doodsprentjes - Viskens

...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
   (zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)

Op 24 maart 1999 geleden gaf de NAVO het startsein voor de luchtoorlog om Kosovo. Na 78 dagen van bombardementen tekende het regime in Belgrado de vrede en ontruimde Kosovo. Het land staat sindsdien onder bestuur van de Verenigde Naties.

                            

In het opvangcentrum van Arendonk is de familie Hornic binnengekomen uit Kosovo. Roma-zigeuners van Albanese afkomst. Jarenlang hebben ze tussen Serviërs, Montenegrijnen en Albanezen gewoond. Nu worden ze gekoeioneerd, gepest en mishandeld.
Pa en ma zijn allebei achtentwintig jaar. Ze zijn aangekomen met zes kindjes waarvan de oudste 12jaar is en de jongste anderhalf...  Hij trouwde toen hij vijftien was en zijn vader moest als bruidsschat 20.000 duitse Marken nikkelen om zijn vrouw...zeg maar te kopen. Dat is de gewoonte bij hen daar in de buurt.
In Kosovo was hij timmerman, maar zijn buren, de Albanezen moesten opeens niets meer hebben van zigeuners. 
Verschillende keren is hij zijn beklag gaan maken bij de daar gelegerde Navo-troepen maar die keken volgen papa Hornic altijd de verkeerde kant op. Van al zijn eigendommen - zijn huis, zijn auto, zijn schaafbank, van alles - heeft hij eigendomspapieren, maar daar lachen ze hem in Kosovo mee uit.
Van armoede is hij met zijn huishouden Kosovo uitgevlucht en terecht gekomen in Arendonk. Zijn broer is hem twee jaar geleden al voorgegaan. Die woont in Luik... Maar ja, Luik, da's zo ver met de velo.
             
Albanese vluchtelingen uit Kosovo zoeken in een vluchtelingenkamp in Macedonië naar hun identiteitsbewijzen, die ze nodig hebben om zich in hun buurland te registreren. (Foto Reuters)

De kei van de Vrij (Voorheide)



De Voorheide is een eigenzinnige deelgemeente van Arendonk. Eigenlijk is de Voorheide voor Arendonk wat de Vinkeveense Plassen voor Amsterdam zijn. Die van de  Voorheide weten dat, die van Arendonk niet. Wij hebben ook geen eigen gemeentehuis, of een ander clublokaal, wij hebben een kei. Dat past beter bij ons karakter.
Lang geleden toen de boeven en het ander gespuis nog door de plaatselijke "schout ende borgemeesters" werden veroordeeld tot de strop gebeurde dat op de Voorheide. Op de plaats waar de rechtsspraak, of wat daar voor moest doorgaan, plaatsvond hebben die van de Voorheide een kei neergelegd. Omdat ze ook weten dat alles wat niet te heet en te zwaar is na verloop van tijd naar de markt verhuisd hebben ze een extra zware uitgezocht. Ge zijt allemaal welkom om eens naar ons gemeentehuis te komen kijken. Vlakbij ligt er een gezellige kroeg waar ze U met open armen ontvangen. ...Ze pompen daar zelfs uw fietsbanden op. Voor nikske.

...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
  (zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)

Jolana is achter in de zestig en komt uit Armenië uit een klein dorpje tegen Turkije aan. Veel geluk heeft ze in haar leven niet gehad. Haar grootmoeder werd kort na de eerste wereldoorlog vermoord door Koerdische onafhankelijkheidsstrijders en haar grootvader werd naar Syrië gedeporteerd samen met 1,5 miljoen landgenoten. Nooit iets meer van gehoord. Jolana bleef achter in Armenië.
In 1920 werd Armenië ingelijfd bij de Sovjet-unie en tegelijkertijd kwamen tienduizenden Russen overgewaaid.
Laat Jolana nu toch wel trouwen met een kleinzoon van zo’n nieuwe landgenoot zeker. Haar man werkt zich met zijn Russische roots op in de Armeense hierarchie en alles loopt op wieltjes tot….de onafhankelijkheid. Alles wat russisch is wordt geviseerd en is de kop van Jut. Oude vetes worden beslecht. Jolana’s man en haar twee zonen belanden in de gevangenis, worden gemarteld, weer vrijgelaten, opnieuw opgepakt, weer gemarteld. De twee zonen weten bij een volgende vrijlating te vluchten naar  Azerbeidjan. Haar man kan het niet meer opbrengen en sterft in een hospitaal in Jerevan.
De hele mizerie beu besluit Jolana eind 2001 de benen te nemen naar het westen.  Sinds kerstmis 2001 zit zij te verpeuteren in Arendonk. Oh ja… ze verstaat en spreekt alleen maar Armeens.

