De kogel is door de kerk. We gaan naar China. Met drie koppels gaan we van 1 tot 15 mei een rondreis maken door het land van Mao. Eerst een week in Bejing om daarna, kriskras, via drie binnenlandse vluchten in Shangai te eindigen. We gaan de Chinese muur bekijken, de terracottalegers, het Plein van de hemelse vrede, de verboden stad, peking duc en hondjes eten en ons op z'n chinees laten masseren. Volgende week naar Brussel voor de benodigde visa, een paar chinese woordjes leren, met stokskes leren eten.... en we kunnen vertrekken.... Chineesjes kijken en als 't lukt de "gokchinees" vangen...
Een vriend van mij heeft kennis aan een fotograaf. Op uitnodiging van deze laatste mocht die vriend van mij vorige zondag mee naar Eindhoven. Voor een van zijn klanten zou de fotograaf de aan- en afrijdende limousines, sportcars en andere deftige voituren van de VIP's en ander chique volk portretteren. Die gasten waren allemaal uitgenodigd op de voetbaltopper tussen PSV en Ajax. Royaal op tijd, zo'n twee uren voor de match, waren de fotograaf en mijne vriend op post voor de hoofdingang van het Philips-stadion. Hun auto hadden ze, na een tijdje rondrijden geparkeerd gekregen op een braakliggende hondenwei op zo'n kwartierke van 't stadion. Netjes op een rij naast de andere wagens en tussen de hondenstronten in. Om half drie, toen de match ging beginnen, was het chique volk in hun limousines gefotografeerd en zat de werktijd erop.
"...Naar ons moeder", zei mijne vriend, verlekkerd als hij was op een Blonde Leffe in zijn stamkroeg. Toen zij terug aan de parking-annex poepweide aankwamen wachtte hen het drama: hun zo mooi geparkeerde voiture was volledig en langs alle kanten ingesloten door schots en scheef geplaatste auto's voorzien van alle mogelijke ajax-attributen. Hun autooke stond compleet tussen de vijand.
Daar stonden zij: het stadion konden ze niet meer in, de politie had haar handen vol aan ronddolende voetbalhooligans en alle kroegen in een straal van 2 kilometer rond het stadion hadden preventief al hun ramen en deuren gebarricadeerd. Een ongeluk komt nooit alleen: tot groot jolijt van alle meegereisde Ajaxsupporters won hun ploeg met 5 - 1 van PSV. Reden genoeg voor de Ajaxfans om niet direkt naar huis te rijden maar om uitgebreid te vieren en pinten te pakken in de 24 cafés in het hol van de leeuw zelf. Rond half zes - ruim een uur na de match - verschenen de eerste foutparkeerders op de wei. Toen zij de belgische nummerplaat zagen begonnen ze te zingen van "den Anderlecht is een janettenploeg en wat zijn die belzen stil....". Dat alles en de gemiste "blonde Leffes" maakte hun droefenis alleen maar erger.
Vier uur later dan voorzien was mijn vriend met zijne fotograaf terug thuis; 't is maar de vraag of hun overuren ooit zullen uitbetaald worden.
Een vriend van mij had, als ultiem bewijs voor het echtelijk geluk van de afgelopen vijfentwintig jaar, aan zijn wettige echtgenote een auto cadeau gedaan. Omdat hij vond dat het voor zijn schat makkelijker parkeren was met een klein autooke dan met een grote kocht hij een Renault Clio in plaats van een BMW 4deurs. Deze genereuse geste van mijn vriend heeft zich een jaar of vier geleden voorgedaan en zodoende moest het Cliootje van zijn vrouw vorige maand voor het eerst gekeurd worden. De praat van de mensen indachtig dat ge beter een vrouw in minirok naar een autokeuring stuurt dan een vent op zijn wintersloefen moest de echtgenote van mijn vriend een halve dag congé nemen en zelf gaan aanschuiven bij het keuringsstation hier bij ons in de Kempen. Een half uurke later stond ze met haar Cliootje al terug buiten: negenendertig euros armer, een illusie over het minirokje minder en een rood keuringsbewijs rijker. Haar Cliootje was een gevaar in het verkeer wegens een slechte ophanging en daarom afgekeurd. Omdat het Renaultje pas de week tevoren een grote beurt had gekregen bij zijn huisgaragist slofte mijn vriend dezelfde avond nog in een kolerieke bui naar de garagehouder om uitleg. "Pas een groot nazicht gekregen en nu afgekeurd en nog wel voor de ophanging" wat waren dat voor toeren...
