Zondag 4 november 2007
in de miserie.
Man, man, man .... wat een miserie !!!
"Ruilen doet huilen" brabbelde een vriend van mij met een stuk in zijn voeten aan de toog van "Parochiecentrum Sint Jozef." Dat "ruilen doet huilen" kwam niet van hem. Dat had hij een paar uurtjes eerder gehoord van nog een maat van hem aan de andere kant van de toog. Nog voor hij zich begon te bezatten...
Nog een paar uurtjes vroeger had zijn bijzit hem uit hun gehuurd rijhuizeke geflikkerd, zijne koersvelo achterna gesmeten en de deur van de vogelkooi met allemaal zelfgevangen vinken en bermsijsjes daarin wagenwijd opengezet.
... Mijne vriend was aan zijn tweede relatie bezig. Zo'n drie jaar geleden was hij zijn nieuw vlam - een vrouwmens van voor in de veertig - tegengekomen op een visprijskamp. Terwijl hij pierkes aan zijn vishaak deed bracht zij hem verse erwtensoep en stond in zijne nek te hijgen. Binnen de kortste keren had ze mijne vriend bij zijn pietje. Hij liet alles in de steek inclusief zijn wettige echtgenote met een hoop miserie, kreeg ruzie met zijn kleinzoontjes die verbaasd naar opa's escapades opkeken, en betrok een nieuw liefdesnestje waar hij een volierke tegenaan bouwde. Hij hield tenslotte van vogelen.
Mijn kennis was met zijn gat in de boter gevallen. Allé, dat vertelde hij toch de sporadische keren dat ge hem nog aan een cafétoog tegenkwam. Vroeger stond hij regelmatig aan de cafétoog. Te duvelen op de marokkanen, de negers, zijn vrouw en op zijn duiven die maar niet wilden vallen. Maar nu, nu pas wist hij wat "het echte leven" was. Wat hij al die jaren gemist had.
Mijn vriend deed er alles aan om de liefde brandend te houden: je zag hem gedwee aan 't nieuw vrouwke haar hand over de vaartdijk wandelen, stoeltje onder haar poepeke schuiven, met een scheef koppeke "ja en neen" knikken, hij hijgde zich te pletter op een home-trainer om zijn opkomend buikske te lijf te gaan, de grote pinten Stella had hij op commando ingeruild voor spa-bruis en aan visprijskampen deed hij ook niet meer mee; er moest zo maar eens een vrouwmens in zijn nek komen hijgen... Mijne vriend van in de zestig was een model geworden van de "nieuwe huisman met sloefen aan". Oh, wat was hij gelukkig.
...Tot gisteren dan: Toen hij met zijn botten vol vogelstront de keuken binnenslefte had ze hem koud gepakt: Ze had een nieuwe vriend, eentje van ook in de veertig, hij was bureaumanager in een middelgrote kruidenierszaak, hij had een keurig appartementje en een klein cabrioletje, geen jengelende kleinkinderen en in zijn vrije tijd deed hij aan golven en op vacantie gaan naar de "Dommenenikaanse"...
"Zou ik aan die van ons durven vragen of ik terug mag komen" snotterde mijne vriend tegen iedereen en niemand?
Om hem te troosten zijn we maar begonnen met het debiteren van opwekkende spreekwoorden:
- van de regen in den drup geraken,
- van de klaver naar de biezen lopen,
- ...
.... en mijn vriend die snotterde verder en werd zatter en zatter!!!
--------------------------
Mogelijke ervaringsdeskundigen mogen zich altijd melden met nieuwe spreekwoorden; mijn vriend is daar gevoelig voor.
"Ruilen doet huilen" brabbelde een vriend van mij met een stuk in zijn voeten aan de toog van "Parochiecentrum Sint Jozef." Dat "ruilen doet huilen" kwam niet van hem. Dat had hij een paar uurtjes eerder gehoord van nog een maat van hem aan de andere kant van de toog. Nog voor hij zich begon te bezatten...
Nog een paar uurtjes vroeger had zijn bijzit hem uit hun gehuurd rijhuizeke geflikkerd, zijne koersvelo achterna gesmeten en de deur van de vogelkooi met allemaal zelfgevangen vinken en bermsijsjes daarin wagenwijd opengezet.
... Mijne vriend was aan zijn tweede relatie bezig. Zo'n drie jaar geleden was hij zijn nieuw vlam - een vrouwmens van voor in de veertig - tegengekomen op een visprijskamp. Terwijl hij pierkes aan zijn vishaak deed bracht zij hem verse erwtensoep en stond in zijne nek te hijgen. Binnen de kortste keren had ze mijne vriend bij zijn pietje. Hij liet alles in de steek inclusief zijn wettige echtgenote met een hoop miserie, kreeg ruzie met zijn kleinzoontjes die verbaasd naar opa's escapades opkeken, en betrok een nieuw liefdesnestje waar hij een volierke tegenaan bouwde. Hij hield tenslotte van vogelen.
Mijn kennis was met zijn gat in de boter gevallen. Allé, dat vertelde hij toch de sporadische keren dat ge hem nog aan een cafétoog tegenkwam. Vroeger stond hij regelmatig aan de cafétoog. Te duvelen op de marokkanen, de negers, zijn vrouw en op zijn duiven die maar niet wilden vallen. Maar nu, nu pas wist hij wat "het echte leven" was. Wat hij al die jaren gemist had.
Mijn vriend deed er alles aan om de liefde brandend te houden: je zag hem gedwee aan 't nieuw vrouwke haar hand over de vaartdijk wandelen, stoeltje onder haar poepeke schuiven, met een scheef koppeke "ja en neen" knikken, hij hijgde zich te pletter op een home-trainer om zijn opkomend buikske te lijf te gaan, de grote pinten Stella had hij op commando ingeruild voor spa-bruis en aan visprijskampen deed hij ook niet meer mee; er moest zo maar eens een vrouwmens in zijn nek komen hijgen... Mijne vriend van in de zestig was een model geworden van de "nieuwe huisman met sloefen aan". Oh, wat was hij gelukkig.
...Tot gisteren dan: Toen hij met zijn botten vol vogelstront de keuken binnenslefte had ze hem koud gepakt: Ze had een nieuwe vriend, eentje van ook in de veertig, hij was bureaumanager in een middelgrote kruidenierszaak, hij had een keurig appartementje en een klein cabrioletje, geen jengelende kleinkinderen en in zijn vrije tijd deed hij aan golven en op vacantie gaan naar de "Dommenenikaanse"...
"Zou ik aan die van ons durven vragen of ik terug mag komen" snotterde mijne vriend tegen iedereen en niemand?
Om hem te troosten zijn we maar begonnen met het debiteren van opwekkende spreekwoorden:
- van de regen in den drup geraken,
- van de klaver naar de biezen lopen,
- ...
.... en mijn vriend die snotterde verder en werd zatter en zatter!!!
--------------------------
Mogelijke ervaringsdeskundigen mogen zich altijd melden met nieuwe spreekwoorden; mijn vriend is daar gevoelig voor.
