"..... Een bejaard koppel zit op een zondagochtend in de kerk. Halverwege de dienst leunt de vrouw naar haar man en zegt: Ik heb juist een STIL windje gelaten, wat moet ik nu doen?. Haar man leunt naar voren en zegt: "Voorlopig niets. Als we terug thuis zijn zal ik een nieuw batterijtje in je hoorapparaat steken."......
Dit hoogst génant akkefietje enkele weken geleden in de zevenurenmis deed "de kerkenraad van onze hartelijke parochiegemeenschap" besluiten om iets te doen aan de geluidsaccomodatie van onze parochiekerk. Onze pastoor heeft dan wel de beschikking over een installatie om het "Woord" te verkondigen, maar de toehoorders die hij heden ten dage nog heeft, zijn getroffen door de gemiddelde kwaaltjes die een gepensioneerde en overjaarse kerkganger kan treffen. Reuma, overbruggingen, kapotte knieschijven, staar, en meer van die kwalen die een naderend sterfbed aankondigen. Doofheid - potdoof of een variant ervan - hoort daar ook bij. Na het "scheetje" van oma belegde de kerkenraad een dringende vergadering. Eerst werd het aantal kerkgangers genoteerd: gemiddeld vijfenzeventig op twee H.Missen per weekend. Discreet werd er daarna aan de kerkgangers gevraagd of zij enige vorm van doofheid tot hun persoonlijke kwalen mochten rekenen. Tien gelovigen antwoordden positief waarvan er negen bijvertelden dat zij geen verschil hoorden tussen een straaljager die door de geluidsmuur ging of een te luidruchtig gezongen "Ave Maria" door het plaatselijk zangkoor "de bollemiekes". De tiende hardhorige - een nederlandse parochiaan notabene; we zijn per slot van rekening een grensparochie - had een speciaal hoorapparaat. Computergestuurd met een klein antenneke op de plaats waar Prins Bernhard zijn witte anjer had steken.
Gewapend met deze gegevens trok de kerkenraad op offertetocht en sinds vorige week is onze parochiekerk uitgerust met een uniek gehoorapparatensysteem: tegen alle zijmuren van onze tempel is een minuscuul draadje bevestigd dat het woord van alle voorlezers en voorgangers perfect weergeeft. Afhankelijk van het hoorapparaatje van " het doof kerklid" komen Jezus' parabels nu luid en zonder bijgeluiden tot bij de beminde parochiaan.
Zelfs de "scheetjes" van oma worden vakkundig weggefilterd. Een spijtig neveneffect is wel dat de normaal-horende gelovigen, zeg maar de overige vijfentwintig, nu wegblijven want door al die geavanceerde technologie kunnen al die hardhorenden nu ongegeneerd winden laten tegen de heiligenbeelden omhoog... Ze horen ze zelf toch niet meer.
Zou het kunnen dat de dierbare parochianen de schaal te erg spijsden en dat de kerkenraad van onze hartelijke parochiegemeenschap geen blijf meer weet met de giften van haar schapen.? Geld teveel dus?.
Voor binnenkort voor ieder kerkstoeltje een privé-videoschermke, liefste parochieteam??? Met de mogelijkheid om over te zappen naar een Byzantijns-Orthodoxe viering.... want 't moet natuurlijk wel in de familie blijven.
Ik wou het eigenlijk hebben over de verjaardag van de kaasboerin, maar die moet wachten tot maandag. ...Verjaren kunt ge elke dag !
In de verbale strijd die er momenteel in ons teljorenlekkersdorp gevoerd wordt over het functioneren van sluikwegen, patattenboeren, plattelandskruideniers en het gewone klootjesvolk in de straten achter Brug Vijf, zijn we één groep vergeten: het werkvolk van de firma Huijbregts.
Al sinds begin augustus werken ze onverstoorbaar verder aan de aanleg van wat een mooie en prettige buurt moet worden. Niets is hen teveel, ze helpen waar ze kunnen... in één woord: chapeau voor "alle gasten" van de firma Huijbregts. ...En mannen, als 't binnenkort wat friskes wordt: we maken de stoof aan en we serveren u allen een borrelke "Hasseltse jonge klare", dat ook is beloofd. (p.s. Zeg mannen, we hebben dit artikeltje ook doorgestuurd naar de directie van den Huib: 't Is de moment om opslag te vragen......)