De garagist beloofde plechtig aan mijne vriend om zich 's anderendaags hoogst persoonlijk met het Clioke aan te melden bij de autokeurdienst. Zonder ook maar één poot uit te steken naar de afgekeurde auto meldde de garagehouder zich klokslag negen uur aan in het keuringsstation. Een half uurke later stond het Clioke terug buiten....met een positief keuringsbewijs... "Prima de luxe, mijnheer de garagist, dit autootje is in een prima staat en perfect in orde....."
Zouden die gasten van de autokeuring vrienden of familie van God kunnen zijn? Die zijn wegen zijn toch ook ondoorgrondelijk !!!.
De vrouw van mijne vriend kan dus weer ongestoord met haar renaultje naar den Aldi en naar de koffiekranskes van Mylene rijden... maar zouden we ons toch vragen mogen stellen bij de (willekeurige en oncontroleerbare ) werking van de autokeuringsstations in ons leuk belgenlandje ???....en aansluitend daaraan: Wat met de extra kosten en verloren tijd. Of is dat teveel gevraagd.?
Iedere parochie heeft zo wel zijn charels. Ge kent ze wel van de uitspraak: "...Gij bent me toch ne charel.!!!" Zelfs in Bagdad hadden ze er ene. Onze "hartelijke volksgemeenschap" telt er zelfs drie. Ene ervan is momenteel op persoonlijke missie naar de zonovergoten stranden van Phuket alwaar hij een keverbakkerij uit de grond probeert te stampen en deze bezigheid koppelt aan de geneugtes die thaise schonen aan vreemde charels aanbieden... Over de tweede wil ik het vandaag niet hebben, wegens te onbelangrijk en te chagrijnig.
De derde charel komt tweemaal per jaar aankloppen op alle voordeuren van ons lieflijk en fijn dorpje. Hij is dan voorzien van twee plastiek zakken en een stukske papier. In de ene zak zitten loterijbriefjes, in de andere zak het wisselgeld en de dagontvangsten en het stukske papier dient om de huisnummers op te schrijven van diegenen die niet thuis zijn of doen alsof ze niet thuis zijn. In het voorjaar leurt de charel met lotjes van "ziekenzorg" en ergens half augustus begint hij zijn toer met biljetjes van de plaatselijke "vlaamse kermis". Op een manier waarop zelfs de meest doorwinterte Jehova-getuige jaloers zou zijn weet Charel door uw voordeur binnen te glippen, een pak lotjes in de aanslag. Hij informeert uitgebreid naar de geestelijke en fysieke toestand van het huishouden, verteld een overjaarse -liefst aangebrande - mop en begint dan vakkundig zijn koopwaar aan te prijzen. Niettegenstaande het een wijdverspreid geheim is dat de prijzenkast van de plaatselijke "vlaamse kermis" op geen enkele manier in verhouding staat tot de kostprijs van de loten lukt het de Charel ieder jaar opnieuw om enkele honderden euro's in de clubkas te krijgen. Huizen waar mevrouw of mijnheer uit werken zijn of achter de gordijnen kruipen worden genoteerd in zijn persoonlijke administratie en worden gegarandeerd een van de volgende dagen terug bezocht, liefst tijdens het avondeten, kwestie van zeker te zijn van enige menselijke activiteit in het geviseerde huis. De heren van de organiserende clubs -bij ons de gasten van de plaatselijke vlaamse kermis - hebben met de Charel zelf het groot lot gewonnen: Lotjes verkopen is het levensdoel geworden van de Charel. Die activiteit gekoppeld aan de oprechte aandacht die hij besteed aan zijn medeburgers maken van hem - zjust is zjust - een chique kerel. Nu ik het zo bedenk: de Charel van de lotjes gaat rapper zijne hemel verdiend hebben dan die twee ander samen: dat zijn pas echte charels maar daarover gaan we het op een andere keer hebben.!!!
