Volgens berichten op Radio 2 (Donderdagmiddagnieuws 21/02) zou een Arendonks gemeenteraadslid van het Vlaamsch Belang op hare flikker gekregen hebben van het nationaal hoofdbestuur.
Filip en Marie-Roos zijn boos...
De madam in kwestie heet Sylvieke, is tatoeërster en op eenvoudig verzoek zou ze nazisymbolen en ander leuke dingen uit "den Adolf" zijnen tijd op borsten en billen tatoeëren.
Morgen toch eens langsgaan. ! Ge gaat er nog van horen....
---------------- ik verwijs met graagte naar de reactie van "oud-chiroleidster" onder de titel bruin leugens.. onder dit artikel onder "reageer".
Nog 1462 nachtjes slapen en dan bestaat Arendonk 800 jaar. Van 't jaar 1212 na Christus. Volgens een stuk perkament van de een of andere hertog van Brabant wel te verstaan. De kans is groot dat er - sommige gemeenteraadsleden in gedachte - in de eeuwen daarvoor ook al Neanderthalers, Romeinen en zatte hollanders in onze streken hebben gekampeerd en er zijn blijven plakken. Geen kwaad woord dus over de nazaten van een achtergebleven Duitser uit '40-44.
800 jaar oud: Tot die constatatie is de Arendonkse gemeenteraad gekomen na driekwartier lullen en zeveren. 2012 moet dus een feestjaar worden voor de "citoyens" van het teljorenlekkersdorp. 't Zal een groot feest moeten worden.... De voorbereidingen zijn al begonnen. "En petit comité" - zeg maar in het geniep, werd er al een nieuw logo voor een nieuw gemeentevlaggeske ontworpen. Zonder inspraak of course.
De lokale oppositie voelde zich gepasseerd en interpelleerde de meerderheid over de geplande activiteiten: de oprichting van een mausoleum voor Louis Van Gorp, een plaatselijke kunstgoeroe voor de 1500 klodderaars en speksteenklievers van de lokale tekenacademie, een eigen streekgerecht in de vorm van een bolknaksigaar en de uitroeping van het jaar 2012 als "Jan Van Eyckjaar".
De burgemeester, ondersteunt door zijn schepencollege, baste gelijk de zwarte Mechelse schepershond uit zijn geburen. De vier knapen van de lichtblauwe oppositie kropen terug in hun hok. En een preffesserdoktoor-raadsGezel sloot het incident met de belofte er eigenhandig voor te zorgen dat een DNA-onderzoek bij Jan Van Eyck ten spoedigste zou opgestart worden. De verenigde universiteiten van België met al hun proffen zouden daarvoor gemobiliseerd worden.
...Waar gaat het over? Enkele figuren van de plaatselijke heemkundige kring beweren al jaren - tegen beter weten in - dat Jan van Eyck, de schilder van "het Lam Gods", afkomstig is van Arendonk. Zij hanteren daarbij, net zoals hun collega's uit Maaseik doen, een vijftal dubieuse argumenten om hun gelijk te halen. Sporadisch -vanaf de jaren '50 uit de vorige eeuw - krijgt er hier te velde iemand de kriebels om bij gebrek aan serieuse inspiratie op zoek te gaan naar Jan en Hubert de Moelnere, de bijnaam voor de Van Eyck'en.... zoals ze hier zeggen.!
Bij gebrek aan documenten, aan specifieke verwijzingen naar plaatsen, het ontbreken van enige exacte geboortedatum (+- 1390) en -plaats en gebrek aan parochieregisters of stambomen, is elke speculatie over de afkomst van onze vriend compleet uit lucht gegrepen. Noch die van Maaseik, noch die van bij ons zullen ooit de absolute zekerheid krijgen wie nu recht heeft om het standbeeld van de schilders op zijn marktplein neer te planten. De argumenten van Maaseik zijn mager, die van Arendonk zijn nog dunner: Een onderzoek van een lokaal historicus zestig jaar geleden en een eindwerk van een zesdejaarsstudente aan een plaatselijke middelbare school zijn niet van aard om slimme mensen op speurtocht te sturen... Dat een lokale politicus, hij weze nog professor, daarin gesteund door slimme mensen zoals advocaten, architecten en enkele plaatselijke kruideniers alsnog gaat proberen om de waarheid omtrent Jan van Eyck te achterhalen getuigt niet enkel van naieviteit van de betrokkenen maar is tevens de verklaring waarom in Arendonk een reguliere gemeenteraadsvergadering maar twaalf minuten duurt.