Wie we ook moeten bedanken is het bestuur van de plaatselijke Unizo-afdeling Arendonk. In onze strijd tegen het vele sluikverkeer dacht hun voorzitter met ons mee en stuurde vanuit zijn plaatselijk hoofdkwartier onderstaande oplossing. Wij als buurt pleiten voor "nultolerantie" en de plaatselijke middenstand levert - beloofd is beloofd - het materiaal om het uit te voeren.
(bedankt hé mannen... da's eens wat anders dan belgerinkel !)
Arendonk 11 oktober 2007. Donderdag de 11ste oktober 2007 om 7.15 uur 's morgens flikkerde een Poolse camion geladen met 39.900 kilo plastiekkorrels in de gracht. Eens temeer een gevolg van een compleet falend verkeersbeleid in verband met de wegeniswerken in Arendonk.
Donderdag de 11ste oktober om 19.30 uur 's avonds - meer dan een volle dag later - zat dezelfde poolse camion nog altijd in dezelfde gracht. Buiten een blitsbezoek van de lokale politie met enkele telefonische interventies, wat werkvolk van het plastiekverwerkend bedrijf die onder hun schafttijd een kijkje kwamen nemen en enkele lokale inboorlingen was de camion een kijkstuk voor honderden illegaal passerende automobielen.
De Poolse chauffeur - al die belangstelling zat -wilde zelfs de lokale pers te lijf gaan. Van solidariteit was er geen sprake.
Met de groeten aan de lokale beleidsmakers en de uitvoerders van hun plannen, aan de lokale middenstanders en hun natte dromen over stijgende omzetten, aan alle poolse en andere buitenlandse chauffeurs, aan hollandse patattenboeren die met hun tractors en 30 ton aardappelen van Hoogstraten over sluikwegen naar hun thuisland rijden..... Aan iedereen de groeten. We zijn inderdaad een stelleke "lullen" hier achter de Brug.
...En de ezel -ze noemen hem hier Stafke - bekeek heel het gedoe van aan de zijkant. Met een meewarige blik in zijn ogen schudde hij zijn koppeke een paar keer van "neen" en hij dacht bij zijn eigen: "Ik ben niet de enigste ezel die er in Arendonk rondloopt !!!".
Politieker spelen is een belangrijke bezigheid, als gemeentepolitieker door het leven gaan is nog gewichtiger. Die van Arendonk zijn zich bewust van hun verheven taak en handelen er dus ook naar; ieder naar eigen inzicht en vermogen.
Onze plaatselijke Filip en Marie-Roos van het Vlaams belang bijvoorbeeld: de twee schatten volgen al 10 gemeenteraden lang het voorbeeld van Oskar Matzerath, de hoofdrolspeler uit "Die Blechtrommel" van Günter Grass: zwijgen en nog eens zwijgen; zonder één woord uit te brengen zitten ze stom voor zich uit te staren. Alleen missen ze hun blikken trommelke.... en zinnige vragen natuurlijk.
Sinds januari van dit jaar zitten er ook een viertal lichtblauw gekleurde medemensen in de raad: 3 mannekes en een vrouwke. Eigenlijk een ideaal team om te kwissen of te kleurenwiezen maar de schikking van de tafels in de raadszaal leent er zich niet toe. Momenteel worden ze nog gesteund door een achterban van een 5-tal personen die zich steeds meer de vraag stellen waarom ze eigenlijk hun vrije tijd in het gemeentehuis zitten te verdoen. Hun belangrijkste wapenfeit tot nu toe was een verbaal protest tegen de aanwezigheid van 60.000 slachtkiekens in daarvoor voorziene stallingen en de uitbreiding van een industrieterrein dat te dicht tegen hun "hovingen" aanschuurde.
Een andere leuke vogel in de gemeenteraad is de éénvrouwsfractie van de liberalen. Een uitermate gezellige vrouwpersoon waarmee alles gezegd is. Met haar eerste en enige eis aan het schepencollege maakte zij zich onsterfelijk en tevens belachelijk: De rappe rups op de kermis moet weg. Voor diegenen onder ons wiens leven zich afspeelt achter de "leuvense stoof" en bij de kwieten van "thuis" en "familie"; de Rappe rups is een kermisattractie die in een ronde draait, eerst traag, dan rap, eerst naar voren en dan naar achteren. Op regelmatige tijdstippen klapt er een dekzeil over de rups en zitten de passagiers compleet in het donker. Een ideaal moment voor pasverliefden om hun eerste schat een vluchtige kus te geven of bij ervaren vrijers om even in de bloes van hun lief te duikelen. Toegegeven de Arendonkse rups telt al een respectabel aantal jaren - ikzelf heb er met de jaarmarkt van 1963 nog met mijn eerste en enige lief ingezeten; ze sloeg me toch wel op mijn pinken zeker!! - er ontbreek een likje verf en het zeil is op een paar plaatsen gescheurd maar technisch is het vehikel compleet in orde.