Tot 1 maart ll. kon de brave Arendonkse burger bezwaar indienen tegen de voorgenomen afbraak van het pittoreske wipbruggeske over het kanaal Dessel-Schoten. (zie art. dd. 03/03/'07). De bezwaren kwamen van tientallen burgers, van organisaties en verenigingen van diverse pluimage en zelfs van politieke partijen. Iedereen vond het onzinnig om het bestaand bruggeske te vervangen door een steile en smalle constructie. Alleen het gemeentebestuur had nog geen beslissing genomen. Nu dus wel: de bestuursmeerderheid van de kattelieken en de socialisten adviseren en pleiten voor de afbraak van het bruggeske en de plaatsing van een grote hoge brug. Tegen het gezond verstand van praktisch heel de Arendonkse en omliggende bevolking in, vinden de partijbonzen van de beide partijen een hoge brug zeer wenselijk en wel omwille van de "verkeersdoorstroming" en de "kostprijs van de brugdraaier die dan maar aan den dop moet". Tegelijkertijd zegt de goeroe van de ene partij: "...de nieuwe brug is niet veilig voor fietsers, ze moet een stuk breder" terwijl de president-fondateur van de andere partij dan weer zegt: "...die nieuwe brug is veel te steil....". Keurt ze dan af hé mannen.!!! Kijkt, nu kan een gemeentebestuur een totaal andere kijk hebben op de situatie dan het "gewone plebs in de plaatselijke kroegen en café's", (...een langetermijnvisie zeg maar, al is't dat maar om te lachen.) maar ze mogen niet liegen tegen hun kiespubliek: nog geen half jaar geleden, net voor de gemeenteraadsverkiezingen, zegt een partaaileider (bij Jeanne Trul op 't terras ) vrank en vrij dat een nieuwe brug er moet komen voor een achterliggende multinaltional gespecialiseerd in plastiek. Het is natuurlijk het volste recht van die multi om ervoor te zorgen dat haar werkvolk niet staat te lamzakken voor een opgehaalde brug en zodoende te laat zal komen. Maar de argumenten van de Arendonkse bestuursmeerderheid zijn drogredenen: Dagelijks passeren er gemiddeld een 10tal vrachtschepen en het gemiddeld oponthoud voor het doorgaand verkeer bedraagt 3 minuten en 30 seconden per schip: allebei zelf geteld en gemeten. Dat zijn de cijfers. Waarom zegt het gemeentebestuur niet vlakaf waar het hem om gaat? Dat zou getuigen van politieke moed en openheid naar haar burgers toe. Maar wat wil een mens: als minstens één kwart van de raadsleden van die meerderheid - rechtstreeks of onrechtstreeks -in nauw contact staat met de personeels- en loonlijsten van de bewuste multi dan zijn bezwaren en argumenten voortkomend uit gezond verstand van nul en generlei waarde. De bouw van een nieuwe brug is een princiepskwestie geworden en de uiteindelijke verliezers zijn nu al gekend: de wandelaars, fietsers en andere weggebruikers die straks op gevaar van een hartinfarct tegen een hoge brug mogen opkruien. 't Zal die mannen in 't gemeentehuis een rotzorg wezen. "...'t kapitaal en de vooruitgang mag zijn slachtoffers hebben". In Afghanistan en Irak heet dat "collateral damage", sneuvelen voor het groot gelijk van anderen.
