Naar de inhoud

Jef Koffie's trots

Kroniek van een toffe familie en een toffe gemeente.
akke.beakke.be

Archief

seniorennet.

14 april 2005, al drie jaar geleden....

Al tjoepend en vingerend op Google, Wikipeda, Yahoo, Skynet...en met een scheef oog naar buitenkijkend naar de neervallende regen kwam ik op 14.04.2005 een groen gekleurde site tegen: "Computeren voor senioren." 't Was het Seniorennet.
 
..."Seniorennet"; hét idee kwam van een slimme puber die vond dat zijn bomma aan de lompe kant was wat betreft computeren. Eerst leerde hij  haar "azerty" tiepen met twee vingers, daarna F1, F3, Ctrl-Alt en Delete, en bomma was vertrokken.
Samen met oma gingen ze met z'n duizenden op reis langs powerpointjes, mailgroepjes, Shift Lock en Pagedown, blote tietjes, moppen al dan niet vulgair verteld, chatboxen, de lievelingshondjes en poesjes...

Zo'n drie jaar later is de Seniorenclub rond le president-fondateur Pascal wereldberoemd vanaf Bachten de Kuppe tot in Heerhugowaard met uitschieters in La douce France en enkele negorijen in Benidorm en Portugal. Ook een uitgeweken keverbakker in Thailand bezoekt regelmatig in vertwijfeling het bewuste SenNet op zoek naar in de Kempen achtergebleven collega-misdienaars en zielsverwante blaaikesboeren.

Seniorennet is een pracht van een uitvinding voor vele duizenden mensen en in tegenstelling tot de oorspronkelijke opzet, zowel voor ouderen als voor jongeren. ....Twee van mijn kleinkinderen hebben zich vol overgave op de senioren-chatbox gestort en versieren daar a volonté en tot wederzijdse voldoening complete verdiepingen van bejaardentehuizen. !!!  

Een van de toppers van het seniorennet zijn de Blogs. Drie jaar na de start zijn er meer dan 17.000 die bezocht werden door zo'n 58 miljoen bezoekers. Hoeveel er van die 17-duizend daadwerkelijk actief geweest zijn is van achter mijn "Dell" niet te achterhalen. Het zal wel zijn zoals "Ons Heer" in een onbewaakt moment uitkraamde: "velen zijn geroepen, weinigen uitverkoren". Onwillekeurig moet ik dan denken aan de bloggeskes van de Nero, van de Lukskes, de probeersels van de klas van juffrouw Kristelleke, Okrablogs, de holtorren, en van zelfstandigen zoals Douwe Egberts,  ik vergat bijna den douwen. Allemaal leuk geprobeerd, maar veel geblaat om weinig wol.
Over het niveau van de anderen wil ik het niet hebben: dat zal wel net zo hoog of zo laag zijn als "Jef Koffie's trots"; 't is maar hoe ge het bekijkt.
Wel zaten er in die drie jaar blogs tussen om vingers en tenen bij af te likken: "Titipoes, Pedro, de gazet van de Raa, Rasp, het vuurpeloton,... ik vergeet er een hoop zoals de Mus, de Milo, mijn dikke vriendin Ria... Het zij me vergeven. 

De bedoeling van een blog is gelezen te worden. Als een blog veel gelezen wordt dan belandt het onvermijdelijk in de toptien van de meest populaire weblogs.
En dat is wat nogal wat mensen verontrust. De huidige top-3 wordt aangevoerd door een blog dat het heeft over ziekzijn, eentje dat gespecialiseerd is in blote tieten en wiebelende konten en een derde dat de spreekbuis en het partaaiblaaike is van een donkerbruine vlaamse partij die ik niet met naam wens te noemen.
Ik kan er inkomen dat er mensen van onze ouderdom geinteresseerd zijn in de lektuur van allerhande kwalen en ongemakken, dat wij ons senioren, dagdagelijks met z'n duizenden vergapen op blote opwippende borsten daar kan ik ook nog inkomen: - wat ge thuis moet missen, moet ge bij de geburen gaan halen -.
Maar om ons - en we spreken in het meervoud - iedere dag opnieuw te verlagen om te surfen naar een donkerbruin blog dat haat, onvrede  en separatisme hoog in het vaandel voert zou ons tot nadenken moeten stemmen.
Zijn we echt met z'n allen zo laag gezakt dat supporteren voor een blog dat de spreekbuis is van een partij die kapt en hakt op alles wat niet tot het "eigen volk" behoort tot onze dagelijkse bezigheden is gaan behoren?
"Hoe heet dat blog eigenlijk" hoor ik sommigen vragen. ... Dat zoekt ge zelf maar uit: ik maak geen reklame voor mestkevers.
  
Zulke rotzooi rijdt er dus aan de leiding van de populairste seniorenblogs. Eigenlijk wil ik bij zo'n club van seniorenblogs niet behoren, eigenlijk wil ik niet vereenzelvigd worden met bejaarden die bij volle verstand supporteren en sympathiseren voor dat bruine gedachtegoed.

