met
steekschuim. ( Het oasis vooraf goed laten vocht opnemen )
Het hoorntje plooien we vervolgens langs de puntkant licht naar boven.

In de benedenzijde van het steekschuim brengen we enkele takjes Laurier.

Laurier is vooral afkomstig uit het oostelijk Middellandse Zeegebied,
uit landen als Turkije, Georgië en Griekenland.
De laurier is goed bestand tegen zilte wind en dus uitstekend te gebruiken
in gebieden langs de kust.
Een laurier kan groeien in zowel een gematigd warm als een vrij koud klimaat.
Langdurige vorst wordt echter niet verdragen.
Laurier wordt veelvuldig gebruikt voor een haag of erfafscheiding.

Vervolgens maakt men de cirkel rond, gelijk opbouwend, links en rechts,
met beukebladeren , hypericum, weinmannia en camelia.



De Beuk (Fagus sylvatica) is wellicht een van de meest gebruikte loofboomsoorten.
Hij domineert het bos op bijna alle bodemsoorten, behalve de te natte en te arme.
Als typische schaduwboomsoort heeft hij het wel moeilijk in pioniersituaties.
Verjongen onder scherm of in kleine groepen is daarom aangewezen.
De natuurlijke verjonging verloopt onregelmatig door de zeldzame zaadjaren.
De Beuk produceert snel zeer bruikbaar hout.
Hou hem wel in toom want door zijn dominant karakter gaat hij al snel overheersen.

Hypericum ( Latijnse naam )
Hertshooi of Sint Janskruid vind je als wilde plant maar ook als cultivar voor tuinen.
Als takkenvoedsel verkiezen we de gekweekte vormen, daar deze meestal meer
en breder blad hebben en door de takken liever gegeten worden.
Hypericum komt in zowat heel de wereld voor, maar heeft een voorkeur voor iets
koelere klimaten.
Sommige van de meer dan 400 verschillende soorten zijn groenblijvend of
verliezen hun blad pas aan het begin van de winter, andere soorten verkleuren
helemaal op het einde van de zomer.
Hertshooi heeft opvallende grote gele bloemen met lange meeldraden.
Een aantal soorten hertshooi, zoals bv Hypericum adrosaenum, maakt mooie
zaaddozen aan, die gebruikt worden voor boeketten.
Helaas is deze soort niet wintergroen en blijft deze een struik.
De meest als takkenvoedsel gebruikte soort hypericum is Hypericum ‘Hidcote’
een plant van ongeveer 100cm hoog die half wintergroen is.
(kan tegen enkele graden vorst indien beschut)
Deze soort groeit snel uit, en wordt gebruikt in borders als bodembedekker.
Elk voorjaar wordt deze plant gesnoeid waardoor er nieuwe scheuten uitschieten.
Veel takken eten hypericum waardoor deze plant voor takkenliefhebbers uiterst
waardevol is.
Je vindt hem voor een zacht prijsje in bijna elk tuincentrum en hij staat mooi in elke tuin.

Tip: is in de winter de plant bevroren kan je eventueel de stengels toch gebruiken!
Zet ze in water op een beschutte plaats, niet te warm om het doorschieten te
voorkomen, en laat de plant weer scheutjes en bladeren krijgen.

Weinmannia trichosperma  is een wintergroene struik of
kleine boom die inheems is in Chilli. 
Dit geslacht maakt deel uit van de familie Cunoniaceae. 
Deze plant verkiest een leemachtige grond, half schaduw en voldoende vocht.

Dit boompje heeft een varenachtig samengesteld blad dat zeer glanzend is aan de
bovenzijde en mat aan de onderzijde.
In december verschijnen de trossen witte bloemen gevolgd door rode vruchten in
de zomer die de hele plant een rode kleur geven. 

Camelia, oorspronkelijk afkomstig uit Japan, Korea, India en China,
tijdens de 17e eeuw ontdekt en ingevoerd. 
Kruisingen, veredelingen en opkweek leidden tot de meest verassende resultaten. 
Camellia bestaat uit eindeloze variëteiten met ettelijke soorten bloemen in
pastelkleurige tinten.
Graag een standplaats bij voorkeur in volle zon of een halfbeschaduwde plaats,
ze verdragen absoluut geen kalk, eerder een zure en tamelijk vochtige grond.
Deze groenblijvende struik heeft een crème – wit bont, ovaal blad. 
In het voorjaar wordt de Camellia met grote enkele bloemen getooid. 
Opmerkelijk zijn de meeldraden in het hart van de golvende bloembladeren.  
Deze maken de bloei een waar spektakel.

Het midden van de hoorn bouwen we op , beginnend aan de onderzijde ,
met een distel en enkele tarwehalmen.

Vervolgens schikken we drie orange rozen op de rij .
Boven de rozen brengen we links een aspidistra blad en rechts
een ledervaren aan.
Het aspdidistra blad rollen we voor de helft toe alvorens te
in het oasis te prikken.

Ledervaren of Arachniodes adiantiformis ‘Imperial’ 

Ledervaren is al enkele decennia een populaire snijgroensoort.
Die populariteit kan nog verder stijgen dankzij de introductie van cultivar ‘Imperial’.

Reden voor deze aanname is de sterk verbeterde houdbaarheid van de varenachtige.
Het blad is breder, voller en lichter groen dan we van de ledervaren gewend zijn.
Het vult de boeketten beter, waardoor minder takken nodig zijn.
Bovendien is de ‘Imperial’ vrij van sporen.
Consumenten hoeven daardoor geen sporen meer weg te vegen onder de vaas.
Het blad is tevens vrij van sproeiresidu, omdat de ‘Imperial’ in de kas wordt
geteeld en niet , zoals gebruikelijk , in de buitenlucht. 

Tussen de varen en de aspidistra brengen we een zonnebloem aan
die we laten rusten op de roosstengels.

U neemt een houten plankje en bevestigd er een dikke
ijzeren draad op in de vorm van een driehoek.
Deze draad omwindelen met fietsbinnenband-repen van
1 cm breedte.
Beneden aan de kleinste hoek knoopt u vervolgens een
reep vast en breng hem over het bovenste schuine gedeelte.
U draait hem daar tweemaal om en gaat waar naar beneden.
U draait de reep éénmaal rond het onderste deel , laat 1/2 cm.
ruimte tussen de repen en vervolge de handeling weer naar
boven enz.
Bij de laatste ( en langste reep ) knoopt u de reep in de
benedenhoek vast.

Op het plankje bevestigd u het steekschuim ( op schaaltje )
met  oasis-fix, ongeveer één centimeter voor de driehoek
en vanaf de hoogste zijde.
Steek vervolgens zeven galaxibladen in de benedenkant van
het steekschuim zodat het schaaltje niet meer zichtbaar is.

Choisya ternata is een bladhoudende kleine heester (1.5m)
die tot - 10°C verdraagt.
De bloempjes zijn wit en geuren heerlijk naar oranjebloesem.
Ook de bladeren zijn aromatisch.Kan op alle goed gedraineerde
gronden groeien, liefst in de zon of halfschaduw, uit de wind.

Voor de feesttint gebruiken we vier Gerbera's Golden Serena.
Deze prikken we in het steekschuim van groot naar klein vanaf
het hoogste deel van de driehoek.

Gerbera is een geslacht van planten in de familie Asteraceae.
Het geslacht is benoemd naar de Duitse natuurkundige Traugott Gerber.
Er bestaan ongeveer 30 verschillende soorten gerbera's in het wild in
Zuid-Amerka, Afrika, Madagaskar en tropisch Azië.
De eerste wetenschappelijke beschrijving van een gerbera is gemaakt door
 Joseph Dalton Hooker in Curtis's Botanical Magazine in 1889 toen hij
Berbera jamesonii beschreef, een Zuid-Afrikaanse soort.

                                      

                                              Vaderdag

Als basis gebruikt u een houten geschenkdoos met deksel.
( bij de wijnhandelaar te verkrijgen )
Langs de binnenzijde van de doos brengen we een plastic aan.
Een fles ( wijn- champagne ...... ) neemt drie-kwart van de doosvolume in.
Het resterende kwartdeel vullen we op met oasis.
Langs de lengte van de fles brengen we een aspidastrablad aan,
licht opgerold, in de lengte.
In het blad brengen we een Amber Queen roos aan.
Het geheel steken we in de oasis.

 

Aspidistra is de botanische naam van een geslacht van eenzaadlobbige planten.
De naam wordt ook in het Nederlands gebruikt voor planten in dit geslacht die als kamerplant gebruikt worden.
De naam komt uit het Grieks aspis = "schild" of aspidion = "schildje".

Deze planten zijn groenblijvend en kruidachtig.
 De bladeren komen rechtstreeks uit de wortelstokken.
Aspidista's werden al in 1800 van China naar Europa gebracht en behoren tot onze oudste kamerplanten.



De roos Amber Queen is in 1984 gewonnen door Harkness (Engeland)
uit de kruising van Rosa 'Southampton' met 'Typhoon'.
Het is een mooie floribunda struik van 40-60 cm hoog.
De diep ombergele bloemen zijn rond, goed gevuld en geuren heerlijk.
De roos groeit breed, bossig en laag.
De struik heeft de neiging tot uitstoelen.
Het blad is donkergroen en zeer gezond.
Zeer fraaie en rijkbloeiende perkroos!
--
Langs de andere zijde van de oasis brengen we een tweede
aspidastrablad aan, deze echter opgerold, in de breedte.
Het geheel vullen we op met takjes klimop.

Over de fles brengen we een tak hypericum aan waarop
we een tweede Amber Queen roos bevestigen.
In midden van de oasis brengen we kleurige wolfsmelk aan
waarop we een derde Amber Queen roos bevestigen.



Kleurige wolfsmelk (Euphorbia epithymoides) is een plant uit de wolfsmelkfamilie (Euphorbiaceae).
Het is een vaste plant die in Nederland in siertuinen gebruikt wordt
als bodembedekker.
Oorspronkelijk komt de plant uit Centraal-Europa tot aan Turkije
en Oekraïne.
Het witte melksap kan huidirritatie veroorzaken.

De plant kan 45 cm hoog worden en bloeit in mei en juni met gele
bloemen, waarvan de gele schutbladen het opvallendste zijn.
De bloem heeft hartvormige klieren.
De schutbladen onder de bloempjes lijken net normale blaadjes
en zijn niet vergroeid.
De stengels en bladeren zijn behaard en de vrucht is een doosvrucht.

Hoewel de Kleurige wolfsmelk van een zonnige plek houdt, groeit
deze soort ook goed in de halfschaduw.

Gebruik een bloemenschaaltje in  terracotta.

Bevestig een bloemenprikker in het schaaltje .
Maak een halve oasisbol goed nat en plaats en duw
hem vast op de prikker.

Steek eerst onderaan , rondom de oasis  buxustakjes.

Vul de strook in het midden op met zes tot zeven gele ranonkels.

De rest van de oasisbol verder opvullen met de buxustakjes totdat

men een egaal bolvormig bloemstuk bekomt.

De kwartel (Coturnix coturnix) is een vogel uit de familie der fazanten (Phasianidae)
en de enige trekvogel in de orde der hoenders (Galliformes).

We gebruiken een teakhouten, vochtbestendige kom.
We bevestigen een halve oasisblok  in het midden van
de kom met een oasisprikker.
In het midden van de oasis bevestigen we een gedroogd bananenblad in een halve cirkelvorm.

