de eerste wereldoorlog.doodsprentjes-Goris
doodsprentjes-Loots
Jonathan...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
(zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)
Jonathan is gearriveerd uit Kenia. Jonathan is 31 jaar, heeft gestudeerd aan de universiteit van Nairobi en dankzij zijn vaders afkomst, een Kikuyu, behoort hij tot de upperclass in zijn land. Jonathan kan goed vertellen: hij is de jongste van 29 kinderen; 21 jongens en 8 meisjes. Zijn pa had vier vrouwen tegelijk en zag ze allemaal even graag zegt Jonathan.
Zijn eigen 4 broers zijn ook allemaal meer dan 1 keer getrouwd maar hijzelf ziet er het nut niet van in. Als een van Uw oudere broers sterft moet ge de zorg van de achtergebleven weduwen op U nemen… Alleen al daarom zou een mens gaan lopen lacht Jonathan.
Na zijn studies was Jonathan op het ministerie van sport en cultuur gaan werken onder de regering van Arab Moi. Die was al aan de macht sinds 1978. ’t Was een en al corruptie verteld Jonathan. In 2002 kwam er een einde aan de regeerperiode van Arab Moi.
Kibaki wordt de nieuwe president en vormt een nieuwe regering. Jonathan vindt het onrecht te groot, ziet zijn kans schoon en verteld aan de rechtbank over de corruptie onder het bewind van zijn vorige minister. Maken ze zijn vorige baas toch niet opnieuw minister zeker!! Een ongeluk komt niet alleen; de voorzitter van de rechtbank verteld aan de minister de verhalen van Jonathan, zijn ambtenaar, en Jonathan vliegt de bak in.
Drie maanden heeft hij vastgezeten en veel klop gekregen, toen, met geld van zijn familie is hij vrijgekocht en met een direkte vlucht uit Nairobi in Brussel geland. Jonathan maakt in Belgie geen enkele kans…….en in Kenia ook niet meer!
De missionaris
De Kovacs
...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
(zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)
De Kovacs zijn Roma-zigeuners uit Kosovo. Ze zijn met z’n negenen. Vader,moeder en zeven deugnieten met gitzwarte haren. De oudste misschien 15 jaar, de jongste een jaar of 4. En vader lijkt nog niet aan het einde van zijn latijn. Samen met miljoenen anderen zitten de Kovacs sinds mensenheugnis verspreid over Europa. Albanie, Slovakije, Tsjechie, Kosovo, ook in Duitsland, Oostenrijk, …overal komt men ze tegen en nergens hebben ze een goeie naam.
Maar in Kosovo krijgen ze slaag, veel slaag. Zolang Joegoslavië onder Tito één en onverdeelbaar was werden de Roma’s enigszins getolereerd. Men moest ook: Roma’s stonden bekend als vrienden van het regime en in Kosovo hielpen ze de grote vrienden uit Servië meer dan eens in hun strijd tegen de Kosovaren en Albanezen. Joegoslavië is echter uiteen gevallen en het is nu ieder voor zich. Elke zigeuner wordt nu beschouwd als een verrader en een collaborateur. De familie Kovacs zal waarschijnlijk nooit gebriefd hebben aan Tito, Milosevic, of welke politieker dan ook, maar ze krijgen wel de butsen. Dus zijn ze gaan lopen, wat toch al in hun al aard zit. Via omzwervingen zijn ze in Brussel terecht gekomen. Vandaar naar Arendonk, naar het open asielcentrum en weet ge; daar worden ze nu uitgescholden voor vuile zigeuner en gipsy door Slovaken, Roemenen, Tsjechenen en zelfs door Afrikanen. Ja ja men leert rap.
In Arendonk hebben ze nu gezelschap en hulp gekregen van de familie Turtakov, ook Roma’s uit Macedonië, ook met 5 kindjes: vader zit alleen in Duitsland, 2 kindjes zijn geboren in Macedonië, en de rest tijdens het vluchten: eentje in Servië, eentje in Noorwegen en eentje in Duitsland. Jawel het leven gaat verder…
Kobern Gondorf
Arendonk is voorzien van een club die instaat voor de toeristische aspecten van het dorp. Vroeger heette dat de VVV, nu is dat Toerisme Arendonk. Naast het promoten van plaatselijke wandel- en veloroutes worden er ook contacten gezocht met andere gemeentes.
Door gelijklopende oorlogsomstandigheden zijn wij sinds meerdere jaren gejumeleerd met Mont-Saint-Eloi, een Frans dorpje in de Pas de Calais. Soldaten van het 4de regiment Dragons Portés Francais sneuvelden in beide plaatsen. Vandaar de verbondenheid.
Aan één lotsgebonden gemeente hadden we echter niet genoeg, dus moest er uitgekeken worden naar nog een dorpje waar we met gemeentegeld naar toe konden fietsen. Op het einde van de vorige eeuw werd dus door daartoe bevoegd personeel naarstig uitgekeken naar plaatsen op de wereldbol waar het goed toeven was. Oost-Europa viel direct af; daar moest alleen geld naartoe, Zuid-Amerika was te heet en in Azië aten ze alleen maar sprinkhanen en kevers. Er bleef dus niet veel meer over dan onze noorder- en oosterburen.
Subtiel werd geinformeerd welke hollandse gemeente er nog geen verbroedering was aangegaan. Bleek dat het Staphorst was. Dat is niet direct een plaats waar een mens in het weekend pinten gaat drinken, dus Staphorst viel af.
Bij onze oosterburen was de keus al niet veel groter: buiten een paar vervallen kolchozendorpkes in Voorpommeren hadden onze duitse vrienden alleen Kobern Gondorf in de aanbieding. Een tweelingdorpje aan de Moezel met veel wijnvelden. In het voordeel speelde wel dat er elk jaar in het weekend van 1 juli een groot "Weinfest" plaatsvond. Het werd dus Kobern Gondorf, en het sympathieke duitse stadje had er ineens een grote afnemer bij van hun Moeselwijn: de gemeente Arendonk kwam bovenaan hun klantenlijst te staan. En we staan daar prachtig!
nog vrienden van mij...
Overal kom ik mijn vrienden tegen... zelfs in gezelschap van de cafébaas-gouverneur en de pianospeler-minister van staat. De mannen links en rechts op de foto zijn ook serieuse mensen.