Hoe stond het alweer in de bijbel?... Holle vaten?
De loslopende honden en ander vehikels zullen wat geduld moeten hebben. Gisteren was het Valentijn en dat verdiend ook onze aandacht.
Valentijn; op dezelfde dag dat professor Distelmans triomfantelijk verklaarde dat er in België al zo'n 1.000 levende wezens per jaar worden geëuthanaseerd (als ge hem moet geloven: uit pure liefde) en dat er in de buurt van Amsterdam een succesvolle echtscheidingsbeurs plaatsvond, vierden wij lievekesdag...
Niettegenstaande onze verminderde koopkracht kochten we massaal rode rozen, Diorkes, soutienkes, zweepkes en pornofilms. Allemaal voor onze schatten. Of ons dat aangepraat wordt door de betreffende middenstanders of uit pure liefde voor onze evennaaste laten we even in het midden...
Diegenen die minder materialistisch zijn aangelegd konden hun gevoelens kwijt in allerlei serieuse gazetten en op verliefdensites. Hieronder een bloemlezing hoe volwassen mensen in nuchtere toestand elkaar noemen en wat ze elkaar toewensen... Zet U schrap.
- Liefste snotteke ....gaan wij nog een kindje maken? Uw Andréke. - mijn allerliefste schattiepoepieke... van Gilberte. - Liefste Germaine, Ben je vanavond daar, leg je dan klaar zo tussen zevenen en negenen. dan steek ik mijn jerommmeke in jouw holleke. (???).... jouw Douwerke. - Beejbie (baby !) ik weet nu wat ik mis; ik word heet van jou. - Mijn lief klein konijntje, ik zie je graag.... je groot konijn. - Egbert, als wij aan jouw denken, dan denken wij aan naaien. De dames van de missienaaikring. - Dreumeske, ook al zijn gescheiden, wat zie ik je graag. Je Fleurtje. - Nutella, jij blijft mijn lekkerste ontbijt, je Hercul voor eeuwig. - Johny, ik gedachten hou ik mijn twee pollekes rond jouw twee bollekes. - Liefste Baloe, ik zie je graag... je wijf. (!!!) - Dikke loebas, hevige kus van je vlooienbandje. - Botervlootje, ...liefs van je boterklompje. - Groetjes aan mijn dik vet varkske... van je zwanger zeugje.
En ja, lieve lezers, de liefde kan mooi zijn... Ook wij hebben in een onbewaakt moment, onder invloed van teveel "Blonde Leffes" weleens op een schabouwelijke manier onze liefde verkondigd aan een (foute) vrouw. Maar toch kan ik me gelukkig prijzen dat die onnozele praat alleen maar strikt privé was en in een moment van zinsverbijstering..... en bij normaal functionerende mensen gaat dat vanzelf over; behalve met Valentijn.!!!
Naar aanleiding van een artikel in mijn lijfgazet (het nieuwsblad) over oude autowrakken plaatsen we hieronder een artikeltje dat reeds in 2006 verscheen naar aanleiding van dit wereldvermaard autotreffen. Door het royaal op tijd te plaatsen kunnen we misschien een herhaling voorkomen. Ecologisch Arendonk en de Arendonkse astmalijders zullen ons dankbaar zijn...
Het trabantjesweekend...Anno 2006. Afgelopen zaterdag en zondag (lente 2006 nvdr) had er op de enigste parking die Arendonk nog rijk is een nostalgisch treffen plaats van een hoop oud ijzer, in de volksmond ook Trabantjes genoemd. Ge kent dat soort autootje wel: een stinkend monsterke op wielen met een tweetaktmotortje en destijds het enig rijdend vehikel in Oost-Duitsland buiten de geimporteerde sovjettanks.
De organisatoren waren aan hun tweede uitgave toe en in tegenstelling tot vorig jaar werd de collectie DDR-tuffertjes uitgebreid met alles wat reed en ouder was dan twintig jaar.
