Taggen.
Ik voel me hulpeloos. Dat is me niet meer overkomen sinds onze trouwdag toen ik vaststelde dat de trouwring voor mijn lief twee maten te klein was. Daar stond ik...hulpeloos en wat voelde ik me dwaas.
Dat gevoel overkomt me nu weer: Ik ben getagged: Ik heb een serie van negen vraagjes gekregen waarop ik telkens vier antwoorden moet geven.
Mijn eerste reactie was: Zijn onze wakkere seniorenbloggers ten prooi gevallen aan een collectieve aanval van zinsverbijstering? Heeft de dolle koeienziekte alsnog toegeslagen? Zijn mijn vrienden ouderlingen onderhevig aan dementie en terugggekeerd naar hun kinderjaren? Mijn kleindochters hebben namelijk elke week een soort poezieboek bij, een tagboek zeg maar, van vriendinnetjes waarin allerlei vraagjes staan: Wie is je lievelingszanger: K3, Welke sport doe je graag? Kickboxen....enz. Zo\'n soort boekjes met zo\'n vragen.
Onschuldig natuurlijk, maar moet opa en oma nu ook zonodig gaan antwoorden op vragen waar zelfs de staatsveiligheid geen bal aan heeft. Tot nader order ben ik ook niet geinteresseerd wat mijne vriend, de Rikkie of die andere, den douwen, het liefst eten of welke jobs zij hebben gehad. Voor al die jobs is zelfs het geheugen van deze computer te klein.
Ik wil echter niet uitgemaakt worden voor spelbederver en daarom ga ik deze week nog mijn taglijstjes vrijgeven. Ge zult versteld staan van de ontboezemingen....Rik Daems en zijn waalse mie zullen er klein bier bij zijn.





















3 reacties op dit bericht
taggen.. getagd..
taggen
poëzieboek