Kijk, dit alles is nu het niveau waarop een Arendonkse gemeenteraad zich beweegt. Lullen en zeveren over kiekens en rappe rupsen. Serieuse vragen over "hoge bruggen, wegomleidingen, huisvuil en rottweilers naast de velopad" komen in hun brein niet op. En de oranje en rode mannekes van de meerderheid zult u zich afvragen? Wat vreten die uit? Ook nikske natuurlijk, of toch wel: als marionettekes ja en neen knikken als het partijcenakel daarvoor het "Befehl" geeft. Ge zult maar advocaat zijn en nikske mogen zeggen. "Ik snak naar het bronsgroen eikenhout" hoor ik hem zuchten.
En wilt ge weten wat een Arendonks gemeenteraadslid per zitting verdient? 167, 82 euro per keer, da's zo'n dikke 6.500 frank. En als de geachte gekozenen des volks niet rap genoeg de stoppentrekker vinden om hun fleske "spa rood of blauw" te ontkronen dan duurt zo'n zitting gemakkelijk een heel "half uur".
Met uw goeddunken gaat de familie van " Jef Koffie's trots" een weekendje naar de Hoge Rielen in Kasterlee. Eens goed doorravotten, kwissen, sporten, oude dia's bekijken van toen opa en oma klein waren.... een Blonde Leffe degusteren..... en vogels bekijken want er zijn er bij die "van vogelen" houden.
Voor diegenen die denken gebruik te kunnen maken van de situatie: mijn vrienden van de politie waken dag en nacht over onze buurt, en over mijn voordeur in het bijzonder. Aan de achterdeur ligt dan weer een Rottweiler met heel veel honger.
En just is just: ik wil diezelfde politiegasten van harte bedanken voor de doorgedreven controle op "alle wagens en doorgaand verkeer" in onze buurt. Als 't goed is dan zeggen we het ook.
Bedankt en volhouden hé mannen !!! En laat U niet voor de zot houden.
Intermezzo....voor 't volk van Arendonk. (iedereen mag meegenieten.)
Wat bedoeld was als een goed omleidingsplan voor de aan de gang zijnde rioleringswerken in onze buurt draait uit op een complete chaos.
Heel het vooropgestelde plan, dat gemaakt was voor "enkel plaatselijk verkeer" wordt uitgehold door "alles en iedereen" die zich niet aan de afspraken houden: - De gasten van den Unizo die ongegeneerd bordjes plaatsen waar zij het goed vinden. - Nederlanders en andere allochtonen die dagelijks hun portie "rallycross" komen zoeken op landbouwwegen. - Vrachtwagenchauffeurs die plotseling allemaal bij die ene grote plastiekfabriek moeten zijn.... ... en dat alles bij een ontieglijk gebrek aan controle en beboeting.
Ge ziet het: "alles en iedereen" komt over onze omleiding behalve de "plaatselijke bevolking". Die kan er niet meer door. Ik vraag me af wat de architect van het omleidingsplan hierover denkt? Zou die zich ook in de zeik gezet voelen? Eens vragen aan de frontman van Mldlife. En als er dan een ongeval gebeurt met langdurige gevolgen, een lid van het gemeentepersoneel het verkeer laten regelen bij gebrek aan echte polissen doet de deur helemaal dicht.
Ik kan heel goed begrijpen dat men "het volk van over brug V" beschouwt als een stelleke zigeuners en imbecielen, aangevuld met wat asielzoekers, maar zeg ons dan vlakaf dat het jullie geen fluit kan schelen dat we in de pros zitten door de schuld van anderen.... Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn.!
...en ter attentie van de gemeentevaderen: Leg al maar een spaarpotje aan van een paar duizenden euro's voor de totale renovatie van 2 geasfalteerde buurtwegeltjes. (...ze zijn nu al naar de filistijnen.)