't Is een prettige vaststelling op zo'n treffen mensen tegen te komen die naast enige nostalgie voor oude rommel ook over een hoop geld schijnen te beschikken -al dan niet in 't zwart verworven. Ik trof er zelfs de trotse eigenaar van een MG. Een keurig engels sportwagentje. Prettig detail: de eigenaar was de schoonbroer van de man die pretendeert de leer van Marx en Engels in de Noord-Oost Kempen te hebben geintroduceerd. Zijn zwager had hij in ieder geval niet kunnen overtuigen van een socialistische heilstaat. Die zag duidelijk meer heil in een kapitalistisch racemachientje.
Om enige importantie en geloofwaardigheid aan het gebeuren te geven hadden de organisatoren onder leiding van een plaatselijke horecaboer, een nietsvermoedende parochiepater zo ver weten te krijgen dat deze laatste om klokslag twaalf uur met kwispel en wijwater de aanwezige autootjes van zijn en Gods zegen voorzag. Aan de angstige blikken van sommige deelnemers was duidelijk te zien dat zij vreesden voor enige schade aan het lakwerk veroorzaakt door het uiteenspattende wijwater.
Nadat de pater van dienst vakkundig van het terrein was verwijderd begonnen de randactiviteiten. Een oude Duits - waarschijnlijk gevonden in een van de Trabantjes - amuseerde de kindjes terwijl de ouderen konden genieten van een Palm en een Jupiler. Dat laatste werd hun aangereikt door de plaatselijke pitspoezen. ....Nu ja, pitspoezen: het leken meer op geopereerde Japanese sumo-worstelaars, maar dat kan gelegen hebben aan het gesponsorde t-shirt dat ze over hun aanminnig lijf hadden getrokken. In 't kort; weerom een weekend dat we zonder al te veel hartritmestoringen of psychische klachten zijn doorgekomen.
...tot zover de berichtgeving anno mei 2006. Hopelijk blijven we anno mei 2008 gespaard van gelijkaardig onheil.
Oom van Bin Laden speelt voor terrorist in Arendonk...
Een oude kennis van mij heeft bezoek gekregen van twee bontgekleurde tuinkabouters. ...Tenminste dat dacht hij. Bij nader toezicht bleken het twee pollissen te zijn. Dat mijn oude kennis de twee verwarde met tuinkabouters kwam omdat zij het niet nodig achtten zich voor te stellen. Ook in de Noord-Oosterkempen is zich voorstellen een elementaire vorm van beleefdheid, al zijn we dan een stelleke boeren.!!!.
De twee pollissen waren in volledige gevechtstenue: Boven en rond hun fluo-vestje hingen als een bommengordel verspreid, de matrak, het pepperspraybuske, en de revolver inclusief holster. De handboeien hingen strategisch gedrapeerd op hun buik en voor hun geslachtsdelen. Op hun kop een klak die de waardigheid van het vak moest accentueren. Een andere aanduiding dat het geen tuinkabouters waren was het voertuig voor de deur: kabouters rijden niet met blauwgeschilderde "vier maal viers".
De twee polissen waren op zoek naar onverlaten die de openbare orde in het gedrang brengen. Terroristen die het verkeer in en om wijken en straten van Arendonk in de war stuurden door wegomleidingsbordjes uit te trekken. Ter herinnering: Die wegomleidingsborden staan er ter meerdere eer en glorie van middenstanders die getroffen worden door wegenwerken. Ook kruideniers en blaaikesboeren moeten hun kost verdienen. Dat er dagelijks honderden autos en camions 'onterecht gebruik maken' van die omleiding en zodoende de plaatselijke bevolking ambeteren en koeioneren noemt men "collateral damage".
Mijn oude kennis was geseind als de hoofdman van de terreurgroep; als de plaatselijke Osama Bin Laden, het brein en bij uitbreiding diegene die hoogst persoonlijk bij nacht en ontij winkeliers- en ander Unizobordjes uit de Kempense grond rukt en als stookhout gebruikt. Nu kunt ge mijn oude kennis van veel betichten maar Unizobordjes uit de grond trekken is aan hem niet besteed; hij trekt zelfs het onkruid niet uit zijn eigen tuin.
