in de miserie.

Het orakel van "t Assisenhof heeft gesproken....

Voor het assisenhof van Antwerpen is het doek over het "proces Hans Van Themse" al meer dan een week geleden gevallen. De schutter zal de rest van zijn leven opgezadeld zitten met de zwarte/bruine littekens op zijn geweten en ook op zijn ziel. (hij is per slot van rekening ooit misdienaar geweest.) Tenminste dat is te hopen voor alle nabestaanden en familieleden van de slachtoffers...

Levenslang heeft hij gekregen, en wat het in werkelijkheid ook zal worden, ieder mens met een beetje gezond verstand had niets anders verwacht, advocaten, psychiaters en andere deskundigen ten spijt.
 
Ik zou niet graag in die volksjury hebben gezeten: gewone burgers gelijk gij en ik die twee weken lang om de oren werden geslagen door al dat verbaal geweld van diezelfde advocaten, psychiaters en deskundigen.
Of hoe moet een normaal functionerend mens reageren als hij 10 van die "zielenknijpers" compleet verschillende en tegenstrijdige onzin hoort uitkramen. Narcisten, racisten, authisten.... Er werden terplaatse compleet nieuwe ziektes uitgevonden !. En die specialisten hebben stuk voor stuk een zevental jaren op universiteitsbanken doorgebracht !. Kan men de professoren van die gasten geen proces aandoen voor onkunde?

               

En dan hadden we nog de Jef... Jefke Vermassen, het zelfverklaard orakel van de assisenhoven: "'t Is een echte massamoordenaar" kirde de rond onze kerktoren, wereldberoemde, strafpleiter met de nodige dramatiek en bombastisch timbre in zijn pastoorsstemmeke. Voorbijgaand aan alle miserie die er in de assisenzaal zat - aan weerszijden van de tafel - probeerde Vermassen zowel binnen als buiten de zaal de show te stelen, niet gestoord door enige bescheidenheid.
Het was het showproces van Jef Vermassen; de kleine Luna, de lieve Oelematou, mevrouw Songul Koç en Van Themse ten spijt.

...'t Was 1996. Ik herinner het me nog precies: Jef Vermassen kwam het assisenhof van Brugge buiten gestormd, zijne kazuifel op zijn hielen. Ze hadden zopas zijn cliente, een "gewone moordenares" die haar eigen man in een beerput flikkerde in Beernem, veroordeeld.  Jef was woedend en kon niet tegen zijn verlies.... "Ik stop met het pleiten van assisenzaken" snotterde toen de "emotionele" topjurist.

Toch spijtig hé, dat sommige mensen hun woord niet kunnen houden.!!! 

ps. Nog een klein voetnootje: In 1980 verdedigde de Vermassen een zekere Freddy Horion, die in één wilde vlaag een heel gezin van vijf mensen uitmoordde. ... Een momentje zegt Vermassen: dat was geen roofmoord, dat was een wraakmoord. Toch ferm hé, als ge het goed kunt uitleggen !!!!

Opsporingsbericht: ..vijzen verloren.

"....Voke bent u ook al vijzen verloren?".... Ik schrok me een ongeluk. Als gepensioneerd doe-het-zelver heb ik alleen maar een trektang, een paar kromme nagels en een verroeste schup. Als ik iets tegen de muur moet vijzen dan ga ik bij mijn buurman te raden. Of ik overweeg om  meteen een makelaar te bellen en te verhuizen. Hoe zou ik dan vijzen kunnen verliezen?
Maar zo had mijn kleindochter van acht het niet bedoeld. "Hier vanboven in uwe kop voke, dié vijskes bedoel ik."

Ons Lien, de kleindochter in kwestie, had een gesprek afgeluisterd tussen een paar grote mensen. En waar klappen grote mensen over? Het weer, de politiek, wegomleidingen, de mannen van de vuilkar en de Diftar en over ..... de politie. Over dat laatste kan men uren aan een stuk lullen. Daar moet ge zelfs niet zat voor zijn.


                                      
  "... Bij ons in 't dorp zit er ene tussen die ze alle vijf niet meer heeft.  Bij het minste akkefietje schreeuwt en brult hij gelijk een Birmaanse legergeneraal." zei één van die grote mensen.  
"En klein mannekes die zonder licht rijden de stuipen op het lijf jagen en camions laten doorrijden" zei een andere grote mens. 
" 't Schijnt dat hij nog een hoop ambras heeft met zijn maten ook" wist weer een andere.
"Plechtige communicantjes een proces aan hun vers gestreken pantalonneke smeren omdat  het Vormsel te lang duurde, allé dat heb ik van horen zeggen."
"Die kerel ligt overhoop met zijn eigenzelve." zei nog een andere. "'t Is toch spijtig, zo ne pronte manskerel". 
"Hij zou zijn eigen lief op den bon zwieren" zei de Jef.... "dat kan niet" zei de Charel "want hij heeft geen lief."