In de discussie rond het al dan niet plaatsen van een hoge brug in Arendonk deed de partijvoorzitter van de "christen democraten" volgende uitspraak: "...een hoge brug is goedkoper omdat de brugwachter wegvalt..." Met andere woorden we bouwen een hoge brug en dan kunnen we die sus die nu de brug omhoog draait aan den dop zetten. Voorwaar schoon uitspraken van iemand wiens partij "respect, waarden en normen" hoog in haar vaandel heeft staan.
Vrienden van mij zijn voor een midweekje naar Parijs getrokken. Zij hebben daar het nuttige aan het aangename gepaard. 's Avonds naar de blote meisjes kijken en overdag de immobiliënmarkt afschuimen.
Op bovenstaande foto overleggen zij of ze "dat ding dat zo'n beetje ongelukkig midden op de weg staat" zullen kopen voor hun vriend, eveneens actief in oude poorten en garagedeuren.
Een tijd geleden, de aandelen van Lehmann Brothers, Kauphting, Maggie Mae en Fortis waren al aan hun reuzeslalom richting bodemkoers bezig, vond een plaatselijke speler op de Arendonkse financiële markt het nodig en zinvol om een receptie te houden. De aanstelling van een verse ceo, de vervanging van het volledige vasttapijt en nieuwe bloempotten op de bureaus waren een geschikte gelegenheid om de fine fleur van het Arendonks kapitaal uit te nodigen.
't Is te zeggen, de fine fleur op het niveau van gepensioneerde agrariërs die hun melkquotum met enig succes hadden verkocht, toebaksblaaikesverkopers, tearoomuitbaters en beenhouwers met een zwart spaarpotje en gepensioneerde kaderleden van aan de christelijke middenstandsbond gerelateerde kruideniersbedrijven maakten hun opwachting. Het echte kapitaal was uitgenodigd om te feesten als de gewone fine fleur van het volk al sliep. Ver weg van het gedreun en gedrammes van al die proletariërs met hun simpel spaarboekskes.
Als plaatsvervangend schatbewaarder van een lokaal voetbalploegske met een slapend kapitaal van honderd vierenzeventig euro vijfendertig cent was een vriend van mij ook uitgenodigd. Zijn echtgenote mocht ook participeren aan de receptie; zij klasseerde per slot van rekening het enigste bankafschrift op het jaareinde en schreef het negatief saldo van het slapend kapitaal - intresten minus alle kosten en postzegels - in een atomaschrift met lijntjes.
De voorstelling van de nieuwe ceo en het gerenoveerde vasttapijt was gekoppeld aan een heuse wedstrijd. Aan de ingang van de banktempel hadden ijverige bedienden een extra grote weckbokaal geplaatst en die tot de rand gevuld met geldstukken van een en twee euro. Na felicitaties aan de nieuwe directeur werd men verzocht om het aantal muntstukken in de bokaal te raden. De uitleg en de goede raad die men kreeg van een daarvoor aangeduide chinese vrijwilliger deed mijn vriend en diens vrouw besluiten om ieder vijfmaal hun kans te wagen met dit nieuwe kansspel. De kans op succes leek hun groter dan een waardestijging van hun pricos. Zij werden daarin gevolgd door het gros van de binnenkomende invités. Aan de juiste uitslag waren, dixit de opgevorderde vrijwilliger, prachtige prijzen verbonden.
Vele weken later - hun weinige pricos hadden een historisch dieptepunt bereikt- kreeg mijn vriend vanwege de nieuwe bank-ceo de prettige mededeling dat zijn echtgenote-medekassierster één van de gelukkige winnaars was van de weckbokalenwedstrijd. Zij had op een haar na het juiste aantal munten geraden en was tussen de prijzen beland. ...En of zij zich één der dagen kon aanmelden om haar hoofdprijs op te halen.
