Naar de inhoud

Jef Koffie's trots

Kroniek van een toffe familie en een toffe gemeente.
akke.beakke.be

Archief

Het ingestorte pri-jeeltje


Een vriend van mij - niet degene met de gecastreerde ezel - heeft een tuin. Dat wil zeggen: achter zijn huis heeft hij een lap grond liggen. Daarop heeft hij in zijn prille huwelijksjaren nog frivool rondgeravot met zijn vrouw, daarna werd het een speelterrein voor zijn kinderen, vervolgens voor een koppel onverzorgde golden retrievers en nu is het de eigendom van een vruchtbare mollenfamilie. De tuin ligt bezaaid met molshopen. Het lijkt wel een Alpenlandschap op zijn Madurodams. 
Mijn vriend wil deze situatie regulariseren en besloot in overleg met zijn echtgenote een prieel te bouwen. In zijn verbeelding zag hij een achtkantig bouwwerk met puntdak, open haard en barbeque-installatie.Via een gemeenschappelijke vriendin is hij in contact gekomen met  een heer van stand die zich onledig houdt met het uittekenen van bouwkundige projecten. De heer van stand liet zijn creativiteit botvieren en tekende 15 ontwerpen die in  een onverzorgde tuinen  passen. Hij tekende in vogel- en kikkerperspectief, dridimensionaal, en met geavanceerde computertechnieken, maar mijn vriend kon zich in geen van de ontwerpen vinden. Hij bedankte de heer van stand voor de genomen moeite en schafte zich een hoop panlatten, keeperkes, 4 golfplaten en een kilo spijkers aan. Vol goede moed toog hij aan het werk. Binnen de kortste keren was zijn tuin herschapen in een bouwput die de grondwerken op "Ground Zero" overtrof. Hij vijsde en zaagde en timmerde. 
Toen moest het tipdak erop. ...Daar is hij doorgezakt. In overleg met zijn vrouw heeft hij alsnog besloten om bij den Brico een partytentje te kopen en bij zonnige dagen de keukentafel met twee stoelen buiten te sjouwen....
Dit jaar gaat hij op verlof naar de Vlaanders; op een fietsvacantie is hij een boerderij tegengekomen met daarop een zweethut: mijn vriend hoopt daar gelijkgestemde zielen te ontmoeten tussen de aanwezige sjamanen
.
 

Geschreven door J.Rekel om 12:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Smegma op de knotzwilg

Ik ben op zoek naar de novelle "Smegma op de knotzwilg". Dit boekwerkje zou uitgegeven zijn door de uitgeverij van Averbode ergens in de beginjaren '90. Het zou gaan over de passionele relatie tussen een zwarte lerares en haar blanke student. Het waar gebeurd verhaal zou zich afspelen in Zuid-Afrika in de nadagen van de apartheid.

Wie kan mij meer inlichtingen over dit boek verstrekken ?            

Geschreven door J.Rekel om 02:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Gazetje van Antwerpen.


Eigenlijk zou ik het op mijn ouderdom niet meer mogen doen: me ergeren. Maar toch.
Als inwoner van de provincie Antwerpen word ik verondersteld de Gazet van Antwerpen te lezen. Dat doe ik ook. En met veel plezier. Of liever gezegd: dat deed ik. Het plezier is weg.
Ik wil het niet hebben over de inhoud, ieder zijn meug: Publieke opinies die elkaar tegenspreken (Roger Van Houtte contra Lexeke Molenaar), streeeknieuws dat van voren naar achter verhuist en terug........ Daar praten we niet over.

Ik wil het even hebben over de opmaak:
Sinds enkele maanden is GvA overgeschakeld op een kleiner formaat. Dat is handiger zeggen de uitgevers. Ik vind er nikske handig aan: vroeger kon men ze omplooien - altijd in de juiste plooi - Nu is ze al op voorhand dubbel geplooid, weliswaar heel slordig, maar toch dubbel. Zo erg dat er regelmatig teksten van het linkerblad verplooid zijn naar de rechterkant. Dat went zeiden de uitgevers.
Ik liet alles over mijn kant gaan tot afgelopen zaterdag: Bij het doorbladeren van de sportkatern floepte er ineens een nietje onder de nagel van  mijne wijsvinger. En dat is toevallig één van de twee vingers waarmee ik kan tiepen.

Dus is mijn vertrouwen in Gazet van Antwerpen nu helemaal zoek. Kan iemand mij adviseren over een goei krant zonder scheve
vouwen en nietjes of moet ik een abonnement pakken op de "Trompetter" ?

Geschreven door J.Rekel om 12:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Stafke wordt Gusta.


Een van de notabelen van de Voorheide een eigenzinnige deelgemeente van Arendonk, heeft sinds een groot jaar een ezel. Hij heeft dat beest aangeschaft omdat kennissen van zijn vrouw die niet te beroerd zijn om hem een pee te stoven hem wijsgemaakt hadden dat ezels distels eten. Dat doen ze inderdaad ook, als ge maar lang genoeg wacht met fatoenlijk eten voor dat beest. Tegen alle adviezen in ging mijn  vriend het beest uitzoeken bij een boer die ezels kweekte. En dat moet ge nu juist niet doen... De raarste uit de nest blijft altijd over tot laatst en die kocht hij. Zodoende kwam de notabele  thuis met een exemplaar dat eerder leek op een kruising tussen een lama en een paard. Het beest liet alle distels links liggen, vrat alle bloesems van de kersenbomen en stond regelmatig op de openbare rijweg de gebruikers ervan te terroriseren. De plaatselijke huisarts moest vijf kilometer omrijden om één van zijn patienten te kunnen bezoeken, twee facteurs heeft hij de stuipen op het lijf gejaagd en onze plaatselijke parochieherder die met iedereen overweg kan is van zijne velo geduwd. Het beest, de ezel dus, kreeg de naam van een van zijn rechtse vrienden: eentje met een goed hart maar een slecht karakter. Hij werd Stafke genoemd. Stafke vond het prachtig zo in de wei te staan. Hij liet de distels voor wat ze waren, regelmatig mocht er een asielzoekerke op zijne rug gaan zitten en hij creëerde een prettige relatie met de vrouw van de notabele.
Die zag dit alles met lede ogen aan en na beraad met enkele van zijn vrienden ter linkerzijde besloot hij het beestje te laten castreren. Een veearts die normaal de testikels van Brabantse trekpaarden en dikbilstieren verwijderde werd aangezocht om Stafke van zijn mannelijkheid te beroven. 4 spuiten met valium, 3 volwassen manskerels en tien meter scheepstrossen zijn er aan te pas gekomen om de ezel tegen de grond te krijgen. Toen moest hij zich gewonnen geven. De uitgesneden testikels werden vooraleer ze op te voeren aan de loslopende ganzen in triomf door de wei gedragen. 
Nadien werd onder het nuttigen  van een fles "ouwe Klare" zoals  boeren onder elkaar wel meer doen naar een bijpassende naam gezocht. Het werd "Gusta". Zijn vrienden ter linkerzijde konden zich volledig in deze naamskeuze vinden.

Geschreven door J.Rekel om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Jef Koffie's trots

↑ Terug naar de berichten