...Van koeien, verzekeringen en salonproletariërs.
Een kennis van mij - in de betere parochiale middens waarin hij met enig zelfgenoegen rondflaneert, laat hij zich Honoré noemen - heeft zijn huisadres in een voornamelijk door koeien en varkens bewoond agrarisch gebied. Hij heeft zijn eigendom verworven door zich decenialang geleden te verloven met een jongedame uit de boerenstand die hem naast een pront uiterlijk ook een aanzienlijke bruidschat in de vorm van weilanden en landerijen cadeau deed. Zijn afkomst is te situeren in een buurgemeente van Arendonk. Van zodra borgbrieven en andere preuven van solvabiliteit - erfenissen uit de Middeleeuwen om armoeizaaiers buiten de dorpsgrenzen te houden - werden afgeschaft meldde hij zich in staminee "De Wildeman" om daar een pronte boerendochter op te vrijen.
Samen met de goed uitziende landbouwersdochter erfde Honoré enkele aren vers geploegde akkergrond. Daarop bouwde hij eigenhandig een villa die met hulp van één aan de juiste partij gekoppelde polletieker in de loop der jaren werd geregulariseerd en van bouwovertredingen werd gezuiverd. Honoré kreeg zelfs zicht op kabeltelevisie en Algerijns gas. Faecaliën en ander restafval moesten via een trekgracht afgevoerd worden naar de Wamp en vandaar via allerlei Netes naar de Schelde.
Stallingen voor kiekens, "halal"-schapen, ezels en met schrikkeldraad omringde perzikkenbomen gingen deel uitmaken van zijn onroerende goederen. Vanuit zijn tweezitscanapé overzag Honoré, met een opengeslagen Balzac op zijn schoot, licht euforisch zijn gekregen eigendom, kirde en moest stiekem en met een monkellach denken aan Kop van den Eynde, Freddy Willockx, Marx, Engels, de gouverneur van Limburg en het idee dat hij al jarenlang meeploegde aan de verspreiding van het socialisme vanuit zijn tweezitscanapé. ...Bij elke gedachte aan de "Internationale" zakte mijn kennis dieper en dieper weg in zijn tweezitscanapé, tesamen met zijn door de jaren heen opgebouwde Fortis en KBC-aandelen.
... Plots liepen er twee voldrachtige koeien door zijne gazon en langs zijn voordeur. De koeienpoten zakten tot voorbij hun eelt in de drassige en door mos overwoekerde grassprieten aan zijn voordeur en herschiepen het grasveld tot een middelmatig uitziend voetbalveld derde provinciale.
Niettegenstaande voldrachtige koeien eigen zijn aan landbouwgebieden vergat Honoré zijn agrarische principes, vergat Kop en de limburgse gouverneur, zocht zich een schade-expert en diende bij de eigenaar-koeienboer een schadeclaim in van meer dan een ton: 1.000 euro's voor de lokale bevolking onder ons. Honoré stemde in - het weze onder protest - met een schadevergoeding van zevenhonderd euro. 700 euro voor twee maal vier koeienpoten op zijn bemoste en totaal vergane gazon - de passerende mollen trekken al jaren met een grote boog rond zijn eigendommen - en begon eigenhandig en prijsbewust aan de renovatie van zijn grasveld.
In den Aldi kocht mijn kennis vier dozen paardenmest en bij den Aveve één vierkante meter voorgegroeide gazon. Met het restant aan boerenkennis uit zijn jeugdjaren, een riek en een kruiwagen zwarte grond uit een akker van de koeienboer repareerde hij zijn hele gazon voor vierentwintig euro en zestig cent. In de rapte uitgerekend 675 euro winst voor verse prico's en boerenleenbankobligaties.
Vandaag heeft Honoré van zijn verzekeraar een brief gekregen om zijn jaarlijkse brand en familiale verzekering te betalen: 5 procent meer dan vorig jaar. Met Balzac op zijn schoot zit Honoré nu boos door zijn raam te kijken naar zijn gerestaureerde gazon: boos omdat de verzekeringspremies weeral omhoog zijn gegaan, boos omdat alles maar duurder wordt, boos omdat mensen ander mensen kloten, boos op alles wat naar kapitaal en boeren ruikt....
