Zondag 3 juni 2007
de ezel; 15 bis.
Chaos en paniek in de boerenstiel.
In Arendonk - een lieflijk dorpke, tegen de hollandse grens geplakt - is beroering ontstaan in de agrarische sektor. De verkoop van "dé ezel", de transfer van het jaar, is niet doorgegaan.
Trouwe lezers van dit blog zullen zich herinneren dat een vriend van mij sinds vier jaar de ongelukkige eigenaar is van een beest dat hij destijds gekocht heeft als ezel maar dat ondertussen een kruising blijkt te zijn tussen een brabants trekpaard en een mongoolse jak.
Het beest is de naam ezel onwaardig: hij/zij want het dier is ondertussen vakkundig gecastreerd, is geweldadiger dan de bengaalse tijgers uit de Olmense zoo en vreet alles op behalve waar het voor gekocht is; namelijk distels.
Te begrijpen dus dat de eigenaar van het gedierte van zijn mislukte aankoop af wou. Tijdens een fietstochtje ontmoette hij een gelijkgestemde ziel - ook een agrariër - ergens in een dubieuse feesttent met veel motorengeronk en plassen bier. Die ziel wou het beest wel overnemen voor 420 euro. Vier keer meer dan mijn vriend destijds betaalde voor zijn muildier. Het bedrag alleen al had bij mijn kennis een belletje moeten doen rinkelen: Voor 420 euro koopt men in deze welvaartsvaste tijden een kudde schapen, of 3 ponys. Men kan er zelfs een maand lang dagelijks voor naar de meisjes van plezier gaan kijken.
De koop werd gesloten zoals het echte boeren past; met handgeklap. Tenminste dat meende mijn vriend zich te herinneren. De koper herinnerde zich nikske meer en het bleef zodoende oorverdovend stil toen de tijd van transactie was aangebroken. Na een onbeantwoord telefoontje snapte mijn vriend dat de 420 euro aan zijn neus was voorbij gegaan en dat de koop niet zou doorgaan. Vertwijfeld vroeg hij zich af wat toch de reden kon zijn van de mislukte deal: hij kon nikske vinden.
Wij wel: een overeenkomst tussen twee boeren waarvan de ene een stuk in zijn voeten heeft van de Jupiler en de andere boer te schrokkerig is en woekerprijzen in gedachte heeft kan geen fraai resultaat opleveren.
Ondertussen heeft zich tussen de Arendonkse en omliggende boeren een discussie ontwikkelt die het faillissement van Lernout en Hauspie ver overstijgt. Wie van de twee boeren is in de fout gegaan? De Arendonkse burgerij daarentegen laat het deemoedig over zich heengaan en bekijkt het filosofisch: gasten uit de boerenstiel moet ge laten klooien anders halen ze "den drietand" boven.
Het zal de ezel/brabants trekpaard/mongoolse jak allemaal een zorg wezen: binnenkort staan er weer appelen en peren aan de bomen en dan kan hij/zij weer naar hartelust fruit eten uit de tuin van mijn vriend. Tot ergernis en chagrijn van die vriend die ondanks alles vindt dat hij "goed aan boeren is".
In Arendonk - een lieflijk dorpke, tegen de hollandse grens geplakt - is beroering ontstaan in de agrarische sektor. De verkoop van "dé ezel", de transfer van het jaar, is niet doorgegaan.
Trouwe lezers van dit blog zullen zich herinneren dat een vriend van mij sinds vier jaar de ongelukkige eigenaar is van een beest dat hij destijds gekocht heeft als ezel maar dat ondertussen een kruising blijkt te zijn tussen een brabants trekpaard en een mongoolse jak.
Het beest is de naam ezel onwaardig: hij/zij want het dier is ondertussen vakkundig gecastreerd, is geweldadiger dan de bengaalse tijgers uit de Olmense zoo en vreet alles op behalve waar het voor gekocht is; namelijk distels.
Te begrijpen dus dat de eigenaar van het gedierte van zijn mislukte aankoop af wou. Tijdens een fietstochtje ontmoette hij een gelijkgestemde ziel - ook een agrariër - ergens in een dubieuse feesttent met veel motorengeronk en plassen bier. Die ziel wou het beest wel overnemen voor 420 euro. Vier keer meer dan mijn vriend destijds betaalde voor zijn muildier. Het bedrag alleen al had bij mijn kennis een belletje moeten doen rinkelen: Voor 420 euro koopt men in deze welvaartsvaste tijden een kudde schapen, of 3 ponys. Men kan er zelfs een maand lang dagelijks voor naar de meisjes van plezier gaan kijken.
De koop werd gesloten zoals het echte boeren past; met handgeklap. Tenminste dat meende mijn vriend zich te herinneren. De koper herinnerde zich nikske meer en het bleef zodoende oorverdovend stil toen de tijd van transactie was aangebroken. Na een onbeantwoord telefoontje snapte mijn vriend dat de 420 euro aan zijn neus was voorbij gegaan en dat de koop niet zou doorgaan. Vertwijfeld vroeg hij zich af wat toch de reden kon zijn van de mislukte deal: hij kon nikske vinden.
Wij wel: een overeenkomst tussen twee boeren waarvan de ene een stuk in zijn voeten heeft van de Jupiler en de andere boer te schrokkerig is en woekerprijzen in gedachte heeft kan geen fraai resultaat opleveren.
Ondertussen heeft zich tussen de Arendonkse en omliggende boeren een discussie ontwikkelt die het faillissement van Lernout en Hauspie ver overstijgt. Wie van de twee boeren is in de fout gegaan? De Arendonkse burgerij daarentegen laat het deemoedig over zich heengaan en bekijkt het filosofisch: gasten uit de boerenstiel moet ge laten klooien anders halen ze "den drietand" boven.
Het zal de ezel/brabants trekpaard/mongoolse jak allemaal een zorg wezen: binnenkort staan er weer appelen en peren aan de bomen en dan kan hij/zij weer naar hartelust fruit eten uit de tuin van mijn vriend. Tot ergernis en chagrijn van die vriend die ondanks alles vindt dat hij "goed aan boeren is".