Bananenblad kan ook heel goed gebruikt worden als
vervanging van aluminiumfolie.
Het oogt niet alleen leuk maar geeft ook nog een anijsachtig smaakje aan je gerechten. Denk dan bv aan de barbecue;
stukje vis (bv. zalm) wat kruiden, stukje boter, van dit pakketjes maken in bananenblad en vast zetten met sateprikkers.

Bergenia met als Nederlandse naam schoenlappersplant
 is een geslacht van tien soorten overblijvende kruidachtige
 planten in de Steenbreekfamilie (Saxifragaceae).

Bergenia is nauw verwant aan Mukdenia en Oresitrophe;
andere nauw verwante geslachten zijn Astilboides en
 Rodgersia.

De soorten zijn inheems in centraal Azië, van Afghanistan
tot China.
De planten hebben een spiraalvormig geplaatst bladrozet
met bladen van 6-35 cm lang en 4-15 cm breed.
De roze bloemen groeien in een gevorkt bijscherm.

De Elaeagnus ebbingei of olijfwilg ( bladhoudend )
is een tamelijk snelgroeiende sierstruik die een hoogte
van 3 meter kan bereiken.
De wilg heeft een langwerpig rond blad waarvan de 
bovenzijde glimmend groen is .
Bloeit met wit-geurende bloempjes in het voorjaar.
In tegenstelling tot de bladverliezende variëteiten groeit
deze op zijn best in een humusrijke bodem in volle zon
of halve schaduw.
De struik verdraagt een goede snoei en vormt hierdoor
een uitstekende sierhaag.

De venijnboom (Taxus baccata)

Taxus is een geslacht van coniferen uit de taxusfamilie (Taxaceae).

Het zijn vrij traaggroeiende bomen of struiken die zeer lang

kunnen leven.

De hoogte kan variëren van 1-40 m en de boomstammen kunnen

een doorsnede tot maar liefst 4 m bereiken.

Ze hebben een roodachtige schors en lancetvormige, vlakke,

donkergroene lange bladeren van 1-4 cm bij 2-3 mm.

Elke kegel bevat één enkel zaad, gedeeltelijk omringd door een

gewijzigde kegelschaal die zich tot een zachte, heldere rode

besachtige structuur ontwikkelt aan het eind.

Dit is een zaadmantel: deze is 8-15 mm lang en breed en open.

Ze is rijp zes tot negen maanden na bestuiving en wordt dan

(inclusief het omsloten zaad) gegeten door lijsters en andere vogels,

die de harde zaden onbeschadigd via hun uitwerpselen verspreiden.

De rijping van de "besjes" wordt uitgespreid over twee tot

drie maanden, om de kans op succesvolle verspreiding van de

zaden te verhogen.

Taxussen zijn meestal tweehuizig.

Alle taxussen zijn zeer dicht verwant aan elkaar, en sommige

botanici behandelen hen allen als ondersoorten of variaties

van enkel één wijdverspreide soort.

Bij deze behandeling is de gebruikte soortnaam Taxus baccata,

de eerste wetenschappelijk beschreven soort.

Het meest afwijkend is Taxus sumatrana.

Deze heeft dunne, sikkelvormige geelgroene bladeren.

Taxus globosa is ook afwijkend met gebladerte dat tussen dat

van de Sumatraanse taxus en de overige taxussoorten in zit.

Alle soorten taxus bevatten het hoogst giftige taxine, een alkaloïde,

met enige variatie in de precieze formule van het alkaloïde

tussen de soorten.

Alle delen van de boom behalve de "bessen" bevatten het alkaloïde.

De besjes zijn eetbaar en zoet, maar het zaad is gevaarlijk giftig.

In tegenstelling tot vogels kan de menselijke maag de zaadlaag

opsplitsen en taxine vrijgeven in het lichaam.

Dit kan fatale resultaten hebben als de zaadmantels zonder de zaden

eerst te verwijderen wordt gegeten.

De grazende dieren, in het bijzonder vee en paarden, worden ook

soms dood gevonden dichtbij taxus na het eten van de bladeren.

Het hout van de taxus is roodachtige bruin (met wit spinthout)

en is tamelijk hard.

Het werd traditioneel gebruikt om bogen te maken.

De venijnboom (Taxus baccata) wordt vaak aangeplant in kerktuinen.

Men stelt soms dat deze boom als symbool van het lange leven

De taxussen worden veel gebruikt in modellerende en siertuinbouw.

Aan de kop van de driehoek brengen we een tak van de blauwspar aan.



De blauwspar  is een groenblijvende boom die behoort tot de Dennenfamilie.
De boom wordt 25 tot 30 m hoog en kan soms tot 46 m hoog worden. De blauwspar komt van nature voor in de Rocky Mountains van Zuidoost Idaho, Utah, Colorado, Arizona tot Nieuw Mexico en groeit
op 1800 tot 3000 m hoogte op berghellingen langs rivieren, waar ze voldoende water hebben.
In Canada komt deze soort alleen in struikvorm voor.
In Alaska kan deze soort zelfs groeien in bodems die tot meer dan 50 cm diep blijvend zijn bevroren, maar blijft dan wel zeer laag.
De geschubde schors is dun en schilfert in smalle platen van
5 tot 10 cm lengte af.
De vorm van de boom is conisch, die bij oudere bomen meer
cilindrisch wordt.
De gewoonlijk behaarde scheuten zijn oranjebruin en hebben
duidelijke bladkussentjes.
De bladeren zijn naaldvormig, 15 tot 30 mm lang, ruitvormig op dwarsdoorsnede en hebben een scherpe punt.
De naalden zijn dof grijsgroen tot glimmend blauwgrijs.
In wilde populaties varieert de kleur van boom tot boom sterk.
Op de onderkant komen twee lichte strepen met huidmondjes voor.

De slanke cilindrische kegels hangen aan de takken en zijn
6 tot 12 cm lang.

In gesloten toestand zijn de kegels 2 cm en in open toestand 4 cm breed.

De dunne papierachtige schubben zijn 20 tot 24 mm lang en hebben een golvende rand.

De kegels zijn roodachtig tot violet en kleuren bij het rijp worden lichtbruin.

5 tot 7 maanden na bevruchting zijn de kegels rijp.

De zwarte zaden zijn 3 tot 4 mm lang en hebben een tere lichtbruine vleugel.

Klimop (Hedera helix) is een groenblijvende houtige plant

die groeit op vochtige, voedselrijke grond langs muren en tegen

bomen waaraan de plant zich met korte luchtwortels vastklampt.

Het is een in de gematigde streken groeiende liaan en kan

hierbij vele meters hoog worden.

De klimop lijkt veel op de Atlantische klimop (Hedera hibernica).

Hiernaast kan de klimop kruipende stengels vormen,

op zoek naar nieuw houvast.

Het heeft leerachtige, verspreid staande, bladeren en bloeit in

de herfst van september tot december.

Het verspreidt een eigenaardige, wat harsachtige, geur.

De bladeren aan de niet bloeiende takken zijn handvormig gelobd

tot gespleten met een hartvormige voet; aan de bloeiende takken

 zijn ze eirond en niet gedeeld.

Bloemen en bladeren van oudere planten die voldoende licht

ontvangen kunnen boogvormig afstaande bloeiende zijtakken vormen.

Worden deze zijtakken gestekt dan ontstaat er een klimopplant die

geen klimstengels meer kan vormen.

Deze vorm wordt in siertuinen gebruikt voor de zogenaamde

bolvormige klimop.

De bloemen staan in bolvormige schermen die trosvormig

gerangschikt zijn.

De bloemen zijn klein, tweeslachtig, regelmatig, vijftandig en geelgroen.

Bloeiende klimop is voor vele insecten in de herfst een rijke bron

van nectar en stuifmeel, omdat er dan weinig andere planten bloeien.

De dofzwarte besvruchten zijn in de lente rijp.

Klimop is een goede slaap- en schuilplaats voor allerlei vogels.

De bessen worden in het voorjaar o.a. door merels gegeten.

Viburnum Bodnantense 'Dawn'

Viburnum bodnantense 'Dawn' is een bladverliezende heester

die midden in de winter bloeit.

Jammer dat er geen goede Nederlandse naam voor is, want

eigenlijk zou iedere tuinbezitter die heester moeten kennen.

Het is een hybride ontstaan in Bodnant, Noord-Wales

omstreeks 1935, uit de kruising van Viburnum farreri en

Viburnum grandiflorum.

Hij begint in november te bloeien en houdt dat tot in januari vol.

De zuiverroze bloempjes staan in trosjes aan de kale takken.

Als het vriest, stopt de bloei eventjes.

Maar treedt de dooi in, dan komen ze vanzelf weer terug.

Hij behoort tot de sterkste winterbloeiers met een sterk

geparfumeerde geur.

De meest aanbevolen cultivar uit het V. bodnantense sortiment.

'Dawn' wordt een flinke, opgaande struik van ongeveer 2,5 m.

Houdt daar rekening mee wanneer u een plaatsje voor deze

heester in uw tuin zoekt.

Zet hem echter niet te ver van het raam, want in de winter moet

je juist vanuit de huiskamer kunnen genieten van zo'n struik.

Voor één ding zult u toch naar buiten moeten.

Dat is voor de geur.

In een kleine tuin vormt één exemplaar van dit soort al gauw

 een fraaie blikvanger.

In een grotere tuin is het aantrekkelijk om een groepje van

drie bij elkaar te zetten.

Zoek wel een zonnige standplaats op.

Wanneer bovendien de grond niet te nat is, is de bloei het rijkst.

Vermeerdering: door stekken of afleggen

Het midden van de driehoek vult men op met zes
wit roze rozen.



En om het geheel af te werken , brengen we een takje
hulst aan in hart van de driehoek.

Thema : Allerheiligen

 


FAls basis gebruiken we een Oasis Florette medi
   en diverse bladeren / bladtakjes van klimplanten.

FLangs de uiteinden brengen we een mooi gekleurd
  blad aan van de wilde wingerd.



Wilde wingerd (Parthenocissus)
is een klein geslacht van houtige klimplanten uit de wijnstokfamilie.
Het geslacht is inheems in Noord-Amerika, Oost-Azië en de Himalaya.

FDe onderste rand vullen we op met bladtakjes
   rode  kamperfoelie.

De rode kamperfoelie of Lonicera xylosteum L. is een struik die behoort tot de Kamperfoeliefamilie.
De struik is veel aangeplant en ook verwilderd.
De oudere takken zijn hol en hebben daardoor een botachtige vorm. De naam xylosteum stamt van het Griekse xylos wat hout en osteon wat bot betekent.
De struik komt van nature voor in Eurazië.

De struik wordt 1 tot 2 m hoog. De jonge takken zijn kort aangedrukt behaard. Het aan beide zijden behaarde, 2 tot 6 cm lange blad is eirond tot eivormige met een wigvormige voet.

De rode kamperfoelie bloeit in mei en juni met geelachtig witte, 8 tot 15 mm grote bloemen, die aan de voet vaak roodachtig gekleurd zijn. De bloemkroon is aan de buitenkant viltig behaard.

De glanzend, lichtrode vrucht is een bes, die vanwege de bitterstof xylostein voor mensen giftig is.

De plant komt voor op vochtige, kalkrijke grond in loofbossen, aan bosranden, heggen en in struikgewas.

FVoor de volgende laag gebruiken we de bladtakjes van  de 
   Pyracantha 'Golden Charmer' of vuurdoorn.

De vuurdoorn of Pyracantha is een struik die in aanzien staat, tenminste als je afgaat op het feit hoe vaak je hem in het straat- en tuinbeeld tegenkomt.
Het is een ouwe getrouwe, want al sinds het einde van de zestiende eeuw in cultuur.