Honoré is zelfs boos op Kop van den Eynde en de goeverneur van Limburg. Honoré is boos op alles en iedereen. Waarom heeft in "Stalins naam" Marx en Engels toegelaten dat er rond zijn eigendommen koeien loslopen.... En waarom heeft die kapitalistische verzekeringsmaatschappij hem maar zevenhonderd euro betaald in plaats van duizend....
.....Altijd miserie en rotzooi met die kapitalisten.
Een tijd geleden, de aandelen van Lehmann Brothers, Kauphting, Maggie Mae en Fortis waren al aan hun reuzeslalom richting bodemkoers bezig, vond een plaatselijke speler op de Arendonkse financiële markt het nodig en zinvol om een receptie te houden. De aanstelling van een verse ceo, de vervanging van het volledige vasttapijt en nieuwe bloempotten op de bureaus waren een geschikte gelegenheid om de fine fleur van het Arendonks kapitaal uit te nodigen.
't Is te zeggen, de fine fleur op het niveau van gepensioneerde agrariërs die hun melkquotum met enig succes hadden verkocht, toebaksblaaikesverkopers, tearoomuitbaters en beenhouwers met een zwart spaarpotje en gepensioneerde kaderleden van aan de christelijke middenstandsbond gerelateerde kruideniersbedrijven maakten hun opwachting. Het echte kapitaal was uitgenodigd om te feesten als de gewone fine fleur van het volk al sliep. Ver weg van het gedreun en gedrammes van al die proletariërs met hun simpel spaarboekskes.
Als plaatsvervangend schatbewaarder van een lokaal voetbalploegske met een slapend kapitaal van honderd vierenzeventig euro vijfendertig cent was een vriend van mij ook uitgenodigd. Zijn echtgenote mocht ook participeren aan de receptie; zij klasseerde per slot van rekening het enigste bankafschrift op het jaareinde en schreef het negatief saldo van het slapend kapitaal - intresten minus alle kosten en postzegels - in een atomaschrift met lijntjes.
De voorstelling van de nieuwe ceo en het gerenoveerde vasttapijt was gekoppeld aan een heuse wedstrijd. Aan de ingang van de banktempel hadden ijverige bedienden een extra grote weckbokaal geplaatst en die tot de rand gevuld met geldstukken van een en twee euro. Na felicitaties aan de nieuwe directeur werd men verzocht om het aantal muntstukken in de bokaal te raden. De uitleg en de goede raad die men kreeg van een daarvoor aangeduide chinese vrijwilliger deed mijn vriend en diens vrouw besluiten om ieder vijfmaal hun kans te wagen met dit nieuwe kansspel. De kans op succes leek hun groter dan een waardestijging van hun pricos. Zij werden daarin gevolgd door het gros van de binnenkomende invités. Aan de juiste uitslag waren, dixit de opgevorderde vrijwilliger, prachtige prijzen verbonden.
Vele weken later - hun weinige pricos hadden een historisch dieptepunt bereikt- kreeg mijn vriend vanwege de nieuwe bank-ceo de prettige mededeling dat zijn echtgenote-medekassierster één van de gelukkige winnaars was van de weckbokalenwedstrijd. Zij had op een haar na het juiste aantal munten geraden en was tussen de prijzen beland. ...En of zij zich één der dagen kon aanmelden om haar hoofdprijs op te halen.
Er speelden zich heuglijke en hartontroerende taferelen af ten huize van mijn vriend. Plannen werden gemaakt voor een vacantie op de Dominicaanse, de nieuwe decapotable van Renault leek hun wel wat, een tuinfeest met tombola en kaarslicht voor gans de familie, hun aanverwanten en diens families... Ook de hollandse geburen zouden mogen komen.
Het werd één grote desillusie voor mijn vriend. In plaats van met een open dak door Arendonk te rijden, in plaats van het tuinfeest of de tegenwaarde van een bruinverbrande torso op de Dominicaanse kwam mijn vriend over het nieuwe vasttapijt naar buiten met een eetbon ter waarde van 25 euro ...en met de felicitaties van de nieuwe ceo, de juffrouw aan het loket en een hoop folders voor alweer nieuwe pricos.