       

         Een Armeens kamp op de grens met Azerbeidjan.

...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
(zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)

Jonathan is gearriveerd uit Kenia. Jonathan is 31 jaar, heeft gestudeerd aan de universiteit van  Nairobi en dankzij zijn vaders afkomst, een Kikuyu, behoort hij tot de upperclass in zijn land. Jonathan kan goed vertellen: hij is de jongste van 29 kinderen; 21 jongens en 8 meisjes. Zijn pa had vier vrouwen tegelijk en zag ze allemaal even graag zegt Jonathan.
Zijn eigen 4 broers zijn ook allemaal meer dan 1 keer getrouwd maar hijzelf ziet er het nut niet van in. Als een van Uw oudere broers sterft moet ge de zorg van de achtergebleven weduwen op U nemen… Alleen al daarom zou een mens gaan lopen lacht  Jonathan.
Na zijn studies was Jonathan op het ministerie van sport en cultuur gaan werken onder de regering van Arab Moi. Die was al aan de macht sinds 1978. ’t Was een en al corruptie verteld Jonathan. In 2002 kwam er een einde aan de regeerperiode van Arab Moi.
Kibaki wordt de nieuwe president en vormt een nieuwe regering. Jonathan vindt het onrecht te groot, ziet zijn kans schoon en verteld aan de rechtbank over de corruptie onder het bewind van zijn vorige minister. Maken ze zijn vorige baas toch niet opnieuw minister zeker!! Een ongeluk komt niet alleen; de voorzitter van de rechtbank verteld aan de minister de verhalen van Jonathan, zijn ambtenaar, en Jonathan vliegt de bak in.
Drie maanden heeft hij vastgezeten en veel klop gekregen, toen, met geld van zijn familie is hij vrijgekocht en met een direkte vlucht uit Nairobi in Brussel geland. Jonathan maakt in Belgie geen enkele kans…….en in Kenia ook niet meer!

...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
(zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)

De Kovacs zijn Roma-zigeuners uit Kosovo. Ze zijn met z’n negenen. Vader,moeder en zeven deugnieten met gitzwarte haren. De oudste misschien 15 jaar, de jongste een jaar of 4. En vader lijkt nog niet aan het einde van zijn latijn. Samen met miljoenen anderen zitten de Kovacs sinds mensenheugnis verspreid over Europa. Albanie, Slovakije, Tsjechie, Kosovo, ook in Duitsland, Oostenrijk, …overal komt men ze tegen en nergens hebben ze een goeie naam.
Maar in Kosovo krijgen ze slaag, veel slaag. Zolang Joegoslavië onder Tito één en onverdeelbaar was werden de Roma’s enigszins getolereerd. Men moest ook: Roma’s stonden bekend als vrienden van het regime en in Kosovo hielpen ze de grote vrienden uit Servië meer dan eens in hun strijd tegen de Kosovaren en Albanezen. Joegoslavië is echter uiteen gevallen en het is nu ieder voor zich. Elke zigeuner wordt nu beschouwd als een verrader en een collaborateur. De familie Kovacs zal waarschijnlijk nooit gebriefd hebben aan Tito, Milosevic, of welke politieker dan ook, maar ze krijgen wel de butsen. Dus zijn ze gaan lopen, wat toch al in hun al aard  zit. Via omzwervingen zijn ze in Brussel terecht gekomen. Vandaar naar Arendonk, naar het open asielcentrum en weet ge; daar worden ze nu uitgescholden voor vuile zigeuner en gipsy door Slovaken, Roemenen, Tsjechenen en zelfs door Afrikanen. Ja ja men leert rap.
In Arendonk hebben ze nu gezelschap en hulp gekregen van de familie Turtakov, ook Roma’s uit Macedonië, ook met 5 kindjes: vader zit alleen in Duitsland, 2 kindjes zijn geboren in Macedonië, en de rest tijdens het vluchten: eentje in Servië, eentje in Noorwegen en eentje in Duitsland.  Jawel het leven gaat verder…