De vuurdoorn trekt zich weinig aan van luchtvervuiling en

is o

Er zijn perioden geweest dat vuurdoorn maar niet meer werd geplant, gevoeligheid voor schurft (Spilocaea pyracanthae) was daar debet aan. 

Pyracantha 'Golden Charmer' is een flinke struik

De ziekte kwam zoveel voor dat de voornaam van vuurdoorn (Pyracantha) aan de wetenschappelijke naam voor deze ziekte werd toegevoegd.
Maar zelden komt de aantasting nog voor: zwarte vlekken op blad, takken en vruchten ontsieren dan de struik.
Dikwijls luidde dit het voortijdige einde in van vuurdoorn.
Met name appelsoorten (Malus) kunnen door dezelfde schimmelsporen worden aangetast. 

Pyracantha coccinea 'Golden Charmer' heeft grote
oranjegele vruchten .

Onder meer is vuurdoorn een waardplant voor schurft en bacterievuur (Nectria).

Gelukkig is men er inmiddels goed in geslaagd om vuurdoorn's gevoeligheid voor schurft terug te dringen door nieuwe kruisingen op de markt te brengen.

De Pyracantha en alle cultuurvariëteiten hiervan, zijn goed bestand tegen strenge winters.

Vuurdoorns zijn mooie, wintergroene struiken met scherpe doorns op de twijgen.
Deze eigenschap maakt ze bijzonder geschikt als (ook) heg en dat zie je maar weinig.
Meestal wordt vuurdoorn tegen een muur geplant, hetzij vrij groeiend of in leivorm.
De struik kan een hoogte bereiken van twee tot drie meter. Een voedzame, humusrijke grond is nodig voor een goede groei en mooi donker glimmend blad.

In mei - juni bloeit vuurdoorn met een overdaad aan crèmewitte bloemen.
Na de vruchtzetting veranderen de bloemen in een zee van vruchten, die graag door vogels (lijster, merel, spreeuw) worden gegeten.
Na de eerste vorst verschrompelen de vruchten en verslijmt het vruchtvlees.
De zaden komen dan vrij, maar kiemen niet niet eerder dan na veel kou te hebben geleden.

Pyracantha kan worden geleid en heeft daarvoor steun (houten of plastic rooster) aan een muur of schutting nodig.
De hoofdgesteltak wordt aangebonden op het midden van het steunrooster. 

Zijscheuten worden zoveel mogelijk min of meer horizontaal aangebonden.
Alle haaks op het platte vlak staande scheuten worden weggeknipt.
De uitgebonden scheuten worden met eenkwart van hun lengte ingesnoeid om vertakking te stimuleren. Na aanbinden en snoei moet vuurdoorn eruit zien als een volkomen platte struik.
In de volgende jaren wordt de hoofdvorm in stand gehouden: alle haaks op de struik groeiende scheuten worden zonder pardon weggeknipt, zijscheuten op de gesteltakken worden met de helft van hun lengte ingekort.
Oude gesteltakken, die weinig vrucht gaven in het voorgaande jaar, worden zo mogelijk vervangen door jonge scheuten. Opnieuw aanbinden. Als de struik te dicht dreigt te worden moet worden gedund, zodat licht, lucht en zon goed kunnen doordringen op alle scheuten.
Vuurdoorn bloeit op hout dat ten minste twee jaar oud is.

Snoeitijd: midden voorjaar.
In de zomer kunnen 'verkeerd' groeiende scheuten worden weggeknipt. Vuurdoorn kan door sterk snoeien worden verjongd.

Wanneer Pyracantha aan z'n lot wordt overgelaten, zal de struik verwilderen met als gevolg dat je er letterlijk niet meer omheen kunt, er nog maar weinig bessen aan komen en de struik een kort leven is beschoren.
Op de juiste wijze snoeien bevordert de vorming van bloei- en vruchtsporen. Verjong de struik tijdig. Alleen door snoeien kun je er jaren lang plezier aan beleven. 

Pyracantha als (bijna ondoordringbare) haag wordt 2 tot 3 keer per jaar met een heggenschaar in vorm geknipt.
De hoogte en breedte zijn instelbaar.
Ook zo gebruikt zal een vuurdoorn in de nazomer rijkelijk met bessen zijn getooid

FIn het midden schikken we tien witte rozen

FDe kale plekken rond de roosjes vullen we op met de rode
   vruchten van Hertshooi en de bladtakjes van Blauweregen.



Hertshooi (Hypericum) is een plantengeslacht van soorten die bekend zijn om hun geneeskrachtige werking.
Het geslacht omvat struiken en kruiden.
Hertshooi is populair in de sierteelt omdat de soort goed uitstoelt, mooi bloeit in de zomer om daarna aantrekkelijke bessen te krijgen in het najaar.
Wereldwijd zijn kent het geslacht ongeveer 400 soorten.
In Europa komt hertshooi voornamelijk in gematigde en subtropische streken voor.
Bijzonder daarbij is dat de soorten zich aan hebben gepast aan verschillende milieus: water, vochtige gronden en droge grond.



Het geslacht blauweregen (Wisteria) bestaat uit een tiental klimplanten die van nature voorkomen in de Verenigde Staten, China, Korea en Japan.
De houtige klimplanten kunnen zowel linkswindend (bijvoorbeeld de Chinese blauweregen) of rechtswindend zijn (bijvoorbeeld de Japanse blauweregen).
Deze planten kunnen tot 20 meter hoog klimmen en tot 10 meter breed worden en worden vrij vaak als sierplant aangeplant.

Thema : Herfstbloemstuk

Gebruik een oude dakpan als basis.

Kleef oasisprikkers vast op de dakpan met behulp van oasis-fix .
Prik 2/3  oasisblok vast op de prikkers. 

Snij vervolgens van de Polygonum ocreastokken  in
vier lange stukken en vier korte stukken, naargeleng de lengte
en de breedte van de dakpan.
Bind de stukken aan de kruisplaats in weefvorm vast rond de oasis

Breng tussen de Polygonum ocreastokdelen mos aan, zodat
de oasis niet meer zichtbaar is.

Plaats in het midden van het steekschuim trosjes rode en of groene hortensia's.
Breng links en rechts naast de hortensia's een boord van
Skimmia japonica ‘Rubella’ aan en vervolgens een een rij Choisya.

Versier het geheel met gebogen pitriet.

Rotan

is een materiaal dat wordt geleverd door de rotanpalm (Calamus rotang).
Het komt in de subtropen voor als een erg lange slingerplant.
Er zijn heel wat verschillende soorten rotan.
Van de geoogste stengels worden door vlechttechnieken bijvoorbeeld manden en meubelen gemaakt.
Rotanmeubelen zijn bij tijd en wijle populair en dienen bijvoorbeeld als tuinmeubelen, of meubelen in een serre.
Rotanstoelen hebben als nadeel dat ze vrij scherpe uitsteeksels kunnen hebben, waaraan vrouwen hun nylonkousen kunnen openhalen.

Pitriet
De kern van de stengels, die in tegenstelling tot bamboe vol is, wordt ook versneden in verschillende dikte maten en heet dan pitriet of riet zegt men ook.

De hardere buitenlaag, de schors, van de rotanstengels snijdt men in verschillende breedte maten om wikkelingen, bindingen en vlechtwerk, oa stoelzittingen, canné, mee te maken.
Wordt soms ook stoelenriet genoemd.

Als basis gebruiken we een rechthoekige plank van
ongeveer 35 x 45 x 1 cm.
Kleef op één deel van de plank een plastick rechthoekig
bakje van ongeveer 20x10 x5 cm. waarin u de met water doordrengde oasis aanbrengt. ( vooraf op maat snijden )
De in schijven ( ongeveer 150 mm dikte ) gezaagde berkentak worden vastgekleeft op vastgenageltd over het ganse oppervlak.
De ruimte tussen de schijven vullen we op met mos.
Over de lengte van het oasis brengen we een rechthoekig
stuk boomschors aan.
Langs de achterzijde van de boomschors brengen we vier
gele rozen aan, dewelke mooi rusten op de schors.
Achter de gele rozen brengen we rode rozen aan, die net
boven de gele uitsteken.
De oase bedekken we met groene Eunonymus Japonicus.


Euonymus



Het geslacht Euonymus kan men onderbrengen in twee groepen. Namelijk de bladverliezende en de bladhoudende, laatst genoemde is de grootste reeks.
De wintergroene variëteiten groeien duidelijk trager en hebben merkelijk meer bladeren dan twijgen, opvallend is het vaak voorkomend bont blad.
Het gebruik van deze sierstruik ligt hier ook anders, afhankelijk van de cultivar.
Euonymus met klein blad wordt gebruikt als bodembedekking, klein haagje, omboordsel van een border, bloembakken of als klimplant.

Euonymus met groot blad is eerder geschikt voor de aanplanting als solitair of halfhoge haagjes.
Door zijn eigenschap is deze minder geschikt voor bakken of als potplant en is een beschutte plek eerder aanbevolen gezien deze minder winterhard zijn.

Groeit op een goed vruchtbare en vooral goed doorlaatbare grond, schuwt een te vochtige bodem.
Een standplaats in volle zon is aanbevolen voor de bevordering van de kleuren, doch gedijt eveneens op een plaats in de halfschaduw.
Het snoeien van de plant kan gans het jaar door en de grotere soorten kunnen dienen als vormplanten.


Langs de voorzijde van de boomschors brengen we een blad van de Zantedeschia aethiopica ( Calla ) aan in de oase
en laten het mooi afhangen tot op de boomschijfjes.


Calla ( Zantedeschia aethiopica )




De Calla heet eigenlijk Zantedeschia aethiopica.
Deze plant heeft als eigenschap dat hij, na te zijn geplant, ieder jaar meer bloemen geeft.
Na een jaar of vijf kunnen de planten al wel 20 to 30 bloemen maken.
U hoeft ze niet te rooien, alleen moet u ze wel in de winter even toedekken, omdat ze niet tegen een temperatuur beneden de -10° Celcius kunnen.

De Zantedeschia aethiopica is een 60 – 150 cm hoge, giftige plant met een stevige wortelstok.
De bladeren zijn allen grondstandig en hebben een iets vlezige, tot 60 cm lange steel.
De hart- tot pijlvormige bladschijf is 15 – 50 cm lang, 10 – 25 cm breed, taai en heeft een krachtige middennerf met daaruit ontspringende talrijke, evenwijdig lopende zijnerven met verschillende dikte en nauwelijks netvormige verbondenheid.

Langs het hart van het blad brengen we eerst een gele roos met ingekorte stengel aan ( in de oase ), en dan een rode
met langere stengel.
Beide rozen steunen zich op de callablad.
Tussen de rozenstengels en langs het hart van het callablad
prikken we als afsluiter een zwarte kaars in de oasis.
Rond de kaars brengen we als afwerking nog een takje eunonymus aan.

Corsage - Jong van Hart

Bloemschikken

30 juni 2007
In opdracht van  : De Ronde Tafel

Roos: Rosa (AnDesRoos) grootbloemig VENDELA ( twee ) 

                           
         Snij de stengel van twee rozen op 1 cm van de bloemknop.

Doorprik de stengels met een binddraad van 5 cm. lengte
          tot in  het hart van de roos.

Windel stevig rond de stengel en de draad watervaste tape
          (gutta perka).

                              Hedera, Klimop ( twee )

         Prik langs de achterzijde van een klimopblad 
         een binddraad   van 8 cm. langsheen de middennerf.
         Plooi de draad in lusvorm langs de bladsteel en  
         neem het blad langs de voorzijde tussen duim en wijsvinger ; 
         wentel de helft van de draad rond de andere helft en

de bladsteel.

