Berichten van 26 december 2005 tot 1 januari 2006
Jarig.
Vandaag (31 dec.) ga ik even passen. Mijn eigenste lieveling is namelijk jarig. Ik ga natuurlijk niet uit de biecht klappen maar het is nog altijd koek en ei tussen ons.
Daarom dat ik geen tijd heb om vandaag te bloggen.
Ik plant mijn schat zo dadelijk in de zetel en van af dat ogenblik ga ik "maitre d'hotel" spelen. Volk binnen laten, als het te druk wordt weer volk buiten zetten, taarten doorsnijden, koffie, fris- en andere spirituozen aanslepen, de cadeautjes wegzetten, tussendoor afwassen, als 't er inzit het bed opmaken en de warmwaterblaas klaarleggen, de bloemen in 't water zetten, telefoons oppakken, met de kruimeldief de ronde maken, terug volk binnen en buiten laten, enz.... Nu ik het zo bedenkt: 't kan ook zijn dat ik me zo dadelijk in een zetel laat zakken en de dingen de dingen laat zijn. Ik moet er nog eens over denken. Bloggen doe ik vandaag in ieder geval niet meer. Ik ga nu alvast beginnen met kussen.
dement en chagrijnig.
...Ze zijn geschokt.!!!
Doktoor Van Krunkelsven en met hem de rest van de paarse gilde is kwaad op kardinaal Danneels. Wat verbeeldt die paapse rakker zich wel: foutieve informatie verspreiden over euthanasie. Foei, foei en nog eens foei, kardinaal.
Krunkel en met hem de regeringspartijen willen de euthanasiewet uitbreiden tot dementerenden en alzheimerpatienten. Indien deze laatsten, bij hun volle verstand, een papierke ondertekenen waarin zij toestemming geven tot euthanasie bij dementie, moet dit bij wet mogelijk gemaakt worden.
Een van de basisprincipes van de Kerk is respect voor elke vorm van leven: zowel het ongeborene als een leven dat zijn einde nadert. Daarin is de Kerk principieel. Het is dan ook niet meer dan normaal dat de vertegenwoordigers van diezelfde Kerk dat principe verdedigen en uitdragen. Als we met zijn allen toch zo tolerant zijn dat alles mag gezegd worden, waarom mag dan een kardinaal de standpunten van zijn kerk niet verwoorden?
Als madame Leduc, dokter Van Krunkelsven, mijnheer Distelmans en met hen nog wat professors en politiekers euthanasie en abortus verdedigen en in wetten willen gieten dan is dat hun volste recht. Dat is democratie. Als de Kerk en de vertegenwoordigers ervan, op hun beurt verklaren dat dit niet strookt met de principes waar zij voor staan en die zij verdedigen, dan is het kot te klein. ...dan sprinten de voorstanders van levensbeëindiging naar de microfoons en de gazetten en wordt mijnheer de kardinaal een foute interpretatie en misleiding van de gewone mens verweten... Zouden die politiekers nu al dementeren?
sex en de beesten.

Sex en beesten.
Nadat mijn franse vriend van hogerhand werd gesommeerd om met zijn pornosite te stoppen (zie: La douce france) en om een inwonende maagd bij een andere vriend ter wille te zijn start vandaag een artikelenreeks over sex en voortplanting. We beginnen bij de beesten en de bijtjes, langs bronstige opa’s om te eindigen op de zwoele naaktstranden van Thailand die, behalve door een andere vriend van mij, ook bezocht worden door Duitsers met bierbuiken en bezopen Engelsen.
Ook uw verhalen en avonturen zijn welkom. We publiceren zonder commentaar. Vandaag gaat het over sex en voortplanting bij de beesten.
Vleermuizen brengen hun jongen ter wereld in kraamkolonies. Ongeveer vijf weken daarna willen de vrouwtjes weer paren. De paring vindt meestal plaats in de herfst of winter. Het vrouwtje bewaart het sperma in haar lichaam tot na de winterslaap. Pas na ongeveer vijf maanden vindt de eigenlijke bevruchting plaats.

Bij veel paddensoorten hebben de mannen, met name tijdens de paartijd een wratachtige verdikking aan de binnenkant van de voorpoten. Daarmee kunnen ze de vrouwtjes bij de paring beter in de houdgreep houden
Gerbils zijn geslachtsrijp als ze zo'n drie maanden oud zijn. Aan de paring gaat een heel spel vooraf, waarbij de dieren elkaar wederzijds achternazitten, en af en toe met hun poten roffelen. De dieren snuffelen aan elkaars genitaliën, en als het vrouwtje bereid is zal ze haar achterlichaam oplichten, zodat het mannetje haar kan beklimmen. Het mannetje moet een vrouwtje wel zo'n 10 keer penetreren voordat hij een zaadlozing krijgt.
Dolfijnen zijn polygaam, maar leven niet in harems. Tijdens de paartijd worden de vrouwtjes vaak door verschillende mannetjes bevrucht.. Vol overgave schuren de dolfijnen zich tegen de borstvinnen van hun partner. De paring zelf duurt niet langer dan 15-20 seconden en vindt onder water plaats.
Parende octopussen zien er uit alsof zij handjevrijen. In werkelijkheid pompt het mannetje zaadpakketjes door een speciaal gevormde arm in de mantelholte van het vrouwtje, om haar eitjes te bevruchten. Ongeveer een week daarna legt het vrouwtje in haar nest trossen eitjes die ze inbedt in een geleiachtige massa.
....tot volgende week bij de Kamasutra.!
den basketter !!!

