Archief

...Verhalen uit het asielcentrum van Arendonk.
(zie mijn berichtjes van 29/6: asielcentrum)

Waziri en Amnat zijn broer en zus en ze komen uit Afghanistan.Niet zomaar uit Afghanistan maar uit Kandahar; de feitelijke hoofdstad van de Taliban. Hij is er 17 , Amnat een jaartje jonger. Juist oud genoeg om een burka te dragen, zo’n blauwe doek met daarin fijne kijkgaatjes om over het hoofd te hangen en die dan heel haar klein lijf bedekt.
In de jaren die achter hen liggen hebben ze niks anders gekend dan oorlog. Eerst tegen de Russen en toen die buiten geflikkerd waren was de Taliban daar: fundamentalistische studenten die in naam van hun Allah een nieuwe (hun nieuwe) rechtsorde gingen vestigen. Hun vader was ruim tien jaren geleden al gevlucht naar Pakistan. (’t is pijnlijk; zeggen ze beiden in koor, maar hij was voor de Russen, vandaar…)
De eerste drie jaar na zijn vlucht was er nog regelmatig kontact. Sinds enkele jaren zijn ze vaders spoor kompleet kwijt. Moeder probeerde op haar manier haar kinderen voor zich te houden en er het beste van te maken. …Vruchteloos vond zij.
Kort na 11 september 2001, toen de hel in Afghanistan losbarstte besloot ze haar kinderen naar de Afghaans-Pakistaanse grens te brengen. Waziri en Amnat blokkeren als ze gevraagd worden naar die laatste uren met hun moeder. Leeft zij nog…..zij weten het ook niet.

Op hun vlucht naar Europa treffen zij een ander koppeltje, ook broer en zus, en ook uit de buurt van Kandahar. Amnat met haar 16 jaar is smoorverliefd geworden op de broer van het andere koppeltje. En omgekeerd klikt het toch ook wel zeker. Ge ziet het aan het blinken van hun ogen. Waziri en Amnat zijn minderjarig, dus ama, dus nog gerust tot ze 18 worden.