Windel stevig rond de stengel en de draad watervaste tape 
          (gutta perka).

                                Typha gras ( één )

Scheur het gras in vier delen over de ganse lengte.

Snij twee delen in de helft, en maak een lus.

Het geheel vastbinden met een binddraad over een lengte
         van 5 cm. tot aan het uiteinde.

Windel rond de draad watervaste tape (gutta perka).

         aaa                                 

       Neem het vastgebonden typha gras.

Breng één roosje in het midden voor het typha gras.

Breng achter deze montage een takje Gypsophila 
         ( gipskruid ) aan en een klimopblad.

Het geheel afmaken met de tweede roos aan de voorzijde
         van  de corsage rustend op een tweede klimopblad.

Maak nu de ganse corsage vast met watervaste
          tape (gutta perka).

De corsage opspelden met twee goudkleurige   
          veiligheidsspeldjes.

                              _______________________

          Rose : Rosa (AnDesRoos) VENDELA ( two )

    
          Cut the stalk of two roses at 1 cm of the flower-bud.

          Prick the stalks with a tie wire of 5 cm up till the heart
          of the rose.

          Wrap a waterproof tape around the stalk and the wire.

          Hedera, (ivy)  ( two )

         Prick a tie wire of 8 cm at the back of an ivy leaf along
         the midrib.

         Fold the wire in a noose along the stalk and take the leaf in 
         front  between thumb and forefinger; wrap one half of the
         wire  around the other half and the stalk.

        Typha gras ( one )

        Tear up the grass in four parts along the length.

        Cut two pieces in a half and make a noose.

        Tie up the entire with the wire for about 5 cm until the end.

        Wrap waterproof tape around the wire.

                    Corsage “ Jong van Hart “ (bodice)

        Take the grass.

        Put one rose in the middle in front of the grass.

        Put at the back a little branch of gypsofila and a leaf of the ivy.

        Complete with the second rose on a ivy leaf at the front of 
        the corsage.

        Tie up the entire corsage with waterproof tape.

         Pin on with two golden safety pins.

Donderdag  10 mei 2007
Thema : Moederdag 


                                         
Met het verpakkingsmateriaal van kaas  zetten we in deze cursus vooral de klemtoon op milieu en geven we hierdoor aan materialen een tweede leven.
Een geschikte doos voor dit bloemstuk is de kaasdoos
van Brugse Blomme.

Beplak de volledige doos langs de buitenkant met papier en verf het geheel met een donkerbruine glansverf.
Het deksel niet men vast met een drie centimeter breed korton langs de binnenkant van de doos.

De doos bekleed men langs binnen met een plastick zak.
De helft van de doos met een met water doordrongen blok aosis opvullen.
( Het oasis snijden in een halve circel naar de vorm van de doos )
De andere helft met éénzelfde halve cirkel in piepschuim.

Langs de achterzijde van de oasis brengen we takjes

wit Gipskruid en Lymonium aan zodat het geheel tussen deksel en doos is opgevuld.
Om het piepschuim te bedekken gebuiken we varens.

We bouwen het bloemstuk op vanuit het midden van de
oasis langs de zijkanten naar de voorzijde.
In het midden langs achter brengen we een mooie tak
Epericum aan.
Links en rechts brengen we Eryngium of blauwe distel aan.
Pal voor het apericum plaatsen we een mooie Aqua roos.
De beiden zijden vullen we op met kleine roze en witte
Chrysantthemum.
Om het geheel af te sluiten brengen we vooraan een
drietal Gerbera's aan en een blauwe distel.
Het deksel laat men als afwerking mooi rusten op gipskruid en het lymonium.

 

  

Gipskruid 

( Gypsophila paniculata )

Gipskruid groeit tot ongeveer één meter hoog en breed ,

met opgaande, breed en sterk vorkvormig vertakte, kale stengels.

De bladeren zijn 4 -7 cm lang, ze zijn smal en zeer spits.

De bloemen van gipskruid zijn zeer klein (max. 1 cm doorsnee),

vijftallig, vuilwit, met honderden verenigd in zeer brede, dichte pluimen.

Het gipskruid vraagt een zonnige standplaats.

De bodem eisen: vooral diep, droog, licht, poreus, niet te vruchtbaar en

bij voorkeur kalkhoudend; voldoet niet op vochtige gronden.

Gipskruid is goed bestand tegen harde wind, maar hoge vormen kunnen

wel wat steun nodig hebben ; oudere exemplaren zijn moeilijk te verplanten

Terugsnijden na eerste bloei geeft wat nabloei in september/oktober.

Men plant 3 tot 4 planten/m² ; uitstekend geschikt voor een plaats

midden in de border.

 

Varens

Varens zijn een groep planten, die geen bloemen hebben

 (waarin zaden worden gevormd) en daarom niet tot de

zaadplanten behoren.

Alle varens hebben wortels, een stam (het zijn wel vaatplanten)

en bladen en ze reproduceren zich door middel van sporen en

worden daarom ook wel sporenplanten genoemd.

De meeste soorten hebben een wortelstok, een kruipend stuk

stengel onder de grond.

Alle Europese varens zijn kruidachtige planten met bladen die

uit de wortelstok ontspringen.

Een aantal groepen varens vormen met de stengels een schijnstam

en vormen dan een 'boomachtig' uiterlijk: boomvarens.

 

Er zijn duizenden verschillende soorten varens die verspreid

over de hele wereld voorkomen.

In het bijzonder zijn ze overvloedig in regenwouden , omdat hier

een van de belangrijkste vereisten aan de leefomgeving van de

varen – vocht – is gegarandeerd.

 

Varens zijn niet, of waarschijnlijk niet, een natuurlijke groep.

 Het is aannemelijk dat qua afstamming de paardenstaarten binnen

de bredere groep der varens vallen.

Het woord "varen" heeft dan ook betrekking op een plant met een

bepaalde verschijningsvorm, niet op een lid van een natuurlijke groep.

 

De varens zijn al een zeer oude groep waarvan fossielen bekend zijn

uit het midden van het Devoon, in het Carboon was de groep zeer

vormen en talrijk, hoewel de meeste van deze soorten in het Perm

zijn uitgestorven is de groep altijd nadrukkelijk aanwezig geweest.

 

Eryngium of blauwe distel

Eryngium x oliverianum is ontstaan uit een kruising.

De plant wordt zestig centimeter hoog.

De bladeren zijn scherp gezaagd.

De bloemhoofdjes zijn bezet met een tiental getande omwindselbladeren.

Alle distels verlangen een droge grond en een plaats in de (felle) zon.

Distels komen het beste tot hun recht als ze als eenling zijn geplant.

Ze zijn te gebruiken in rotstuin en heidetuin als accentbeplanting.

Voor gebruik in een droogboeket kunnen ze tijdens de bloei worden afgesneden.

 Hang de distel dan omgekeerd te drogen.

De kleur blijft behouden.

Ook na de bloei kan de distel nog goed worden gebruikt in een boeket.

Ze zijn dan wel hoofdzakelijk bruin van tint. Distel zaait zich zelf weer uit.

 

De plant kan tot 80-120 cm hoog worden, is eerder stijf, met opgaande

weinig bebladerd, slechts bovenaan vertakte en blauw wordende stengels.

Onderste bladeren 5-10cm lang, 3- 6 cm breed, ovaal, met hartvormige voet,

scherp gezaagd, lang gesteeld; bovenste bladeren 3-5-delig en stekelig getand.

Bloemhoofdjes eerder klein (1-2 cm lang, 1-1,5cm breed), lichtblauw,

verenigd in vrij dichte tuilen; onder bloemhoofdjes 6-8, opvallende

omwindselbladen eveneens blauw gekleurd, tot 2,5 cm lang en stekelig getand.

 

De plant vraagt een zonnige plaats, op een goed ontwaterde, diepe,

niet te vruchtbare, kalkrijke bodem.

Voldoet ook op zand- en puingronden; weerstaat goed aan droogte.

Op voedzame gronden tijdig steun voorzien.

Gevoelig voor wortelrot, vooral op vochtige, slecht gedraineerde bodems.

In herfst uigebloeide stengels terugknippen. Niet nodeloos verplanten.

Plantdichtheid: 5-7 planten/m².

De distel is meer een snijbloem dan een borderplant en combineert daardoor

ook gemakkelijk met andere vaste planten. siergrassen en coniferen.

 

Aqua roos.

Zowel de teelt, als ook de oogst- en voorbereidingswerkzaamheden zijn

voor het rozenras 'Aqua' heel arbeidsvriendelijk.

Dit is vooral te danken aan het feit dat deze roos geen bedoorning heeft

en de stevige rechte stengels die zeer gelijkmatig van kwaliteit zijn. 'Aqua'

valt op door de opmerkelijke kleur en springt hierdoor dadelijk in het oog.

Zij is eerst en vooral een roos die bestemd is voor de veeleisende florist.

Chrysantthemum.


Gerbera's

Donderdag 5 april 2007
Geurig Paasbloemstuk







Gebruik een groot wit stevig porselijnen bord met een gele randafboording als basis.
Verwarm de 3 centimer lage oasis-fix 12mm en plak hem op één vierde deel van het bord.
Druk het ei stevig vast op de oasis-fix.

Het ei kan men zelf vervaardigen.
Hiervoor werden in het atelier kaarsgieten van de hobbyclubs Hoegaarden stukken gerecycleerde kaars hersmolten en in een eivorm gegoten.
De kaars heeft een hoogte van 25 cm. en een gewicht van 2 kg.

Kleef oasisprikkers vast op het ei met behulp van oasis-fix .op 10 cm. van de kaarswiek en op 5 cm. van de bodem.
Snij een oasisblok in de breedte in twee helften en vervolgens deze in vier gelijke delen.
Dompel twee delen in water totdat deze volledig verzadigd zijn.
Prik eerst het oasisblok vast aan de onderkant,snij een kleine boog uit de andere oasisblok en prik hem vervolgens met deze kant vast.
Laat de bovenste blok steunen op de onderste.
In de onderste oasis brengen we in de basis onze voorafgemaakte corsage aan.

Corsage : Miniboeket dat men bv. gebruiken als tafelversiering.
Alle materiaal wordt één voor één op corsagedraad gezet, dewelke eerste in tweeën geplooid.