Er speelden zich heuglijke en hartontroerende taferelen af ten huize van mijn vriend. Plannen werden gemaakt voor een vacantie op de Dominicaanse, de nieuwe decapotable van Renault leek hun wel wat, een tuinfeest met tombola en kaarslicht voor gans de familie, hun aanverwanten en diens families... Ook de hollandse geburen zouden mogen komen.
Het werd één grote desillusie voor mijn vriend. In plaats van met een open dak door Arendonk te rijden, in plaats van het tuinfeest of de tegenwaarde van een bruinverbrande torso op de Dominicaanse kwam mijn vriend over het nieuwe vasttapijt naar buiten met een eetbon ter waarde van 25 euro ...en met de felicitaties van de nieuwe ceo, de juffrouw aan het loket en een hoop folders voor alweer nieuwe pricos.
In de vroegste herinneringen van mijn vriend had hij wel eens prijs gehad met een tombola van de plaatselijke parochiefeesten. Een klot sunlightzeep was toen zijn deel. Hij herinnerde zich ook de loterijen van de missienaaikringen, enveloppentrekken aan cafétogen, éénentwintig krabben tijdens obscure teerfeestjes. Iedereen had toen altijd prijs: een washandje, een gescheurd stripboekske van Jommeke, een over zijn houdbaarheidsdatum zijnde bokaal blauwe pruimengelei, of gewoon een klot sunlightzeep die de organisator van het evenement tussen de prijzen had gestoken. Ne mens kocht toen een lotje, won een pak eigenbakwafels en de kous was af.
Daar zit de vrouw van mijne vriend nu met een waardebon van 25 euro. Uitgereikt en weggegeven in een zwier van hiphiphoera door dé bancaire instelling van Arendonk boenk op de Mét. "Say thanks to the Lord...." De eetplaats waar die 25 euro ingeruild dient te worden "voor eten" staat onder dankzegging aan naam en toenaam van het etablissement vermeld op de bon. Andere keuzemogelijkheden zijn er niet. En in tegenstelling tot de gedroomde renault met open dak op de Dominicaanse heeft mijne vriend nu een dik probleem. Gaan dineren, al is het maar voor 25 euro, doe je doorgaans met z'n tweetjes zeker als je na al die lange jaren nog straalverliefd bent op je vrouw. Maar mijn vriend lust de huissoep van het uitgekozen eetlokaal - heldere bouillonsoep met vlokken - niet. Bij gebrek aan alternatieve brasserieen moet mijn vriend noodgedwongen thuisblijven en is zijn vrouw verplicht om een andere disgenoot uit te zoeken. Maar zeg nu zelf: je kunt iemand anders dan je echtgenoot een avondje "van vlees en bloed-kijken" op de teevee niet ontzeggen in ruil voor een uitgebreid etentje met een tegenwaarde van 12,50 euro per persoon. Dus moet er geld bij, eigen geld... ge kunt uw invité toch niet vragen om zijn eigen tournedos te betalen.!
Mijn vriend overweegt -in samenspraak met zijn vrouw, 't is per slot van rekening haar eetbon - om de gewonnen "bijna-hoofdprijs van de financiële instelling" samen met hun waardeloos geworden pricos bij het oud papier te deponeren en achter te laten op de papiercontainer van de pastoor van de Vraai. Wie weet vindt iemand ze..... iemand die wel van dooi mussen houdt.
....Na de vaststelling nu de kneuterigheid: Het mag dan nog crisis, kommer, kwel en miserie regenen, zelfs een bankinstelling (zeker eentje met een nieuwe ceo) moest wijs genoeg zijn om geen beknibbelde persoonsgebonden eetbons weg te geven. Als ge iets weggeeft doe het dan met stijl: zorgt er voor dat tenminste de winnaar meer kan opsouperen dan een boulet met frut en mayonaise. Gunt hem nog een cognacske. En tot slot vraagt mijne vriend of hij zijne eetcheque niet kan inruilen voor centen: dan kan hij in alle nog bestaande staminees van Arendonk een Blonde Leffe gaan drinken. Met 25 euro geraakt hij al een eindje, kan hij zelf kiezen waar hij zijn gewonnen centen laat, en dan moet de ene middenstander niet jaloers zijn op den andere zelfstandige...