In de vroegste herinneringen van mijn vriend had hij wel eens prijs gehad met een tombola van de plaatselijke parochiefeesten. Een klot sunlightzeep was toen zijn deel. Hij herinnerde zich ook de loterijen van de missienaaikringen, enveloppentrekken aan cafétogen, éénentwintig krabben tijdens obscure teerfeestjes. Iedereen had toen altijd prijs: een washandje, een gescheurd stripboekske van Jommeke, een over zijn houdbaarheidsdatum zijnde bokaal blauwe pruimengelei, of gewoon een klot sunlightzeep die de organisator van het evenement tussen de prijzen had gestoken. Ne mens kocht toen een lotje, won een pak eigenbakwafels en de kous was af.
Daar zit de vrouw van mijne vriend nu met een waardebon van 25 euro. Uitgereikt en weggegeven in een zwier van hiphiphoera door dé bancaire instelling van Arendonk boenk op de Mét. "Say thanks to the Lord...." De eetplaats waar die 25 euro ingeruild dient te worden "voor eten" staat onder dankzegging aan naam en toenaam van het etablissement vermeld op de bon. Andere keuzemogelijkheden zijn er niet. En in tegenstelling tot de gedroomde renault met open dak op de Dominicaanse heeft mijne vriend nu een dik probleem. Gaan dineren, al is het maar voor 25 euro, doe je doorgaans met z'n tweetjes zeker als je na al die lange jaren nog straalverliefd bent op je vrouw. Maar mijn vriend lust de huissoep van het uitgekozen eetlokaal - heldere bouillonsoep met vlokken - niet. Bij gebrek aan alternatieve brasserieen moet mijn vriend noodgedwongen thuisblijven en is zijn vrouw verplicht om een andere disgenoot uit te zoeken. Maar zeg nu zelf: je kunt iemand anders dan je echtgenoot een avondje "van vlees en bloed-kijken" op de teevee niet ontzeggen in ruil voor een uitgebreid etentje met een tegenwaarde van 12,50 euro per persoon. Dus moet er geld bij, eigen geld... ge kunt uw invité toch niet vragen om zijn eigen tournedos te betalen.!
Mijn vriend overweegt -in samenspraak met zijn vrouw, 't is per slot van rekening haar eetbon - om de gewonnen "bijna-hoofdprijs van de financiële instelling" samen met hun waardeloos geworden pricos bij het oud papier te deponeren en achter te laten op de papiercontainer van de pastoor van de Vraai. Wie weet vindt iemand ze..... iemand die wel van dooi mussen houdt.
....Na de vaststelling nu de kneuterigheid: Het mag dan nog crisis, kommer, kwel en miserie regenen, zelfs een bankinstelling (zeker eentje met een nieuwe ceo) moest wijs genoeg zijn om geen beknibbelde persoonsgebonden eetbons weg te geven. Als ge iets weggeeft doe het dan met stijl: zorgt er voor dat tenminste de winnaar meer kan opsouperen dan een boulet met frut en mayonaise. Gunt hem nog een cognacske. En tot slot vraagt mijne vriend of hij zijne eetcheque niet kan inruilen voor centen: dan kan hij in alle nog bestaande staminees van Arendonk een Blonde Leffe gaan drinken. Met 25 euro geraakt hij al een eindje, kan hij zelf kiezen waar hij zijn gewonnen centen laat, en dan moet de ene middenstander niet jaloers zijn op den andere zelfstandige...
Dan is 't een kwestie van vraag en aanbod en ...sympathie natuurlijk.
Ge weet nog wel: in 2012 bestaat het lieflijk dorp dat Arendonk heet, 800 jaar. Een heleboel gasten die zich vooral erg belangrijk voelen willen hiervan profiteren om dikwijls in de gazetten en op teevee-Kempen te komen.
Om alles in goei banen te leiden en te beletten dat iedereen, iedereen vliegen zou gaan afvangen werd er op het niveau van een doordeweekse gemeenteraad beslist om een feestcomité op te richten. Dat comité zou dan alle activiteiten en werkgroepen coördineren:
Ondertussen zijn er al werkgroepen opgericht: eentje die het standbeeld van Rik van Steenbergen een koerstrui gaat aantrekken, een ander -onder commando van een geleerde professor - die gaat speuren waar Jan van Eyck zijn eerste pisbroeken heeft volgeschilderd en nog een groepje dat het gewone volk gaat leren hoe ge teljoren moet uitlikken.