We gebruiken Hederabladeren die we doorprikken met  corsagedraad, we draaiende de ene helft van de draad rond de andere en rond het bladsteeltje terwijl we met de duim en de wijsvinger de andere helft in bedwang houden samen met het plantensteeltje. Bij het overige materiaal, brem en Skimmia 'Kew Green' wordt de geplooide corsagedraad vastgezet aan een blad–of bloemsteel en op dezelfde manier rondgedraaid. Voeg alle groen samen tot een boeket waar de Skimmia het middelpunt van wordt. Begin met een Hederablad, plaatst dan de bremtak en tenslotte de Skimmia. Omsluit alles met de rest van de Hederabladeren. Nu worden al deze vast gehouden stelen op hun beurt nog eens samen gebonden met guttalint tot één geheel en onderaan met een tang afgeknipt op dezelfde lengte. Op deze manier kunnen wij nu het corsagestuk plooien in de gewenste richting zonder het te beschadigen. Vervolgens maken we ons bloemstuk van beneden naar boven. We brengen vier rijen choisya aan en drie rijen van drie rozen. Eerste rij : choisya ternata Tweede rij : Felgele rozen Diamond Jubilee Derde rij : choisya ternata brica Vierde rij : Gele rozen Toulouse Lautrec Vijfde rij : choisya ternata brica moonsleeper Zesde rij :Lichtgele/witte rozen White symphonie Zevende rij :Choisya ternata Aztec Pearl en tot slot brengen we een takje brem aan licht buigend over de kaarswiek. Als kroon op het werk laten een fijne witte Freesia al bijgend steunen op de brem. De plant is vernoemd naar de Duitse arts Fr. Freese, een studiegenoot van de ontdekker van de plant, Chr. Fr. Echlon (1795-1868). Echlon verzamelde veel planten in de Kaapkolonie.   Verzorgingstips in de huiskamer:   De fresia's eerst goed vol laten zuigen met schoon water, in de oorspronkelijke verpakking.   Circa 3 cm van de stelen afsnijden.   Vul de vaas met schoon water en voeg daar snijbloemenvoedsel aan toe. Gebruik bij voorkeur snijbloemenvoedsel voor bol- en knolgewassen. Dit middel voorkomt dat de bloemen gaan 'dweilen' als zij doorgroeien op de vaas.   Fresia's zijn gevoelig voor ethyleengas. Het verouderingsproces wordt dan vroegtijdig ingezet, waardoor er minder bloemen open komen. Daarom is het noodzakelijk dat fresia nooit in de buurt van rijpend fruit of uitlaatgassen wordt gezet. Hedera of klimop, een wintergroene klimplant Klimop, een tijdelijke klimplant   We kennen klimop of hedera doorgaans als een klimplant die zichzelf vasthecht aan de ondergrond met wortelvezels of fibrillen, wat echter niet altijd zo is.   Volwassen klimopplanten zijn heesters die helemaal niet klimmen. De plant maakt dan alleen maar bloemen en bessen aan. Alleen als de plant jong is, klimt en kruipt hij.   Om te voorkomen dat hedera stopt met klimmen, moet je hem snoeien. Op die manier verjong je een aantal takken die vervolgens terug aan het klimmen slaan.     Klimop als multifunctionele plant   Hedera is een plant die je dus op verschillende manieren in je tuin kan verwerken: Kruipend als bodembedekker Klimmend om een muur, schutting... te bedekken Bovendien kan je met klimop figuren maken, als je hem plant in een pot met een draadfiguur. Je gebruikt dan best kleinbladige klimop voor een mooi resultaat. Of wat dacht je van een guirlande, een slinger van klimop geleid langs een touw? Ook je ramen kan je ermee omlijsten of je laat hedera een krans vormen om een metalen hoepel.   Klimop & het risico op beschadigingen   Klimop maakt tijdens de groei jonge scheuten aan met hechtwortels waardoor de plant zich kan vasthechten aan een muur of schutting. Zo kan je lelijke muren e.d. camoufleren met een groene deken. Is dat eigenlijk wel zo goed voor de ondergrond? Ja én nee, luidt het antwoord.   Een muur van je huis laten begroeien met klimop heeft verschillende voordelen: de muur blijft droger en de plant vormt een isolerende laag, waardoor minder koude en warmte doorgelaten worden. Dat betekent met andere woorden minder verwarmen in de winter en minder koelen in de zomer. Een natuurlijke vorm van isolatie, zeg maar. Daarnaast vormt hedera een schuil- en nestplaats voor tal van dieren, al beschouwen sommigen dat eerder als een nadeel dan als een voordeel. Je mag meer vogels in je tuin verwachten, maar ook meer insecten.   Op basis van deze voordelen kan je besluiten om een muur te laten begroeien met klimop. Er is echter één belangrijke voorwaarde: de muur waartegen je hedera wil laten opgroeien, mag geen gebreken vertonen. Zo belanden we bij het nadeel van klimop. Zitten er veel scheuren en barsten in de muur, dan kan je er beter geen klimop tegen aan laten groeien omdat de jonge scheuten zich in die spleten wringen en met het groeien schade aanrichten in de zin dat de spleten alleen maar groter worden.   Kan je een klimop dan beter tegen een boom laten opgroeien? Dat hangt ook weer van de boom in kwestie af. Een grote boom zal geen hinder ondervinden van hedera. Meer nog, de boom wordt zo een ideale plek voor de nesten van vogels. Een nadeel is wel dat jonge takken beschadigd kunnen worden door hedera omdat de klimop al het licht opvangt waardoor het assimilatieproces stopt.    Standplaats voor klimop   Hedera groeit het beste op een voedzame en humusrijke zandgrond. Je kan de plant zowel in volle zon, in halfschaduw als in de schaduw planten. Sommige variëteiten vragen wel een bepaalde hoeveelheid zon per dag om uitbundig te groeien.   Klimop en winterhardheid   Klimop is normaliter winterhard en blijft mooi groen in de winter. Alleen bonte klimopsoorten zijn zwakker en minder winterhard.   Klimop snoeien   Om te klimmen moet je hedera om de paar jaar snoeien en alzo verjongen. Zo voorkom je eveneens dat er te veel volwassen klimopranken gevormd worden die zich niet meer hechten aan de ondergrond. De plant komt dan mogelijk los van de ondergrond.   Snoeitips voor hedera:   Snoei de plant in het vroege voorjaar. Snoei de plant vlakbij de wand of boom waartegen hij opgroeit voor een compacte groei.   Klimop vermeerderen   Hedera kan je heel gemakkelijk vermeerderen met stekken. Wel moet je er rekening mee houden dat stekken van bloeiende of volwassen klimop uitgroeien tot struiken die niet klimmen. Neem je stekken van jonge en klimmende hedera, dan zullen de nakomelingen ervan wel klimmen. Het beste tijdstip voor het nemen van een stek is de zomer. Je kan klimop ook afleggen. In dat geval buig je ondertakken van de moederplant af of om. Je legt ze op de grond en bedekt ze gedeeltelijk met aarde. Na verloop van tijd zullen de afleggers wortel schieten, waardoor je een nieuwe plant bekomt.    Soorten klimop   Er bestaan verschillende klimopsoorten, die ook nog eens elk hun variëteiten hebben. We overlopen hieronder de belangrijkste.   Hedera helix Dit is de klassieke en meeste bekende klimopsoort die ook wel gewone klimop genoemd wordt. Deze plant staat bekend als de beste groeier, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Hedera helix groeit van nature in Midden-Europa, en van Noord- tot Zuid-Scandinavië. De maximumhoogte bedraagt twintig meter. De bloei start in september en duurt voort tot oktober, tenminste als Hedera helix een hoogte van om en bij de vijf meter bereikt heeft. De bladeren zijn drie- tot vijflobbig en hebben een eironde tot driehoekige vorm als ze volwassen zijn.    Deze soort kent meerdere variëteiten.   Hedera helix ‘Baltica’: een kleinbladige klimop die sterk winterhard is.   Hedera helix ‘Harald’ met zijn geelwitte omranding.   Hedera helix ‘Goldheart’ en ‘Goldchild’ zijn twee variëteiten met groene en gele kleuren.   ‘Goldheart’ vertoont gele vlekken in het midden van de donkergroene bladeren,   ‘Goldchild’ heeft een gele rand.   Hedera helix ‘Königer’s Variegated’ heeft een zeer fijne witte rand en erg langwerpige lobben.   ‘Deltoidea’ heeft een hartvormig, lichtgroen blad dat rood kleurt onder de winterse zon.   ‘Glacier’ is een zilverbonte kruising met grijsgroene bladeren die een zilvergrijs hart vertonen met daarrond een smalle, witte rand.   ‘Woerner’ heeft donkergroene bladeren en lichte nerven. In het najaar kleurt het blad roodbruin. Dit is een sterke winterharde plant die zowel in de zon als in de schaduw goed groeit. Hedera colchica   Deze Perzische klimop draagt groene, grote en dikke leerachtige bladeren die tot twintig centimeter lang worden. Oorspronkelijk komt de plant uit de Kaukasus. Plant deze variant op een beschutte plaats, want hij is niet erg winterhard. Wel is het een krachtige groeier. Hij bereikt een hoogte van zes meter, al kan je hem ook als bodembedekker gebruiken. Deze klimopsoort geeft de voorkeur aan lichte schaduw, maar zon of schaduw is ook goed, hij bloeit in juni.   ‘Sulphur Heart’ met een groengeel getint hart op een lichtgroen blad, een krachtige groeier.   ‘Dentata Variegata’ is eveneens een krachtige groeier. De bladeren zijn lichtgroen à grijsgroen. De rand is breed en onregelmatig, en geelwit van kleur. Opvallend zijn de grote bladeren. Deze variëteit staat bekend als een sterke winterharde plant.   Hedera hibernica In het Nederlands heet deze soort Ierse klimop. Het is een sterke klimopvariant, die weliswaar minder winterhard is dan gewone klimop. Typisch is het blad dat minder diep gelobd is dan bij andere soorten. De nerven zijn erg licht van kleur. De hoogte bereikt maximaal twintig meter en hij bloeit in september en oktober.   Hedera hibernica ‘Hibernica’ is in de groeiperiode lichtgroen van blad, in de winter kleurt hij ietwat rood. Het is de ideale variëteit om als bodembedekker geplant te worden. Choisya Choisya groeit van nature als struik in het zuiden van de Verenigde Staten en in Mexico. De bladen geuren heerlijk als je ze kneust. De bloei mag rijk genoemd worden. Tijdens de bloei is de struik overdekt met groepjes stervormige bloemen. Bij ons kan Choisya het beste in een flinke pot of kuip worden gehouden, maar ook in een border komt de struik tot zijn recht.   Choisya behoort tot de familie van de ruitachtigen (Rutaceae). Daartoe behoren ook tal van citrusachtigen. Wie eens een blad van Choisya heeft gekneusd, zal de verwantschap niet ontgaan. Het geslacht telt zo'n acht groenblijvende struiken.  Choisya 'Aztec Pearl' kan twee keer in een jaar bloeien. Glanzend groen blad samengesteld uit 3 tot7 bladen die in een kransvorm staanaan de steel. De bladen hebben een kenmerkende 'geul' als hoofdnerf. De stervormige bloemen komen te voorschijn uit de bladoksels. Choisya 'Aztec Pearl' is een hybride, ontstaan uit een kruising van Choisya ternata en Choisya arizonica. De struik kan tot 2 meter hoog worden. De bloemen hebben in knop een roze gloed, eenmaal open zijn ze zuiver wit en ruiken bovendien lekker. Choisya 'Aztec Pearl' bloeit zowel in het voorjaar als de nazomer. In de herfst kan de plant door topstek worden vermeerderd.   Andere soorten Bekender is Choisya ternata, een winterharde, groenblijvende struik, die goed te gebruiken is op een (half)schaduwrijke plaats in de tuin. De tweede naam ternata betekent 'in groepjes van drie', wat op de drie glimmend groene blaadjes van de struik slaat. Ook deze struik bloeit in het voorjaar en de nazomer met groepjes witte bloemen. De struik kan 2 meter hoog worden en is dan iets meer dan 1 meter breed. Choisya ternata 'Sundance' wordt meer dan 2 meter breed en hoog. Bij het uitlopen zijn de bladen goudgeel van kleur, later in het jaar worden ze geelgroen.   Grond en snoeien Choisya is liefhebber van een goed doorlatende, humusrijke grond. Een plaats in de volle zon of halfschaduw is het beste. Ook een plaats tegen een muur op het zuiden is een prima. In het najaar worden scheuten die de vorm bederven, teruggeknipt met tweederde van hun lengte. Choisya moet aan het einde van het voorjaar direct na de bloei worden gesnoeid om een tweede bloei in de nazomer mogelijk te maken. De bloei in de nazomer is wel minder dan de voorjaarsbloei. Knip de uitgebloeide scheuten met 30 centimter terug. Knip in het voorjaar doodgevroren scheuten bij de grond weg. Brem    Brem (Cytisus scoparius) is een struik uit de vlinderbloemenfamilie (Fabaceae) die veel lijkt op de gaspeldoorn, maar geen doorns heeft. De struik kan een hoogte van twee meter bereiken. De takken en twijgen zijn vijfkantig en niet behaard. Wanneer insecten de bloem bezoeken, wordt het stuifmeel op hen afgeschoten. Brem komt zeer algemeen voor, vooral op zandgrond, heidevelden, in duinen en langs spoordijken. Brem heeft maar weinig bladeren en ze zijn erg klein. De onderste zijn drietallig handvormig samengesteld, de bovenste enkelvoudig. De blaadjes vallen gauw af, maar de takken blijven desalniettemin groen. Brem heeft handvormige samengestelde bladeren   De vlindervormige bloemen van de brem zijn  goudgeel en ongeveer 2 cm lang. Ze vormen losse trossen. De bloemstelen zijn ongeveer 1 cm lang. De stijl is opgerold. Brem bloeit in mei en juni en draagt een zwarte peul van 2,5 tot 4 cm lang. Alleen de randen van de peulen zijn behaard, de rest is kaal.   Huishoudelijk gebruik van Brem :   Van de twijgen van brem kunnen bezems gemaakt worden. In het verleden werd de vezel van de plant in tijden van schaarste gebruikt als vervanger van jute.   Medisch gebruik   Brem bevat het giftige sparteïne dat een stimulerende werking heeft op het hart. In de homeopathie wordt de plant daarom ook gebruikt bij hartzwakte. Ook wordt brem gebruikt bij lichte reumatische aandoeningen. Gelieve de aanwijzingen bij medische lemma's in acht te nemen.