Toen de twee polissen merkten dat ze aan het verkeerde adres waren milderen zij hun toon en schakelden over op de slijmballentactiek: ze hadden van horen zeggen dat de oude kennis wel zou weten wie er paaltjes en plaatjes uitrukte. "Neen dus" zei mijn kennis "zoek het zelf uit". Toen werd mijnheer de pollis weer boos: "Als ge er iets mee te maken hebt, dan raad ik u aan om er mee te stoppen".... Als dreigement kon dat tellen. Met een wijde zwier heeft de plaatselijke Osama zijn voordeur dichtgeslagen in de hoop dat door de geproduceerde luchtverplaatsing de klak van hun kop zou waaien en de handboeien tegen hun genitaliën. Ook dat was ijdele hoop.
Mijn oude kennis die ik om zoveel lef graag 'vriend' zou noemen zit nu te wachten tot een van de plaatselijke wijkagenten nog een keertje langskomt. Met die gasten kan hij tenminste praten: Mischien kunnen die dan antwoorden op de vraag: " Waarom moeten puberale collega-pollissen met hun dwaze acties altijd weer opnieuw de opgebouwde goodwill en goede relaties met "de arm der wet" naar de vaantjes helpen." .... Waarom doen ze niet waarvoor ze zijn aangenomen: automobilisten opschrijven die omleidingsbordjes negeren ? ... Neen, gewone burgers lastig vallen en scheten in een fles verkopen.Goe bezig, gasten.
Vrijdag 22 november 1963, half negen plaatselijke Arendonkse tijd: de laatste keer dat ik mijn toenmalig lief in levende lijve heb gesproken. " 't Is uit" zei ze" ik stop ermee", en ik was zo verbouwereerd dat ik geeneens vroeg waarom het "uit was". Was ze op een andere? was ze voor de maskes geworden? wou ze binnengaan bij de zusterkes oude-Klaren?
Ik plooide mijn regenbachske waarop we zoveel uren hadden liggen stoeien dicht, pakte mijne velo die tegen de zijgevel van het judolokaal in den Diepenbeemd geparkeerd stond en fietste eenzaam terug naar huis; over Brug V die ineens vijf keer hoger leek dan gewoonlijk.
Toen ik thuis kwam zaten alle nakomelingen van "Jef Koffie" wezenloos voor zich uit te snotteren. Ontdaan door zoveel medeleven begon ik zelf ook terug te bleiten. Nadat ik ietwat bekomen was wou ik mijn broers en zussen danken voor hun sympathie en betrokkenheid bij mijn miserie. ...Bleek dat ze om iets totaal anders zaten te janken: diezelfde vrijdagavond de 22ste november om half negen Arendonkse tijd was John Kennedy, de Amerikaanse president, in Dallas door zijne kop geschoten; morsdood was hij. Dat hadden ze gezien in een speciale uitzending van het televisienieuws en daarom moesten de Koffie's allemaal bleiten. Wat kon hun mijn lief schelen.! Daarenboven, ze hadden al lang in de gaten dat het met mij en mijn lief de verkeerde kant op ging.
...Vijfenveertig jaar later ben ik dat "oud lief" voor het eerst weer terug tegengekomen. Op het verjaardagsfeestje van een zestigjarige. Elkaar op zo'n feestjes tegenkomen voorspelt al niet veel goeds: veel jonge veulens of merries komt ge daar niet meer tegen. De verwondering was wederzijds: wallekes onder de ogen, slecht weggeschminkte rimpels, doorgezakte buiken en borsten (waarbij het laatste een redelijke veronderstelling van mijn kant is). Alle potjes en fleskes van L'Oreal en Myléne ten spijt, met of zonder hulp van de "Weightwatchers"; het was duidelijk dat de opeenvolgende seizoenen vakkundig hun werk hadden gedaan. ...Langs beide kanten.!
Toen ik haar zag kreeg ik direkt een antwoord op mijn onbeantwoorde vragen van lang geleden: ze was niet voor de maskes geworden en ook geen oude Klaar. Ze had een middenstander aan de haak geslagen; altijd een beter partij dan gasten die men zelfs in het "klein seminarie van Hoogstraten" of bij de "Broeders van Liefde" niet kon gebruiken...
We geraakten terug aan de praat; over de kleinkinderen, begrafenissen van vrienden, over het huisje en het tuintje... Over alles behalve over onze vroegere stoeipartijen op mijn regenbachske. Het leek wel een taboetje. Het werd een saaie bedoening; enkel de drank bracht enig soelaas. Eilaas, dat was zonder de waard, in dit geval mijn oud lief, gerekend: Bier was voor Boeren.