....en de postman?? ....hij ploegde onverstoorbaar verder.
"....Voke bent u ook al vijzen verloren?".... Ik schrok me een ongeluk. Als gepensioneerd doe-het-zelver heb ik alleen maar een trektang, een paar kromme nagels en een verroeste schup. Als ik iets tegen de muur moet vijzen dan ga ik bij mijn buurman te raden. Of ik overweeg om meteen een makelaar te bellen en te verhuizen. Hoe zou ik dan vijzen kunnen verliezen? Maar zo had mijn kleindochter van acht het niet bedoeld. "Hier vanboven in uwe kop voke, dié vijskes bedoel ik."
Ons Lien, de kleindochter in kwestie, had een gesprek afgeluisterd tussen een paar grote mensen. En waar klappen grote mensen over? Het weer, de politiek, wegomleidingen, de mannen van de vuilkar en de Diftar en over ..... de politie. Over dat laatste kan men uren aan een stuk lullen. Daar moet ge zelfs niet zat voor zijn.
"... Bij ons in 't dorp zit er ene tussen die ze alle vijf niet meer heeft. Bij het minste akkefietje schreeuwt en brult hij gelijk een Birmaanse legergeneraal." zei één van die grote mensen. "En klein mannekes die zonder licht rijden de stuipen op het lijf jagen en camions laten doorrijden" zei een andere grote mens. " 't Schijnt dat hij nog een hoop ambras heeft met zijn maten ook" wist weer een andere. "Plechtige communicantjes een proces aan hun vers gestreken pantalonneke smeren omdat het Vormsel te lang duurde, allé dat heb ik van horen zeggen." "Die kerel ligt overhoop met zijn eigenzelve." zei nog een andere. "'t Is toch spijtig, zo ne pronte manskerel". "Hij zou zijn eigen lief op den bon zwieren" zei de Jef.... "dat kan niet" zei de Charel "want hij heeft geen lief."
" 't Zit in zijne kop. Hij zal daarboven wel een paar vijzen verloren zijn ," sloten de grote mensen hun gesprek af. "Oei" dacht mijn kleindochter van acht en bezorgd als ze is voor haar opa's en vokes begon ze direkt aan het ergste te denken. Als iemand in zijne kop een paar vijskes kwijt is kan er van alle ergs gebeuren: dat had ze pas nog gehoord van die grote mensen. Dan werden het kiekens zonder kop.
.. Vandaar dat ze verschrikt bij me kwam. Ik kon ze direct gerust stellen: haar voke had geen vijskes verloren, er stonden er hooguit een paar een beetje los !!!
Voelt U dat ook opkomen beste lezertjes, lieve lezeresjes, beste medebloggers ? ...Dat gevoel van plaatsvervangende schaamte als U sommige reacties in de gastenboeken van de seniorenblogs leest. Soms waant men zich in het tweede klasje van het "fröbelonderwijs", het klasje waarin geleerd wordt om zelfstandig "pipi" te doen en de "tutter" af te zweren.
"Hallo" stond er in mijn gastenboek te lezen; "hallo, ik heb een klein clowntje in mijn hartje, klein en heel apart, heb je verdriet en moet je wenen, dan mag je het gerust eens lenen.....veel liefs en een dikke knuffel van onze twee kapoentjes 'xxx' en 'xxx' wat synoniem stond voor twee hondennamen." Kijk, daar moet ne mens nu zestig jaar voor geworden zijn. Zestig jaar en seniel om zulke onzin in een gastenboek te schrijven.
Of nog: "ik ben vanmorgen in mijn hof gegaan en zag er mooie bloemekes staan, liever groetjes van ons en van ons rakkertje 'xxx'.....met alweer een hondennaam en vanwege een volwassen manspersoon.
Ik kan zo eindeloos doorgaan: allemaal schrijvelarijen van schatten van mensen maar wat moet ik ermee? Kompassie krijgen zeker?