Donderdag 8 februari 2007
Bloemstuk Valentijnsdag

Neem een platte rooskleurige schaal en leg in het midden een tak van de berk ( boom ) op.

Kleef de oasisprikkers vast op de platte schaal met behulp
van oasis-fix .

Snij de met water verzadigde oasisblok in twee gelijke stukken en duw ze langs de beide kanten van de tak op de prikkers vast. 

Snij vervolgens van de Polygonum ocreastokken 
vijf delen van 20 en vier delen van 15 cm.

Steek de lange delen rechts in het voorste deel steekschuim, op één lijn en de kortere delen links op één lijn.

Prik in het tweede ( achterste deel ) van de oasis een met water gevuld buisje stevig vast.

Plaats een (Lelie ) lilium candidum in het buisje.

Zorg er voor dat de bloem een gans stuk boven de

Polygonumstokken uitkomt.

Verberg het buisje achter takjes Juniperus .

Bekleed de oasis nu met mos.

Vul de overgebleven plaatsen op met een paar takjes skimmia..

Voor het thema ‘ Valentijn ‘ versieren we bloemstuk met een roodgekleurd hart in piepschuim.

Berk ( boom )

Berken zijn bomen die tot het geslacht Betula horen.

De bomen van dit geslacht komen verspreid voor over het

Noordelijk halfrond: ze zijn uiterst winterhard.

Ze zijn de enige inheemse boomsoorten op Groenland en IJsland.

Björk is berk in het IJslands. De berk is een echte pioniersplant..

Kenmerkend voor de berk is het in horizontale banden afbladderen

van de bast op de stam.

De nieuwe bast is soms wit, maar kan afhankelijk van de soort ook

rood of zoals bij de meeste soorten bruin zijn.

De mannelijke bloeiwijze van berken heeft gele, hangende

rupsvormige katjes, die reeds voor de winter aanwezig zijn.

De staande vrouwelijke bloeiwijzen onder aan de mannelijke

bloeiwijzen zijn met knopschubben omgeven.

De vrucht is een klein dubbelgevleugeld nootje.

Berken hebben voor en bij het uitkomen van het blad een zeer

sterke sapstroming en kunnen daarom alleen in de herfst en winter

gesnoeid worden.

Polygonumstokken

Polygonum is eigenlijk Kielduizendknoop - Fallopio,
een geslacht van kruidachtige planten uit de duizendknoopfamillie.
Het geslacht is vernoemd naar Gabriello Fallopio, Oftewel Fallopius ,
de beheerder van de Botanische tuin in Padua.
Hij wordt beschouwd als een van de grondleggers van de moderne
anatomie, samen met Vesalius en Eustachius.
De soorten van dit geslacht werden voorheen geschaard onder Polygonum.
Dat geslacht is gesplitst in duizendknoop (Persicaria),
Varkensgras( Polygonum) en Kielduizendknoop (Fallopia)
De Chinese Bruidssluier (Fallopia Convolvulvus) wordt veel aangepland en verwilderd worden aangetroffen in onze streken.



(Lelie ) lilium candidum

De meeste lelies zijn winterhard en hebben geschubde bollen.
Tot de leliegroepen die bij ons meest verkrijgbaar zijn
behoren de hybriden van o.a. Lilium candidum (witte Madonnalelie),
L. auratum (goudbandlelie), L. regale (Koningslelie),
L. lancifolium syn. L. tigrinum (tijgerlelie),
L. martagon (Turkse lelie, tulbandlelie),
L. speciosum (Japanse lelie, prachtlelie, roze lelie),
L. longiflorum (snijbloem onder glas, witte grote trompetlelie), enz.

Vele lelies zijn welriekend, o.a. L. candidum, L. regale, L. speciosum
en L. longiflorum zijn befaamd om hun kleur, vorm en geur.
Maar niet alle lelies zijn geurend.

De leliebloemgroepen worden hieronder opgesomd.
Ze zijn in vele kleuren verkrijgbaar: wit, roze, geel, oranje, rood
met strepen en stippels.
De bloemgrootte kan gaan van 7 tot 25 cm
(in trompet-, kom- of platte stervorm).
De lelies blijven verschillende jaren ter plaatse.

Onderhoud :
Zorg voor vruchtbare, goed gedraineerde tuingrond.
Vooraf een goede voorraad bemesting geven,
b.v. grond op 50cm uithalen, een laag verteerde stalmest
of compost uitspreiden en put vullen, luchtig.
Regelmatig samengestelde mest NPK-gehalte b.v. 9-9-12
of 8-8-18 enz. toedienen tijdens de groeitijd (200g per m2).
Lelies steeds planten vóór het vriest.
Dat kan gebeuren van augustus tot november en in het
 voorjaar (maart).
 De meest geschikte planttijd wordt bij de levering van
bollen meegedeeld.
Als de bollen beschikbaar zijn kan geplant worden.
Sommige lelies zijn kalkvrezend en andere wensen kalk
in de bodem.
Een compromis dat voor alle lelies een gunstig effect geeft
is licht-zuur (pH 6-6,5).
Bollen diep genoeg planten: de soorten met stengelwortels
(20-25 cm diep), deze zonder stengelwortels (10 – 15 cm diep).

Uitzondering: L. candidum, de witte madonnalelie, de tip van de
bol juist onder de kalkhoudende grond (5 cm).

Lelies wensen schaduw op hun voet. Plantafstand: 20-40 cm.

Enkele Tips !

Bollen die er verschrompeld uitzien een dagje in vochtige turf
leggen om vocht op te nemen.
De hooggroeiende lelies voorzien van steun bij felle wind.
In groeitijd ruim water geven en regelmatig bijmesten.
Verplanten: uithalen, verdelen en direct terugplanten kan
geburen als de stengels afgestorven zijn (september - oktober).
Vermeerderen door verdeling, door bolschubben waaraan bolletjes
komen of door bolletjes die in de bladoksels op de stengel
verschijnen (b.v. bij de L. lancifolium / L. tigrinum).
Deze bolletjes worden 7-10 cm diep geplant in maart
(tijdens de winter bewaren in zand !).
Het worden na 3-4 jaar bloeibare bollen.
Lelies na 4-5 jaar verplanten, en diep genoeg!
Zij trekken zichzelf ook naar de gewenste diepte als ze
ondiep geplant worden.
Lentescheuten wat beschutten tegen vorst (met bladeren of takken).
Minimum 5 bollen samenplanten in groep om mooi effect in de
tuin te hebben.
Niet elk jaar van dezelfde planten bloemen snijden, dat put de planten uit.
De stengel slechts op halve lengte snijden zodat toch nog steeds een
halve stengel op de plant blijft.
Bij snijbloemen in de huiskamer de dikke meeldraden van de lelies
wegnemen om vlekken op kast te voorkomen.
Lelies zullen langer houden op water als de stengels voor het schikken
10 tot 12 uren tot tegen de bloemhals in water gezet worden.
In de vaas de bladeren die onder water komen verwijderen.
De meest aangewezen plantmaanden zijn: augustus, september, oktober.

Donderdag 14 december 2006
Een bloemstuk voor de eindejaarsfeesten


Gebruik drie cirkelvormige oasis van 14 cm. diameter en snij
er een klein stukje af zodat de blokken rechtop kunnen staan.
Laat de oasis goed doordrenken in water.
Neem vervolgens drie 3 bamboestokken van ongeveer 60 cm. en steek deze, verdeeld over de oppervlakte door de drie
cirkels oasis.
Zorg dat de 3 oasis mooi verdeeld zitten over de lengte van de bamboestokken.
Nu kan het steekschuim ( oasis ) worden vastgepint op een
ovale of rechthoekige schotel van ongeveer 40 cm lengte.
Bekleed vervolgens de zes zijkanten van de oasis met
klimopblaadjes .
De klimopblaadjes pint men in de oasis met steekkrammen. 
Vul daarna de oasis in boogvorm op met Takjes : Spar,
Conifeer, Taxus, Hulst, Buxus , Hersthooi en sneeuwbal. 
Werk het bloemstuk af met vier zalmkleurige rozen per boogvorm.
Gebruik als , kers op de taart, een hobby-spuitbus om het groen met goud te versieren.