Een kleine vriend van mij is basketter geworden. Een jonge gast moet natuurlijk iets met zijn leven. Tesamen met een paar van zijn klasmaten is hij destijds geronseld voor de plaatselijke basketbalclub. Hij had ook bij het judo, de volleybal, de voetbal of bij het korfballen kunnen gaan. Of gaan pingpongen, diepzeeduiken of base-jumpen. Hij is per slot van rekening al zeven jaar. 't Is basketten geworden; die waren er als eersten bij.
Nu is mijne kleine vriend een crack: hij kan perfect velorijden, vissen voederen kan ie als de beste, hij is goed in bellen blazen en zijn zussen plagen beheerst hij als geen ander. Alleen basketten lukt niet echt; of toch niet echt genoeg. Hij doet het graag, maar hij zal nooit een Michael Jordan worden. Zodoende is hij met een paar van zijn maten - ook allemaal een beetje gebuisd - verhuisd naar de reserven van de microbenploeg. Samen vormen zij een ploegske met de overschot van het volk. Daarvoor betalen zij rond de honderd euro lidgeld per jaar. In ruil daarvoor mogen zij twee keer per week komen trainen, krijgen zij een sportzak met daarop reklame van de een of andere dubieuse staminee, een gesponsord shirtje maat XXL gekocht op de groei, en éénmaal per jaar gratis paaseieren.
Als het meevalt mogen ze soms op een vroege zaterdagmorgen een competitiematchke spelen. Liefst ver weg op verplaatsing naar Puurs, Willebroek, Boom,...in vogelvlucht zo'n 50 kilometer van de thuisbasis. Ik zeg als het lukt: als er genoeg slechte spelerkes komen opdagen, als de "drukbezette" jeugdverantwoordelijke geen foutieve speeluren doorgeeft, als de coach de avond van tevoren geen stuk in zijn voeten heeft gedronken, of als de sporthal vrij is. Voor dat alles betalen pa en ma vlotjes zo'n honderd euro. Dat pa en ma eigenlijk betalen om het eerste elftal mee in leven te houden, of nikkelen om de hoofdtrainers te helpen betalen moeten zij er omwille van hun ouderliefde goedschiks kwaadschiks bijnemen.
Ik zie mijne kleine vriend nooit basketter van het jaar worden.!!!
't Familiewapen - de Bij


Ons familiewapen.
Wij hebben ook een familiewapen. (zie mijn berichtjes van 6/11 14/11 23/11 en 10/12). 't Is niet goedgekeurd, het voldoet aan geen enkele eis van welke commissie dan ook, het is geschiedkundig niet verantwoord, in één woord er klopt nikske van. We hebben het zelf uitgevonden. Omdat we van het gedacht waren dat als Prins Laurent van Saksen Coburg Gotha en Jeanpol Dudekem d' Acos er eentje hebben, wij er ook recht op hebben. Het schild zelf bevat 5 onderdelen, een koffiepot, een orchidee, een horloge, een oorlelbolleke en een bij.
Vandaag gaan we het hebben over de Bij. 
De gade van ons vader (zo heet dat in sommige families !) heette De Bie, met twee hoofdletters. Haar voorouders kwamen van Begijnendijk, een dorp van messenvechters werd gezegd.
Moeder De Bie was thuis degene die de zaakjes moest regelen. Toen we nog klein waren hadden we thuis wel eens een kalfje dat vetgemest moest worden. Dat was werk voor onze vader. Het beest verkopen dat deed ons moeder. De naam zegt het zelf: een bie. Van tijd tot tijd kon ze stekelig uit de hoek komen. Dat hebben we ook overgeërfd; sommigen worden daar ambetant van, wij hebben er mee leren leven. Omdat ons Moe zaliger de spilfiguur in de familie was hebben we als hommage een bie in 't wapenschild gezet.
...'t Is maar dat ge het weet.!
Kompassie met de facteur II

Ik heb kompassie met de facteurs....Niet alleen met de feestdagen die in aantocht zijn. Nu valt het nogal mee: als ze geluk hebben en ze wensen de mensen een gelukkig nieuwjaar zit er misschien nog een euro fooi in voor bewezen diensten.
Neen, ik heb kompassie met die postbodes als ze voor al die overvolle brievenbussen staan: Wekelijks worden die dingen door loslopende gasten, geassisteerd door hun halve familie, volgepropt met pakken reklame; zo'n 5 centimeter dik die door een spleet van 4 centimeter gefrot worden, daarboven op nog een folderke van de plaatselijke middenstand met de aanbieding van hun gesoldeerde en gedemodeerde spullen, nog een aanbieding voor een karaoke-avond bij de Kaasboerin ...
En dan komt de facteur met zijne post: Negen van de tien is de brievenbusmond volledig versperd, de reklamefolders zitten muurvast en kunnen niet meer voor noch achteruit. Ondertussen is het beginnen regenen, en de folders, half uit de bus hangend -en gedrukt op waardeloze rotzooi- zijn pulp en pap geworden. Daarboven op of tussenin moet hij zijn handel kwijt zien te geraken....Hoe hard hij ook duwt of plooit, nikske krijgt hij er nog bij.
Om maar aan te tonen hoe een plichtsbewust en goedmenend ambtenaar over zijn toeren kan geraken....
En dan heb ik het nog niet gehad over die ambetante fox-terriërs of geföhnde showshowkes die aan zijn broekspijpen zitten te knauwen of tegen zijn benen staan op te rijden.


