Berichten van 23 april 2007 tot 29 april 2007

Het begint op te korten...

't Is zo ver. We vertrekken voor een 15-daagse reis naar China. De bus staat voor de deur. "We" zijn drie koppels: een schoonzus en haar man, een bevriend stel, mijn enige en echte épouse en ikzelf. 
                      
           
              (vanaf 1 mei moeten we die elke dag kussen)
Op 1 mei nemen we de vlieger naar Peking, om via bussen, slaaptreinen en binnenlandse vluchten in Shangai te stranden. Tegen dan zullen die chineesjes ons wel beu zijn, dan zal de rijst ons de oren wel uitkomen en dan zal thuis de gazon dringend moeten afgereden worden.

       
                   (de reisroute van Peking naar Shanghai.) 
We gaan proberen om dagelijks verslag uit te brengen van de belevenissen in het land van de "grote Mao zaliger". Als de technische middelen ons niet in de steek laten dan komt er op dit blog iedere dag een klein verslag van onze esbattementen. Indien we halverwege met onze boeing in een rijstveld storten dan houdt het natuurlijk ook op.

                   
                  (hij staat ons al op te wachten.)
Zelf heb ik een deel van de reis (omstreken Beijing) gemaakt in 2000 en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat sommige van de geplaatste fotos in de dagelijkse reportages genomen zijn gedurende die reis. (enige voorbereiding; weet je wel.)
 
     
Als we voor iemand een lief, klein en leuk chineesje moeten meebrengen; ge hebt nog 2 dagen tijd om uw bestelling door te geven.

Nu ga ik onze koffers helpen pakken en mijn eetstokjes aanpunten.!!!. 


                    
Het eerste verslag verschijnt op woensdag 2 mei

In Arendonk hebben ze de Kredietbank afgebroken...

   

   ...en hier hebben ons centen liggen renderen... in de kluis.

       
 
Waar eens ons kasbons en hypothecaire leningen lagen opgeslagen, waar de bankdirecteur ons de levieten las als we weer eens te laat waren met onze maandelijkse aflossing, daar staan nu de bulldozers.

Er komen appartementen in de plaats. Voor mannekes en vrouwkes die met hun fiets de hoge brug niet meer opgeraken. Een ideale voorlaatste stop.

          
Honderd meter van het OCMW-rusthuis,

                
Tweehonderd meter van de kerk,
 

en driehonderd meter van het kerkhof.

...Alleen nog een plaatske vinden om onze auto te parkeren.

...We zijn ze weer tegengekomen...

De zon schijnt, de vlinders fladderen en de cafébazen hebben hun stoelen buiten gezet. En wie landt er? Onze vriendjes van boven Maas en Waal. In dichte drommen, kwebbelend en kakelend gelijk een nest jonge eenden die ontsnapt zijn aan een roedel waterratten, palmen zij de terrasjes in.
Dit weekend was het weer prijs in Sankt Vith, een onooglijk Ardeens dorpje dat eindelijk hersteld leek te geraken van duitse en Amerikaanse invasies in 1918 en 1944. Pech blijft die mensen daar achtervolgen: nu landen er de boven-moerdijkers.
...Met z'n dertienen waren ze, inclusief een overbejaard stel - superoma en -opa erbij, waarschijnlijk voor de financiën. Voorzien van rugzakjes en draagtasjes plantten zij zich neer op een zonovergoten terrasje op de markt van Sankt Vith.

                    
Na een uitgebreide kennismaking met het menu- en drankenboek begonnen ze aan hun bestelling: Twee Blonde Leffes met grosseille,want dat hoort in trappist, en 4 perriers zonder prik. Ondertussen waren er twee leden van het gezelschap met 4 lege éénliterflessen de toiletten ingeduikeld waar ze na 3 minuten weer buitenkwamen, ditmaal met 4 volle éénliterflessen. Zuivere Spa Reine blauw van de kraan. De flessen  gingen solidair van hand tot hand en van mond tot mond.

Als ge in 't Bels zijt dan moet ge friet eten. De garçon werd er opnieuw bijgeroepen en meteen werd er een flinke hap uit superoma's budget gehapt: in een "het-kan-niet-op" gebaar werden er 5 frieten met mayo  besteld. Met vork "sil vouzz pleit...." want wij spreken ook fransoos.
Zodra de friet, mooi aangeleverd op 5 bordjes, op tafel stond begon het spektakel: een blonde, langopgeschoten deerne, met enige verbeelding leek ze uit Volendam te komen, haalde uit haar rugzakje een pot Deutsche Knackwursten, een pot appelspijs -compote zeggen ze in de regio Nieuwegein -, en een blikopener. Vijf minuten later liep het Knackwurstensap over lippen en kinnen. Nou seg, wat heerlijk !!!...en de friet smaakte ook.
                         
Na anderhalf uur later was de schranspartij afgelopen. Superoma haalde haar knip te voorschijn en voldeed met een gelukzalige glimlach de gepresenteerde rekening: 16 euro 85 cent moest zij betalen voor een hele namiddag kermis, bedrag dat zij na enig aandringen van de aanwezige schoonzoons genereus afrondde op 17 euro.
Het was weer een fijn en geslaagd dagje uit daar bij die leuke belzen.

De inwoners van Sankt Vith vragen zich ondertussen vertwijfeld af wat zij de mensheid in de weg hebben gelegd. Pech blijft hen achtervolgen: al bijna 100 jaren lang...