Bamboe in de tuin 

Bamboe heeft de laatste jaren sterk aan populariteit gewonnen in private tuinen en in navolging van toepassing van bamboes in verschillende botanische tuinen en parken zien we ook meer en meer het gebruik van bamboes in openbare plaatsen opduiken.     De halm, het rizoom en de bladeren samen bepalen de groeivorm van de plant, en dus ook de toepassingmogelijkheden in de tuin. In onze streken worden de hoogste bamboes tot 10 m hoog, maar de kleinste bamboes blijven over het algemeen lager dan 80 cm.  Deze variatie in hoogte, gecombineerd met variatie in groeivormen bepalen de toepassingsmogelijkheden van bamboe als sierplant.  Voor de tuin en openbare aanplantingen kunnen bamboes gebruikt worden als solitair, voor hagen en afscheidingen, voor vakbeplanting, bodembedekking of onderbegroeiing, of ook nog als potplant.  Bamboe laat zich bovendien ook goed combineren met tal van andere planten, zowel eenjarigen, vaste planten, heesters of bomen.  De groene kleur van bamboe, ook in de winter, levert een uitstekende achtergrond, waarbij tal van bloemkleuren beter tot hun recht komen in de tuin.  Bamboes zijn ook rustpunten in de tuin. Voor tuingebruik kunnen de winterharde bamboes grosso modo in drie groepen worden onderverdeeld,  een indeling die ook een botanische achtergrond heeft.   Fargesia groep: middelhoge tot hoge bamboes met pachymorfe of zodevormende rizomen.   vb. Fargesia, Thamnocalamus, Drepanostachyum en Yushania   Phyllostachys groep : hogere bamboes (uitzondering is Shibataea), met kruipende of leptomorfe rizomen vb. Phyllostachys, Brachystachyum, Semiarundinaria,  Sinobambusa,  Chimonobambusa, Qiongzhuea en  Shibataea.   Sasa groep : lagere tot hoge bamboes met leptomorfe rizomen. vb.  Sasa, Sasaella, Pseudosasa, Pleioblastus, Indocalamus, xPhyllosasa   Bij gebruik van bamboe is een doordachte planning, gecombineerd met een minimum aan onderhoud, voldoende om tientallen jaren lang bamboeplezier te hebben.  Bij de doordachte planning horen de keuze van de juiste soort voor een bepaalde toepassing, en de wijze van aanplanten. Een minimum aan onderhoud betekent dat de plant of de beplanting minimaal éénmaal jaarlijks wordt verzorgd, om een zo hoog mogelijke sierwaarde blijvend te garanderen.
Een doordachte planning   Bamboes zijn grasachtigen, en net als alle grassen willen ze groeien.  Zodevormende bamboes vormen geen probleem voor uitbreiding en blijven mooi op hun plaats.  Wanneer bamboes met leptomorfe (kruipende) rizomen worden geplant, moet men terdege rekening houden met de grasachtige natuur van de bamboes.  Ze groeien ondergronds via rizomen en scheuten kunnen verschijnen meters van de originele plant vandaan.  Vooral bij het genus Pleioblastus zijn gevaarlijke groeiers, die zelfs rizomen tot een halve meter diep kunnen hebben.  Dit maakt het mogelijk om zelfs onder kleine tuinvijvers door te groeien.  Maar ook bij andere groepen bamboes komen dergelijke aggresieve woekeraars voor.  Bij een aantal bamboes met rizomen die tot een duim dik  worden kunnen tuinvijvers sterk worden beschadigd.
Het gebruik van rizoombegrenzers   Een doordachte planning is dus noodzakelijk wanneer kruipende bamboes worden gebruikt,  zowel in tuinaanleg als in openbaar groen. Ofwel moet voldoende groeiplaats worden voorzien, of beter nog worden bij aanleg van de beplanting rizoombegrenzers ingegraven die typisch 65 cm diep in de grond gaan.  Hardplasticplaten zijn aan te raden, platen die een lange levensduur hebben en ondoordringbaar zijn voor rizomen.  Het is ook aangeraden om de rizoombegrenzing enkele centimeter boven de grond te laten uitsteken, zodanig dat rizomen die over de begrenzing groeien, kunnen worden verwijderd.  Bamboes voor speciale doeleinden   Goede winterharde bamboe Fargesia Rufa Fargesia murieliae Fargesia nitida Phyllostachys bissetii Phyllostachys aureosulcata en vormen Phyllostachys humilis Phyllostachys propinqua Phyllostachys vivax Phyllostachys vivax “Aureocaulis” Pleioblastus pygmaeus Pleioblastus variegatus Sasa palmata “Nebulosa” Semiarundinaria fastuosa Shibataea kumasaca Bodembedekkende bamboe Indocalamus latifolius Pleioblastus distichus Pleioblastus pygmaeus Pleioblastus variegatus Sasa veitchii Sasaella glabra “Albostriata” Shibataea kumasaca             Bamboe voor vochtige plaatsen (niet in het water) Phyllostachys purpurata “Solidstrem” Pseudosasa japonica Sasa palmata “Nebulosa”  Shibataea kumasaca Bamboe voor droge plaatsen Pseudosasa japonica asa palmata “Nebulosa” Sasa veitchii Sasaella glabra “Albostriata” Bamboe voor schaduw Indocalamus latifolius Fargesia nitida Fargesia Rufa Pleioblastus simonii Pseudosasa japonica Sasa soorten Bamboe voor wintergroene hagen  (van laag naar hoog gerangschikt) Pleioblastus chino “Elegantissimus” Shibataea kumasaca Indocalamus latifolius Fargesia (de meest voorkomende soorden) Pleioblastus simonii Phyllostachys aurea en vormen Pseudosasa japonica Phyllostachys aureosulcata en vormen Phyllostachys bissetii Hersthooi  Hertshooi (Hypericum) is een plantengeslacht van soorten die bekend zijn om hun geneeskrachtige werking. Het geslacht omvat struiken en kruiden. Hertshooi is populair in de sierteelt omdat de soort goed uitstoelt, mooi bloeit in de zomer om daarna aantrekkelijke bessen te krijgen in het najaar.   Wereldwijd zijn er 1000 soorten in 40 geslachten. In Europa komt hertshooi voornamelijk in gematigde en subtropische streken voor. Bijzonder daarbij is dat de soorten zich aan hebben gepast aan verschillende milieus: water, vochtige gronden en droge grond.   Sneeuwbal De Sneeuwbal staat al vanaf begin februari in bloei. Van Viburnum tinus bestaan verschillende klonen. Viburnum 'Gwenllian' is in knop roze en de geopende bloemen zijn witroze. Viburnum 'Compactum' heeft eveneens roze knoppen, De Gwenllian heeft een leerachtig blad waaruit witte bloemen te voorschijn komen. Viburnum 'Eve Price' heeft karmozijnrode knoppen, waaruit roze aangelopen bloemen komen. Ten slotte heeft Viburnum 'Pink Prelud' witte bloemen, die geleidelijk naar roze kleuren. De bloemen zijn tussen 5 tot 9 millimeter in doorsnede. Plant deze Viburnums op een beschutte plaats in de volle zon. In strenge winters kan het gebeuren, dat de struik invriest. Verwijder dan in het voorjaar de doodgevroren takken. De hierboven genoemde variëteiten worden als struik of op stam gekweekt. Het is zelfs mogelijk er een formele of informele haag mee te maken. Ze groeien compacter dan de meeste andere soorten, zoals Viburnum bodnantense, Viburnum rhytidophyllum en de Gelderse roos. Viburnum tinus verdraagt snoei. Snoei de struik aan het einde van het voorjaar. Snoei volgroeide struiken zo min mogelijk. Knip alleen die scheuten weg, die de vorm bederven. Wie een haag met deze Viburnum maakt of heeft, knipt halverwege de zomer de scheuten met een snoeischaar terug om de vorm een beetje in de haag  te houden. Knippen met een hegschaar maakt namelijk lelijke randen aan het blad.

Woendag 25 oktober 2006

Een grafstuk voor allerheiligen
of
een bloemstuk Sint Hubertus

Gebruik twee of drie dikke maïsstengels om een kruisvorm  te maken.

( twee lange stengels van 55 cm en twee korte van 35 cm.)

Een oasisblok snijden in een rechthoek van 8 x 16 x 5 cm.

In het midden een deel wegsnijden van 4x 16 x 2 cm.

Het geheel inpakken met kippengaas en in water onderdompelen.

Snij de uiteinden van de stengels schuin af .

De lange stengels aan elkaar binden op 2/3 afstand met  binddraad en

daarna de korte  in het samenbonden in het midden.

Leg bij het samenbinden de stengels niet gelijk , dus de ene moet wat

hoger dan de andere.

Leg de samengebonden stengels kruisvorm in een 2/3 verhouding ,

de korte stengels beneden, en maak stevig vast met binddraad.

Leg vervolgens in het midden van het kruis de natte oasis met

het ingesneden gedeelte op het kruis.

Bevestig de oasis stevig vast op het kruis.

Steek eerst de Aucubabladeren, langs de onderzijde van de oasis.

Daarna vul je de volledige zijkanten met Skimmia x confusa -

Kew Green.

Steek vooraan in het oasis met behulp van een houten spies een
vrucht van de fluweelboom (Rhus typhina) 

Maak dat de oasis totaal onzichtbaar is, vul het geheel verder op met

Skimmia japonica Rubella  en .....................

Werk de bovenzijde af met witte rozen.

Mais
Maïs is een graan afkomstig uit Midden-Amerika.
Bij maïs zijn de vrouwelijke en mannelijke bloemen van elkaar gescheiden.
Aan de top van de plant zitten in de pluim de mannelijke bloemen. Ongeveer halverwege de plant zitten in de oksels van de bladeren
één of meer kolven bestaande uit de vrouwelijke bloemen.


Vrucht fluweelboom

De fluweelboom  (Rhus typhina) uit de pruikenboomfamilie is een boom, die tot 4,5 m hoog kan worden.
De boom komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika, waar ze voorkomen in rotsachtige, zanderige gebieden en op opengevallen plaatsen in het bos. De boom komt door het warmer wordende klimaat steeds meer in onze streken in het wild voor, vooral in de omgeving van de stad.
De bladeren en vruchten zijn giftig.

De fluweelbloom vormt een bijna kaarsrechte dunne stam of verscheidene stammen. De boom heeft zacht behaarde twijgen en na de bloei vormen de vruchten rode pluimen.
Het tot 15 cm lange blad is onevengeveerd en heeft 6 tot 7 bladparen.
De blaadjes zijn getand. De bladeren hebben een mooie, rode tot diepgele herfstkleur.

De boom is tweehuizig en bloeit in juni en juli met geelgroene kaarsachtige pluimen (de pluim is eigenlijk een thyrsus).
De vrouwelijke bloemen vormen een 10 tot 20 cm lange, dichte, donsige, kaarsachtige pluim. De mannelijke bloemen vormen een grotere ijlere pluim.
De vruchten zijn giftig en donker bordeauxrood en worden gebruikt voor het bloemschikken
De plant vormt worteluitlopers en kan daardoor andere planten overwoekeren.

Skimmia 'Kew Green'



Skimmia's zijn bladhoudende heesters die traag groeien.
Er zijn mannelijke planten die mooi bloeien en vrouwelijke planten die decoratieve rode of witte bessen dragen.
Zij verkiezen een neutrale tot zure bodem, die goed doorlatend is, en een plek in de (half)schaduw.
Skimmia 'Kew Green' is een mannelijke cultivar, met ovaal blad van zo'n 10 cm lang.
In de winter tooit de plant zich met dikke groene knoppen die vanaf
maart openbarsten in dichte trossen geurende witte bloemen.
Door zijn compactheid en de weinige zorgen die hij vergt is 'Kew Green' ook een ideale terrasplant. 


Skimmia japonica ‘Rubella’

Skimmia japonica ‘Rubella’ is een groenblijvende heester, met een zeer compacte groei. Is vrijwel snel te erkennen door zijn opmerkelijk leerachtig blad en zijn overweldigende winterbloei.

Er bestaan echter verschillende cultivars, hierdoor komen enkel de twee belangrijkste aan bod.

Skimmia japonica ‘Rubella’: gekleurde bloemtuilen roodbruin staan kaarsrecht gedurende de ganse winterperiode.
De bloemen zijn 5 tot 8 cm. hoog en zijn samengesteld uit ontelbare dicht op elkaar zittende kleine bolletjes.
In het voorjaar ontluiken deze bollige onderdeeltjes zich tot minuscule witte bloempjes die een fijne geur verspreiden en insecten aantrekken.
De plant op zichzelf wordt tenslotte 1 meter hoog en even breed.

Kleef een oasishouder in het midden van de schotel.
Snij het steekschuim ( oasis ) over de lengte in twee gelijke
delen, en prik één deel in de lengte op de houder.
Vul de kom verder op met de oasis; gebruik tandenstokers
voor de hechting aan het opstaande steekschuim.
Bekleed de bovenkant van de ( rechtstaande ) oasis met bladeren
van de aucuba.
In de zijkanten prikt met het graan.
De graanstengels snijden op dezelfde lengte, zodat de aren gelijk boven
de oasis uitkomen.
Elke stengel vastprikken in de oasis ( op dezelfde hoogte ) met naalden
op ongeveer  7 cm. van de aren en op 7 cm. van de bodem totdat
de volledige oasis is bedekt.
Tussen de graanstengels steken we takjes hortensia's, waardoor de
naaldkoppen niet meer zichtbaar zijn. 
Dit bloemstuk kan weken behouden blijven daar hortensia's
uitstekend geschikt zijn als droogbloem.