Het wordt dus een marathon van drie lange jaren behalve wat het nieuw Arendonks vlaggeske betreft. Dat vlaggeske is er al. "En petit comité" heeft men een drapauke uitgekozen. : gewikt, gewogen, niet naar ieders zin, een beetje flets, kort door de bocht, goedkoop,.... Met andere woorden goed om met jaarmarkt pinten op te zetten en soep op te smossen. .... Waar zat de schepene van KKKKKultuur eigenlijk toen dit heuglijk familiefotoke werd getrokken? ...Werkte ie d'r aan en zou ie ons op de hoogte houden?
Frans, joenge ge mut me nie geloven maar ze schieten onder uw duiven. En spoei d'oew mer, 't is maandag jaarmét; zorgt mér dat die stamminee op 't Begijnhof open is. Ge wit wel: bij den Ali, den "hellabassi".
't Enigste dat we nog mankeren in de blogs van het seniorennet is een fatsoenlijke kwis. Liefst met veel prentjes en plaatjes. En fatsoenlijke prijzen.
Jef Koffie's trots bijt vanavond de spits af met een multiculturele vraag.
Wie mankeert er in onderstaand rijtje van wereldpolitici?
Foto 1: onzen Alain, foto even wazig als zijne kop.
foto 2: onzen Michel, eminent waals politicus.
foto 3: onzen Boris, russische liefhebber van vodka en secretaressenkonten.
foto 4: onzen Shoichi, japans minister van financiën.
foto5: onze Pieter, oppergeneraal van 't bels leger en promotor van het belgisch bier in vreemde steden.
foto 6: ????? Wie vervolledigt het rijtje?
Voor de winnaar (m/v) een blonde leffe in het prettig gezelschap van "onze man (of vrouw) in de doos. Rept U naar onze balie met uw juist antwoord.
Een vriend van mij is rij-instructeur. Tesamen met een gelijkgestemde ziel leert hij potentiële rijwielbezitters velorijden. Hij doet dat vrijwillig, met inzet van lijf en leden en in de stille hoop op een medaille in de lokale leopoldsorde van Kazakstan of een éénmalig schouderklopje van de Dalai Lama. Met andere woorden: hij leert asielzoekers de fijne knepen van het fietsen.
Op regelmatige tijdstippen krijgt mijn vriend schimpige opmerkingen onder zijn sjokkedijzen dat hij die ongeschoren en naar kamelenhaar riekende Afghanen en ander ongewassen tuig beter moet opleren. Bjennie Bakkeljiet bijvoorbeeld vindt dat ze als een bende ongeregeld over het marktplein zwalken, zondagse kerkgangers ergeren zich aan het feit dat Mohamedje en Fatimaake aan de verkeerde kant van de velopad rijden en als Fientje van onzen Bert s'avonds met hare vrijer gepasseerd worden door velos zonder licht dan belt vader Bert in gramschap naar minister Turtelboom voor een directe repatriering naar Bhoetan of Mongolië voor die ondeugden op hunne velo. En zonder handen rijden mag ook al niet.
"...Die bosnegers en aanverwante debielen moeten zich maar houden aan onze wetten en regels" zegt het proper gewassen volk van Arendonk. Ik geef Bjennie Bakkeljiet, die misgangers en ons Bertje groot gelijk: als ge velo wilt rijden moet ge het maar fatsoenlijk doen.
In plaats van naar de elfurenmis te gaan heeft mijne vriend -tegen de zure oosterwind in - een proefondervindelijke fietstocht gemaakt door onze autochtone wijken, langs scholen, over markpleinen, door de heufkens, langs jeugdlokalen. Het werd een boeiende ervaring: Jef, Julia, Mieke en Andréke die zonder handen en met zijn vieren naast elkaar langs het standbeeld crosten. Tientallen anderen in hun zog. De Arendonkse velopaden worden meer in averechtse richting gereden dan goed is voor de macadam, licht op mijne velo? nooit van gehoord mijnheer... Gehelmde schoolmeesters, bekwaamd in het vak van turnen, sport en spel die dwars tegen alle verkeer in rijden, wielertoeristen in kladden van 30, 40 man in 't midden van de rijbaan.
't Is maar om te zeggen dat mijne vriend met nog meer ijver, trouwbewuster en ambitieuser zijn best gaat doen om die geimmigreerde bruin en gele bende de elementaire regels van het fietsen bij te brengen.