" 't Zit in zijne kop. Hij zal daarboven wel een paar vijzen verloren zijn ," sloten  de grote mensen hun gesprek af.
"Oei" dacht mijn kleindochter van acht en bezorgd als ze is voor haar opa's en vokes begon ze direkt aan het ergste te denken. Als iemand in zijne kop een paar vijskes kwijt is kan er van alle ergs gebeuren: dat had ze pas nog gehoord van die grote mensen. Dan werden het kiekens zonder kop.

.. Vandaar dat ze verschrikt bij me kwam. Ik kon ze direct gerust stellen: haar voke had geen vijskes verloren, er stonden er hooguit een paar een beetje los !!!

Arendonkse cafébazen in paniek...

...d'er komt geen volk meer in d'r kot...

Meer hierover in een klein maar fijn artikeltje vanaf vanavond 22.30 uur !!!!

Bart en Geertrui en Ann en Wim en Nathalie....

Kent u ze nog? De wens-, juridische-, pleeg-, voogdij-, biologische,- en draagouder(s) van baby D.; het babietje dat ergens in februari 2005 geboren werd.
...Even resumeren: Zo'n drie jaren geleden was een zeker Bertje - een Limburger - het beu om telkens opnieuw zijn zorgvuldig opgespaard zaad aan zijn eigenste madam te besteden. Er kwam toch geen zak van terecht. Gepros in  onvruchtbare bodem.
Via de hulp van internet kwamen ze terecht bij een zekere Anneke, een Oost-vlaamse,  die haar eierstokken en baarmoeder tegen betaling ter beschikking stelde om aan de kinderwens van het Limburgs koppel te voldoen. De bevruchting zou gebeuren per K.I. kunstmatige inseminatie.

       

In de moderne veehouderij bestaat de K.I. al jaren. Alleen moet de varkensboer daar betalen voor enkele porties gezond berenzaad om zijn zeugen drachtig te maken. Hij mag dan kiezen: ofwel het roze ras ofwel de zwartgevlekte Piétrain. Ook voor het zaad van een dikbilstier dient een koeienboer zwaar in de portemonnee te tasten. Zo echter niet bij de  Limburger; die moest naast zijn kwakje sperma nog een paar duizend euro nikkelen om de draagmoeder te bevredigen. Commerce is commerce.

Na 9 voorspoedige maanden kwam baby D. uit de buik van draagmoeder Anneke gekropen. Die was ondertussen een Hollands koppel tegengekomen die ook wel een paar duizend euro veil had voor een nieuwe baby. Ook zij kampten al jaren met onvruchtbare rotsen waarop zaad  werd verspild. De Limburgers werden met een kluitje in het riet gestuurd en baby D. verhuisde naar Wimmeke en Nathalieke ergens in de steppen van Gelderland...

Dat alles kon natuurlijk niet verborgen blijven: Het werd een procedureslag van jewelste. De Limburgers, die  dus naast wensouders ook voor de helft biologische ouders zijn wensten voogdijouders te worden. De draagouder, de andere helft  van het biologisch koppel was dan weer, samen met hare vent, de juridische ouders, terwijl de hollanders als koopouders al lang blij waren dat zij voor pleegouders mochten spelen.
Ge ziet het: het loopt 't honderd.

Iedereen is dus overtuigd van zijn eigen groot gelijk en heeft daar smakken geld en schrokkerige advocaten voor over. Ze doen maar... Alleen vraag ik me dan af: Wat met die kleine?
Als die rond zijn 6de levensjaar ergens in een  zandbak, hetzij in Gelderland, god-behoede-het-joenk ergens in Limburg, zit te spelen en daar te weten komt dat hij gekocht en verkocht is voor een paar luizige euro's dan moeten er psychiaters aan te pas komen. Wat moet dat kind voelen als hij of zij hoort zeggen dat hij eigenlijk drie papa's en drie mama's heeft. En dat geld de grote drijfveer van zijn bestaan is, en eigenbelang ???

Ik zal het waarschijnlijk niet meer meemaken maar ik zie het zo voor me: Een soort pseudo-advocaat Vermassen die binnen 20 jaar voor de één of andere rechtbank staat te pleiten en zal zeggen: "Edelachtbare, ik pleit zeer verzachtende omstandigheden: vroeger heette de beklaagde baby D. en hij had een erg verschrikkelijk slechte jeugd... van hot naar haar, van Wimmeke naar Anneke, naar Geertruike, naar Bartje, naar Nathalieke, en dan opnieuw... 3 paar ouders die alleen aan zichzelf dachten en geen rekening hielden met hun babietje...egoisten, weet U Edelachtbare, U kent ze wel, die soort...."