Dan is 't een kwestie van vraag en aanbod en ...sympathie natuurlijk.
Margriet Hermans, de "Turnhoutse koekoek" van de belgische politiek, heeft nog eens gekakeld en een ei gelegd. Vanop hare peulder in het Vlaams parlement heeft ze weer eens wild in 't rond geschoten en zwaar uitgehaald naar de drugsverslaafden. "...We moeten gevangenissen bouwen voor drugsverslaafden, ze opsluiten en ze castreren, zodat ze niet kunnen voortplanten. Deze mensen moeten behandeld worden als waanzinnigen" zijn de lieftallige ontboezemingen van de "dolle mina" van de Vlaamsche liberalen en democraten.
Nu is het niet de eerste keer dat madammeke Hermans als politieker uit de bocht vliegt: Haar politieke carriëre bestaat uit blunders en bloopers. De turnhoutse nachtegaal beklaagt zich dat niemand haar "au serieux" neemt maar zeg nu zelf: voorstellen om mensen die op welke manier dan ook in de shit zitten - door hun eigen fout of door die van een ander - onvruchtbaar te maken doen me denken aan de middeleeuwen: melaatsen en choleralijers werden toen ook opgepakt en buiten de stadsmuren in een pesthuisje opgesloten. De uitspraak van "schoon Margrit" schuurt rakelings langs de praktijken die in een onzalig verleden - in het midden van de vorige eeuw -door onze germaanse broeders werd toegepast op zwakzinnigen, anders geaarden, bi-sexuelen en andere bevolkingsrassen.: deporteren en excecuteren.!!!!
Misschien is het te overwegen om - al is het maar tijdelijk - op eenchemische manier haar stembanden te neutraliserenzodat we voortaan van dergelijke stompzinnige uitspraken gespaard blijven.
Vrienden van mij hebben een hond. Eigenlijk hadden zij er twee: een zesjarige Berner Sennen voorzien van een hondenstamboom, weliswaar met grote gaten er in. Hun tweede hond hadden ze van een collega geadopteerd die te krap behuisd was om beesten te houden: De hond was iets van een onbestemd ras dat volgens de eerste eigenaar een kruising was tussen een Pekingees en een Tibetaanse spanjiel. De vader kon ook een Lhasa Apso geweest zijn of een engelse Cocker Spaniel. Het zag er een schattig hondje uit en het heette Bommel.
Na twee weken had Bommel de stijlen van de voordeur afgeknauwd, was de brandweer moeten komen omdat hij de kat hoog in de notenboom had gejaagd, waren er twee loslopende kiekens de strot overgebeten, had hij zijn collega-hond een stuk uit zijn oor geklauwd en "ejaculeerde" hij tegen elk paaltje dat hij tegenkwam. Dat was Bommel.
Bommel kon niet blijven; het werd rommel. Via een advertentie op Ebay verkaste Rommel op proef naar de andere kant van de provincie. Naar een jonge familie met een boeleke van anderhalf jaar. De jonge familie kon het best vinden met hun nieuwe aanwinst tot zij op een zaterdagnamiddag tot hun verbijstering constateerden dat Rommel op "zijn hondjes" hun kleine spruit van anderhalf aan 't berijden was. Voor de niet-kenners van hondenbeesten: "Bommel probeerde om klein hondjes te maken bij de kleuter". Twee uur later stond Rommel in een jute zak bij mijn vrienden aan de voordeur. 't Was dat of een schup op zijne kop. Er zat niets anders op dan hem over te leveren aan het dichtst bijzijnde hondenasiel. Daar wacht hem binnen niet al te lange tijd "de dood door het spuitje".
Mochten er onder jullie lezers zijn die zich geroepen voelen om Rommel van de euthanasie te redden die kunnen zich melden.
China