Tarwe is ook een van de oudste gedomesticeerde planten.
De domesticatie vond waarschijnlijk ongeveer 10.000 jaar geleden plaats in
het Missen-Oosten en Afrika van Syrië tot Kasjmir en naar het zuiden tot in Ethiopië.
De ontstaannwijze van gewone tarwe of broodtarwe is waarschijnlijk als volgt gegaan:
De eenkoorn ( tarwesoort ) heeft zich gekruist met een  wilde grassoort .
Vaak zien we bij kruisingen tussen soorten dat er geen fertiele planten ontstaan doordat de chromosomenparen teveel verschillen.
Door verdubbeling van het aantal chromosomen kan wel een goede paring van
de chromosomen optreden. 
De wilde en primitieve tarwesoorten hebben een brosse aarspil, waardoor de
korrels zich makkelijk kunnen verspreiden.
Ook zijn de korrels stevig omsloten door de kafjes en zitten er weinig korrels
op een aar.
Deze ongewenste eigenschappen zijn door de mens door de eeuwen heen weggeselecteerd. Eenkoorn en emmertarwe werden 4000 jaar v. Chr. veel
verbouwd in Noord-Afrika en het Middellandse Zeegebied.
Waarschijnlijk kwam eenkoorn veel voor als een ongewenste vermenging met emmertarwe.
Na 300 v. Chr. werd durumtarwe met naakte korrels meer en meer verbouwd
en na enkele eeuwen had deze soort de emmertarwe verdrongen.
Gewone tarwe kwam in 200 v. Chr. voor het eerst voor in het Middellandse Zeegebied.
Tegelijkertijd werd ten noorden van de alpen emmertarwe verdrongen
door spelt.
 In de Middeleeuwen werd gewone tarwe en spelt in Europa veel verbouwd. Uiteindelijk is spelt bijna geheel verdrongen door de gewone tarwe.
Tarwerassen worden ingedeeld naar groeiseizoen
(wintertarwe, zomertarwe en overgangstarwe).
Door kruising en selectie zijn er van gewone tarwe duizenden rassen gekweekt
 met verschillende eigenschappen en een steeds hogere opbrengst per ha.
Meel van gewone tarwe is afhankelijk van het ras geschikt voor het maken van brood, biscuit en gebak.
Pasta's worden meestal van durumtarwe gemaakt.

De
 gewees

Oorspronkelijk komt de Hortensia uit Japan.

Via Frankrijk  verspreidde de plant zich verder over Europa.

Vooral als potplant is de Hortensia erg populair, maar gelukkig

duikt hij ook steeds vaker op in tuinen.

En daar is wat voor te zeggen, want Hortensia's garanderen een

lang bloeitijd, van eind juni tot de eerste vorst.

 Er zijn verschillende soorten Hortensia's in drie hoofdkleuren:

blauw, roze en wit.

Alleen de witte Hortensia is "kleurecht".

Dat wil zeggen dat deze Hortensia op elke grondsoort zijn witte

bloemen houdt.

De bloemen van de blauwe Hortensia blijven alleen blauw (of mauve)

op zure grond met een pH-waarde van 6 of lager.

Op andere grondsoorten krijgen de oorspronkelijk blauwe bloemen

na verloop van tijd een roze (of rode) tint.

Hortensia's houden van vochtige schaduwrijke plekken.

Voor een optimale bloei is regelmatige bemesting met een speciaal voor

hortensia's verkrijgbare meststof onontbeerlijk.

Past u overigens op met het snoeien van uw Hortensia.

Niet alle soorten zijn hier even goed tegen bestand.

In warme klimaten wordt de plant in het najaar gesnoeid,

in koele klimaten in het voorjaar: eind maart - half april.

Hortensia bloeit op hout van het voorgaande jaar.

Regelmatig snoeien komt de bloei ten goede.

Vormsnoei is niet nodig.

Bij volgroeide planten worden zwak gegroeide (dunne) scheuten zonder

meer verwijderd.

Wanneer er veel oude scheuten aan de struik zitten, worden enkele daarvan

op ca vijf centimeter boven de grond teruggezet.

De overige oude scheuten worden tot dertig centimeter boven de grond ingekort.

Snoei in dat geval het topeinde boven een naar buiten staand oog af.

Uitgebloeide en jonge scheuten worden ook tot dertig centimeter boven de

grond gesnoeid en ook op een buitenoog.

Uit dit oog groeien nieuwe bloeischeuten.

Van een totaal verouderde struik worden alle scheuten tot vijf centimeter

 boven de grond weggesnoeid.

Nieuwe scheuten worden dan in de loop van het jaar gevormd.

Die zullen dan niet in hetzelfde jaar bloeien, maar het jaar daarop.

In het voorjaar daarna worden alle uitgebloeide scheuten tot op vijf centimeter

 boven de grond afgeknipt.

De nieuwe, jonge scheuten worden tot op dertig centimeter teruggezet.

De snoeicyclus is dus voortdurend gericht op verjonging van de struik.

Oud hout en bloeihout van hortensia is te herkennen aan de lichtbruine kleur

Oud en jong hout wordt gemarkeerd door kleurverschil: bruin en groen.

Zowel in winter, voorjaar en zomer kan er worden gestekt.

In alle gevallen moeten de stekken onder glas bewortelen.

Kop- of topstek komt het meest in aanmerking.

Zomerstek wortelt veruit het snelst.

Snij de stengel onder een oog af met een vlijmscherp mes.

Verwijder de daarboven zittende blaadjes door de bladstengel(s) zo dicht

mogelijk bij de (hoofd)stengel af te snijden.

Plant de stekken in een mengsel van turfmolm (zuurgraad of ph 5)

 vermengd met zand. Gebruik van groeistof is onnodig.

Zet de planten in een stekbak onder glas.

Na ca drie weken is de stek beworteld en worden de jonge planten opgepot

in  een zeven centimeter grote pot.

Als potgrond komt kamerplantengrond vermengd met turfmolm en wat oude,

verteerde stalmest in aanmerking in een verhouding van 3 : 2 : 1.

Begiet de planten regelmatig en zorg ervoor dat overtollig water snel

wordt afgevoerd.

Top de jonge planten voor de langste dag.

Bescherm de planten in de zomer tegen fel zonlicht.

Overwinter ze bij een koele, vorstvrije temperatuur.

In het voorjaar kunnen de planten in de tuin worden uitgeplant.

Bemest hortensia af en toe met een fosfor (P) en kali (K) houdende meststof,

zoals Thomasslakkenmeel en zwavelzure kali.

Stop eind september met het toedienen van meststoffen.

De planten moeten voor de winter afrijpen.

Gebruik een zwarte elegante glazen vaas met brede bodem of
een gewone (1) doorzichtige elegante glazen vaas.
(1) Langs de binnenzijde, de vaas opvullen met een zwarte
plastic zak.
De natte steekschuim op vorm snijden en in de vaas drukken.
De vaas opvullen met water. (1) De zwarte plastic zal de
volledige vorm van de vaas aannemen.
Doe 2 druppels bleekwater in de vaas voordat je het
steekschuim aanbrengt zodat er geen aanslag in de vaas  komt.
Twee lange rozensstengels, ongeveer op 35 cm. schijn afsnijden,
de doornen  en bladeren verwijderen.
De stengels in het midden met groene plantendraad bijeenbinden
en vastpinnen in de steekschuim.
Op ongveer 5 cm. van de glasrand aan weerszijde van de stengels
binden we een glazen proefbuisje gevuld met water .
De bladen van de stengels worden samen met bladeren van de aucuba
langs de vaasboord in het steekschuim aangebracht in op opbouwende
cirkels.
Dan worden 7 rode rozen in pyramidevorm ( stengels in verschillende
lengten schuin afsnijden ) in het steekschuim gestoken.
Tussen de rozen brengen we enkele gele mini-gerbera's aan.
Deze gerbera's brengen we ook samen met een rozenbladje op steel aan
in de proefbuisjes.

Aucuba


 

Aucuba, in het Nederlands ook wel broodboom genoemd.
De naam is afgeleid van de Japanse naam aoki "groen" + ba "blad" (Van Dale).
De planten in dit geslacht zijn tweehuizig en groenblijvend.
Vrijwel alle soorten groeien prima in halfschaduw, sommige soorten doen het
ook uitstekend op een volledig beschaduwde plaats.
Het geslacht kent drie soorten, die alle drie inheems zijn in Oost-Azië:
Aucuba chinensis,  van oorsprong  China en Taiwan.
Deze ruim 2 meter hoge struik heeft een zeer veranderlijke bladvorm.
De grijsgroene bladeren zijn gaafrandig, en scherp gespitst.
De leerachtige bladeren zijn aan de onderzijde blauwgroen.
Aucuba himalaica is inheems in het oostelijk deel van de Himalaja.
Men kan ze er aantreffen  tot op een hoogte van 2500 meter.
De smalle, ovale bladeren zijn fijner getand dan die van de andere.
Aucuba japonica, afkomstig uit Japan, en de enige soort die veel in
West-Europa wordt aangeplant.
De soort werd in 19e.eeuw in Europa ingevoerd.
De bloeitijd is voor sommige variëteiten maart-april, voor andere
variëteiten juli-augustus.
Bij de vrouwelijke plant ontwikkelen zich uit de kleine purperen
bloemetjes rode besjes.
Een voorwaarde hiervoor is wel, dat er zich ten minste één mannelijke
plant op korte afstand van het vrouwelijke exemplaar geplant staat.
De bessen  en de  bladeren  zijn giftig.
De hoogte kan iets meer dan twee meter zijn, hoewel de plant onder minder
optimale omstandigheden gemakkelijk op 1 meter hoogte blijft steken.
In ons klimaat kan de plant als goed winterhard worden beschouwd. 
Aucuba kan uitstekend gebruikt worden op schaduwrijke plaatsen, waar
weinig anders wil groeien.
Humusrijke of lichte kleigrond is uitstekend, al groeit de plant ook op armere
gronden: ze is absoluut niet kieskeurig.
Op schaduwrijke plaatsen is de bessenproductie zelfs beter dan in volle zon.
Door het mooie contrast tussen de groene, geelgevlekte bladeren en de
rode besjes vormt de plant een welkome opvulling voor schaduwplaatsen.
De plant zal niet gemakkelijk door vruchtvorming vermeerderen,
meestal wordt ze gestekt. Het voorjaar is hiervoor de beste periode.

Gerbera

Gerbera’s komen oorspronkelijk uit Zuid-Afrika.

Bekend onder de genusnaam Gerbera is deze bloem één van de

grootste successen bij onze kwekers.

De benaming heeft als oorsprong , Barberton, naar één van de

oudste dorpen in de Mpumamanga-provincie van Zuid-Afrika.

Die Barbertonse Madeliefie of  Transvaalse Gousblom. ( Daisy )

De bmoem kan tot 90 mm. diameter hebben.

De natuurlijk kleur van deze snijbloem bloem is helder rood.

Het bloemhoofdje van de kleinbloemige Gerbera (ook wel germini genoemd)

is licht gevuld en heeft een doorsnede tot ongeveer 7½ cm.

De lintbloemen zijn langwerpig maar de top is licht afgerond en heeft

meestal twee ondiepe insnijdingen. De bovenzijde is oranje-geel (meer geel)

van kleur, het hartje is groen-geel van kleur.