Hij hoopt daarbij op twee dingen. Dat "zijn eigen volk" ook een beetje moeite wil doen om het goei voorbeeld te geven en ten tweede dat ook hem ooit een medaille in de leopoldsorde ten deel zal vallen, al was het maar voor moed en zelfopoffering. Met een Blonde Leffe zou hij ook al content zijn. Hij beloofd daarbij om nuchter en van de negerinnekes te blijven.
What shall we do with the drunken mayor eurlaai in the morning.... (vrij naar een lieke van de Ferre.)
Een schokkend verhaaltje met figuurtjes weggepukt uit een echte wereld vol met gekke mensjes en meisjes op een planeet vol met sex, drugs en alcohol. De matroeska's in Arendonk...
Sinds enkele dagen is mijne vriend eindelijk geinstalleerd. Bananendozen vol heeft hij versleept, hakkers, schuppen, heggescharen en gritsels van de hand gedaan, weggegeven of aan een argeloze hollander voor een zacht prijzeke verkocht.
Spiksplinternieuw zit hij nu - samen met zijn eega - te wonen in een appartement met uitzicht. De verf was nog niet droog, de gordijnen nog niet opgehangen toen de eerste bezoekers zich aandienden. "Het woord van Jehova" in de gedaante van een moeder met haar tienjarige dochter belden aan en presenteerden mijn vriend een plaatske tussen 4.000 andere uitverkorenen in Gods paradijs. Hij zat verdorie pas in zijn eigenste "nieuw" paradijs toen ze hem al een ander aanboden. Den Brabbes is er niet op in gegaan. Au contrairie: Een tienjarig kind, ook al is het uitverkozen door de heer Jehova zelf moet op een woensdagmiddag met vriendinnekes en met de poppemiekes spelen. Het geeft geen pas om zo'n jongske met in de ene hand"de wachttoren" en in de andere een notitieboekske het woord Gods te laten verkondigen. Ne mens zou er atheist door worden. Jahweh moest zo'n moeders verdoemen al was 't maar in de naam en met hulp van Belzebub. Tegen een lijnbus lopen zou al genoeg zijn..... Vroeger mocht ge die mensen nog natgieten.!
De volgende bezoeker was de wijkagent: een uitermate aimable exemplaar van het plaatselijk politiekorps en een kwartspie van het vierkoppig wijkagentenkorps. Gasten, het moet gezegd en weer au contrairie met uitspraken van hun politiek opperhoofd, een afdeling waar ge mee van pad kunt en waar ge staat kunt op maken. De uitzonderingen die de regel bevestigen zeg maar. De wijkagent beloofde regelmatig langs te komen want van horen zeggen schijnt de locatie waar mijn vriend, den Brabbes en zijn onroerende goederen zich bevinden niet zonder gevaar te zijn: rondflitsende spitsmuizen en aanverwante tuinkabouters die in ware Miami Vice-stijl verkeerd geparkeerde velos, trottinetten en ander rijdend ongerief en de eigenaars ervan, ambeteren en dreigen met de toorn van Jahweh, in dit geval zijn plaatsvervanger de procureur des konings.
Om een passend slot aan zijn eerste dag in zijn nieuwe straat te breien besloot mijn vriend om nog een bezoek te brengen aan de aldaar gevestigde middenstand. Wie kon hij beter een goeiendag gaan zeggen dan een plaatselijke horecazaak. Hij werd er met de nodige egards ontvangen en er ontspon zich een meer dan aangenaam gesprek tussen den Brabbes en de charmante dame achter het buffet. Gesprek dat een abrupt einde nam toen een ook aanwezige hollander plots interrupteerde met de mededeling dat hij geen eurocentjes genoeg had om de twee bestelde kippenborsten en de bijhorende patat met mayonaise en berenpoot zonder ajuin te betalen..... En of hij kon pinnen??? Alhoewel de horecadame het onstane liquiditeitsprobleem van de hollander op een elegante manier oploste had mijn vriend toch te doen met haar. Hij beloofde om de afgebroken conversatie bij een volgende gelegenheid verder te zetten. Wie weet wordt het nog iets.... --------------------- P.S. Het gerucht dat in Arendonk en nabije negorijen de ronde doet als zou de de lieftallige eega van mijn vriend - in navolging van het bekende gezegde; een nieuw huis, een nieuw kindje - zwanger zijn van een tweeling wenst hij hiermede uitdrukkelijk de kop in te drukken.
geduld. Het bed, de sm-spellekes en den bak "blonde Leffe" staan al op hun plaats. Nog een briefke op de brievenbus, den hond aan een eikenboom vastbinden en achterlaten, bjennie bakkeljiet een goeiendag zeggen en 't is zo ver...