...Tegen de tijd dat de diskjockey iedereen aanmaande om te beginnen aan een vermenigvuldigingsdans gevolgd door de onvermijdelijke kuskesdans had ik genoeg "Blonde Leffes" in mijne frak om categoriek een "slow" te weigeren met mijn oud lief. Ik moest er zelfs geen lichamelijk letsel voor suggereren. Toen ik laat op de avond - op een onchristelijk uur - aan de arm van mijn "nieuw" lief naar huis sukkelde was ik "mijn schepper" en "het lot" dankbaar om twee zaken: Eén: dat zij vijfenveertig jaar geleden ingrepen en orde op zaken stelden, en Twee: dat ik ontsnapt was aan een middenstandster. ----------------- Brabbes geeft een "Blonde Leffe" weg aan de trouwe lezer die zich de juiste naam van het "betrokken oud lief" nog kan herinneren. (... en neen: ze heet niet Germaine, Lieza Egberts of Douwinaatje, die kwamen nog later op mijn regenbachske terecht.)
Er zijn plezanter dingeskes dan verhaaltjes schrijven voor en over oude zakken.!!!! Als ge elke dag met uwe velo langs "het Douwerke" fietst dan gaat uw goesting vanzelf over...
Straks ben ik er weer, ... en ja, met een verhaaltje over mijn oud lief. Nu ga ik eerst een gazet halen en daar moet ik een eind voor rijden.!!! Ik wil met fatsoen en al lachend bediend worden, niet door ne chagrijnigaard.....Vandaar.
Nadat zijn balorige ezel tijdens de geboortenacht van Jezus uit zijn stallingen was gebroken en zodoende zijn eigen liefdesnacht, waar hij maanden naartoe had geleefd, grondig had verpest, was mijn vriend het spuugzat. De distels konden voor zijn part tot aan de dakgoot groeien, die ezel moest eruit. Voor een zacht prijske, desnoods gratis en voor nikske.
In tijden van nood kennen agrariërs hun vrienden: Binnen de kortste keren was de Arendonkse landbouwpopulatie: 34 man, wat bijhorende koeien en een paar duizend varkenskoppen op de hoogte van het genereuze aanbod van een goedkope ezel. Uit de talrijke verzoeken koos mijn vriend het voor hem gunstigste bod: hij zou zijn ezel ruilen voor drie schapen. Het feit dat hij in een niet al te ver verleden ooit een schaap met een hakker de kop had ingeslagen was voor de eigenaar van de schapen geen bezwaar. Met uitgebreid handengeklap, gelijk het "echte boeren" past werd de ruil beklonken en verhuisde de ezel naar de andere kant van Arendonk. De schapen van hun kant zouden tot na de winter bij de oorspronkelijke eigenaar blijven staan, kwestie van hooi en bieten uit te sparen.
... Mijn vriend is momenteel niet bereikbaar: hij heeft wilde en grootse plannen. Niettegenstaande zijn oerdegelijke katholieke opvoeding overweegt hij om moslimmer te worden. Kwestie van straks tegen het Offerfeest bij collega-moslimmers makkelijker zijn schapen te kunnen slijten. Mohammedjes onder elkaar, snapt ge.
En alhoewel zijn echtgenote lid is van het plaatselijk kerkzangkoor probeert de nieuwe schapenboer toch om haar een boerka aan te praten. Het ene plezier is het andere waard, weet ge wel: zij ramde hem destijds toch ook die ezel door zijn maag.....
Zijn abonnementen op de Knack, Humo, De Standaard en de Morgen, evenals zijn Belgacom-kabelverbinding heeft mijn vriend opgezegd en hij is lid geworden van de "Al Jazeera-vriendenkring". "Inch Allah" is zijn stopwoord en hij kookt zijn polderpatatjes op de wijze van "Halal".
Na de winter, als de sneeuw in de bergen van Tora Bora en rond Mossoul is gesmolten, haalt mijn vriend zijn drie schapen naar huis. Vetgemest en met enig geluk drachtig van drie jonge lammeren; Mijne vriend kan dan wel een moslimmer zijn geworden, het blijft een boer in 't diepst van zijn gedachten...
Yggdrasilleke.