Kijk lieve mensen, ik moet geen groetjes van die kuthondjes, eigenlijk moet ik niets van die hondjes... Honden horen te zwijgen en in een hok te zitten. Wat moet ik met die dwaze commentaren in mijn gastenboek? Waarom schrijven jullie niet gewoon dat mijn "brabbes-blog" een kutblog is, of één groot gezeik, of dat het nog waardelozer is dan waardeloos? Misschien is het wel een goed blog, misschien het beste van alle 13.000 blogs ! 't Zal me allemaal een zorg wezen, maar bespaar me alstublieft dat zeemzoeterig geëmmer over "onze" schatjes Bengo en Laika en Jolly Jumper. Of verzin een andere beestennaam: Ik lees bijvoorbeeld graag de verhalen van (titi)Poes, de commentaren van (huis)Mus.......
In een onbewaakt moment heb ik wel eens heimwee naar de tijd van het "vuurpeloton" en zijn trawanten, de tijd van de Robbens , van de Milo en van de Kamiel...de tijd van den Dauwe.!!! De enige die er nu nog overschiet wil dan nog naar Compostella.
Vooruit nog eentje dan: "Dag lieve blogger, weekendgroetjes van ons beiden met een lief likske op je neusje en een dikke hondenpoot van ons poedeltje Jeffrey". Nu moet ik dringend op zoek naar een Motilium tegen de opkomende kakkerij.
D'r komt verdoemme geen volk meer in mijn staminee....
Laatst kwam een vriend van mij een plaatselijke cafébaas tegen. De kroegbaas in kwestie zat in een geweldig dip. Gebrek aan klanten in zijn etablissement. Een dooie bedoening. Zelfs met septemberkermis en met de grote bevrijdingsprijs Rik Van Steenbergen geen volk meer over de vloer. De lokale cafébaas overwoog om terug "frut" te gaan bakken.
Zo'n dertig jaar geleden telde Arendonk nog minstens een 70-tal kroegen en cafés waar men een pint of een jenever kon pakken. Eén café per 150 inwoners, 1 café per 75 venten... Croque-monsieurs en vegetarische schotels waren toen niet aan de orde van de dag; een gewone Helles of ne Campina...meer moest dat niet zijn. Eten moest ge thuis maar doen.
Dat alles is over en voorbij. Arendonk geraakt uitgestorven: geen disco's meer, geen dancings. Na negen uur geen friet met pikkels meer te krijgen; met enig geluk om half elf 's avonds nog een turkse kebab-tent met zuur schapenvlees en verderop nog twee nepalese nachtwinkels.
Omdat we alle kruideniers en aanverwante middenstanders een goed hart toedragen gingen we op zoek naar de malaise in de horeca-wereld. Een onthutsend rapport. De helft van de Arendonkse horecabedrijven wordt uitgebaat door hollanders uit de buurt van Zwolle, Staphorst en Klazienaveen. "Als een Bels een pint kan tappen moet een hollander dat ook kunnen" zo redeneren die kezen. Zodoende gieten ze grenadine in een Blonde Leffe, spuiten slagroom in verse erwtensoep en serveren een Westmalse tripel in een colaglas. Onder de toog hebben ze voor zichzelf een bak Heineken gereserveerd want dat vinden ze pas echte pils. 't Gevolg is dat een faillissement constant en dreigend boven de spoelbak hangt en dat stof en spinnenwebben de lege barkrukken bevolken.
Een ander deel van de Arendonkse staminées wordt bevolkt door geimporteerde poolse en tsjechische deernes bij wie de grootte van de "soutien" omgekeerd evenredig is aan het volume van hun borsten. Als ze al in het bezit van een bustenhouder zijn. Een fatsoenlijk getrouwde Arendonkse vent houdt zich, de banbliksems van zijn vrouw indachtig, ver weg van dit onzedig gewoel.
Als dan ook nog Mohammed Hela Bassie, de allochtone cafébaas van het clublokaal van Caroline Genez en Kop van den Eynde de boeken neerlegt is de rekening gauw gemaakt.
Net voor we terug naar het marktplein trokken om verslag uit te brengen vonden we nog een café waar wel wat te beleven viel: Achter en voor den toog een gezellige patron en zijn bazin die vrolijk en blij met hun klanten omgingen. We zijn er blijven zitten tot lang nadat alle andere kankeraars-kroegbazen hun tent hadden gesloten.
....."Ge moet tegen die collega van mij zeggen dat ne goeie cafébaas niet staat te lullen aan de tafeltjes en de mensen met rust moet laten als ze aan ne spaghetti bezig zijn, en een iets of wat pronte serveuse achter den toog wil ook wel eens helpen..." gaf de waard ons nog mee bij het naar buiten gaan...
horen
.jpg)