Een vriend van mij, den Brabbes, heeft zich ingeschreven in een project van lokale ontwikkelingshulp. Hij gaat in het centrum van Arendonk wonen om aldaar pater Luc, den burgemeester en de machtigste vent van Arendonk te helpen in hun onbaatzuchtige ijver om het niveau een beetje op te krikken. Ze kunnen zijn hulp hard gebruiken daar op de mert...
't Een en ander brengt een berg rompslomp met zich mee: matrassen overhuizen, de nachtemmer niet vergeten, den elentrik en 't water laten afsluiten, twee kois en veertien goudvisjes van de minivijver afvissen, en zeker niet te vergeten: de computer met alle kabels en aanverwante werktuigen laten doorknippen en opnieuw installeren.
Eens op zijn plaats midden in zijn nieuw missioneringgebied gaat ge hem dagelijks tegenkomen met een gazet onder den arm treeënd over de markt of anders bij leven en welzijn en bij goei weer bij Jeanne Trul of bij de Wannes op 't terras. Ge roept maar ne keer en dan trakteert hij wel.
Als alles geinstalleerd is dan komt ook het blog "Jef Koffie's trots" terug tot leven. Experts en specialisten schatten dat het dan ongeveer eind januari zal zijn.
J. Rekel en zijne maat den Brabbes verwachten jullie dan ook terug. Zij sparen alle weetjes en commentaren op tot dan.
Gisterennamiddag zat mijne vriend met een paar gelijkgestemde zielen in een plaatselijk etablissement onder de kerkentoren. Zij genoten van de geneugtes des levens alsmede van een Blonde Leffe. Achter mijn vrienden zaten een paar bejaarde Besjes aan een porto te lebberen en commentaar te leveren over het weer en de gevolgen ervan.
"'t Is godgeklaagd" zei Bes 1 tegen haar maten, "'t is godgeklaagd hoe die wegen er bij liggen: onbegaanbare voetpaden, opgevroren sneeuwhopen,..." "We kunnen geeneens een gesoldeerde soutien gaan kopen" mekkerde Bes 2 tegen Bes 3 en 4. "En onze Charel kreeg gisteren een heel streep strooizout tegen zijn broek" toeterde Bes 5. "Dat ze toch eens uitkijken die mannen met hunne camion zout" taterde Bes 6. ...en hun jeremiade ging luid klaterend door.
Mijne vriend, die toch gerekend kan worden tot het gematigd deel van deze wereldpopulatie kreeg het op zijn heupen, draaide zich om en wenstte Bes 1 en 2 en 3 en 4 en 5 en 6 een lichtelijke vorm van diarree toe. Als er dezer dagen nu eens niemand uitgekafferd, verweten of iets andersluidend toegewenst kan worden dan zijn het de dames en heren van de Arendonkse technische diensten (en bij uitbreiding die van de andere vlaamse gemeentes). Dag en nacht zijn ze dezer dagen in de weer met alle beschikbare middelen en mogelijkheden om de straten en pleinen sneeuw- en ijsvrij te krijgen. Dat ze dat doen in Siberische omstandigheden verhoogd alleen maar de appreciatie die wij, gewone burgers, zouden moeten hebben voor hun werk.
Het is "bon ton" om vanop een bureaustoeleke, achter een glas witte Martini, of vanuit een verwarmde salon commentaar te leveren op de ontoegankelijkheid van 's heren wegen. Wij met zijn allen zouden met gepaste eerbied en met veel respect ons klak moeten afzetten voor - en zonder uitzondering - het waarkvolk van de gemeente Arendonk.
Bij nader beschouwing had mijne vriend, gisteren in het etablissement onder de kerkentoren, aan de Besjes 1 tot en met 6, in plaats van een lichte diarree, vier dagen zware schijterij moeten toewensen.
de verzekeringspremie.