Na overleg met mijne maat den "Brabbes" vind ik het dan ook hoog tijd om daar tegen te reageren. Ge kunt dat doen op verschillende manieren. Ieder moet dat uitmaken voor zichzelf.
Wij gaan dat doen door er, al was het maar in afwachting van beter en meer verdraagzamer tijden, den blok op te leggen.

Allemaal bedankt voor het lezen van "Jef Koffie's trots",  voor de reacties en tot we elkaar een keertje tegenkomen bij een "Blonde Leffe".
Geschreven door J.Rekel om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Rode Del.

Welkom in "de Rode Del"...
een enclave van etnische hollanders in de "Heerlijkheid" Arendonk.

Kent U Soweto in de buurt van Johannesburg? de bidonvilles in de rand van Parijs? ooit in Charleroi gaan winkelen? de sloppenwijken van Sao Paulo bezocht?...

            Arendonk

....In 1872 kocht ene Marchais, een Parijse ingenieur, een paar honderd hectares onontgonnen moeras- en heidegebied ten noorden van het pas gegraven kanaal Dessel-Schoten. Tegen het schepencollege van Arendonk vertelde hij dat er een mestfabriek zou komen, maar de deugniet wou er dynamiet gaan produceren. Hij had de formules van Alfred Nobel in zijn binnenzakken zitten. Mest werd er nooit verwerkt; dynamiet daarentegen wel. Tot in 1964 draaide de fabriek op volle toeren met tussendoor een paar ontploffingen en wat dooi mensen.

         Foto-ZFQZZQO7.jpg

Toen de "Societé Poudreries d'Arendonck" op de fles ging werd het hele gebied opgesplitst in twee delen: Het part met de fabriekshallen kwam in handen van de jongste bediende van de "Societé..." die al commerce voor zijn eigen deed onder de uren van zijn toen nog niet failliete baas. Hij zou een van de grootste plastiekboeren worden in het uitdeinende universum.
Het tweede gedeelte, een natuurgebied met bronnekes, vijvers, wilde varkens en her en der een verlaten munitiebunker werd ingepalmd door overijverige en malafiede immo-makelaars. Zij verkavelden het hele terrein in zo'n 350 percelen en begonnen te verkopen; vooral aan hollanders wiens pelgrimage naar het zoete zuiden was ingezet. Om de verkaveling enige goodwill mee te geven werden de tussenliggende paden genoemd naar nog levende Arendonkse prominenten: Burgemeester Maeslaan, Mijnheer Pottiedreef, Jan Van Poppelboulevaar, Henderiek Meeuwsavenue.... 
De gronden werden verkaveld en verkocht als weekendverblijven, sommigen legaal weer andere compleet illegaal.

        Foto-EJJC8API.jpg

Van de 350 percelen zijn er nu zo'n 150 waarop een bouwwerk staat; tenminste als men een groot deel van die koters met enige zin voor humor en veel overdrijving bouwwerk kan noemen. Van die honderdvijftig is de meerderheid rijp voor de sloop: Op de Fillipijnen worden zulke krotten aan het oog van passerende toeristen onttrokken, in Peking platgewalst door buldozers... Niet hier: scheefgezakte caravans onder het mos, zinken en plastieken afdaken, tot woonhuizen omgebouwde bunkers, zesvoetscontainers,... alles werd of wordt er aangesleept om het restant aan natuur naar de bliksem te helpen.
Tussen al die rotzooi liggen onbebouwde percelen afgezet gelijk de krijgsgevangenenkampen in Szrebrenitza; veel pinnekesdraad, verroest hekwerk van den "Heras", golfplaten, smeerlapperij in grachten en beken.

      Foto-MYKK4QGX.jpg     
Een grote meerderheid van de huidige populatie bestaat uit allochtone noorderburen die tijdelijk, permanent, in weekends of als ze ruzie met hun buren hebben, de Rode Del bevolken. Medemensen uit Zwolle, Leeuwarden, Den Haag,... die een keer of drie per jaar tegen hun achterblijvende parochiegemeenschap in de Bijlmermeer  zeggen dat ze op "fakantie" gaan naar de Dominikaanse, Suriname of Benidorm maar steevast hun sokken, onderboksen en de rest van hunne vuile was komen uitspoelen in de Arendonkse natuurgebieden. 
In de Rode Del wonen  onder andere "de Johnnies met de gouden handjes" en de "Marina's met de vergulde kutjes", kampvolk dat met achterlating van veel caféschulden na verloop van tijd op de plaatselijke appartementen van het ocmw terecht komt om daar de zaak te verzieken en belastingsgeld op te souperen. Asielzoekers met een officieel paspoort.
                Foto-D3P6VE4G.jpg
...Er werd lange tijd gedacht dat de populatie aan wilde varkens in Vlaanderen was uitgestorven: In Arendonk zijn ze nooit weggeweest.
-----------------
Om de tractaties met Blonde Leffes aan mijn persoon veilig te stellen wil ik benadrukken dat er in de Rode Del ook pront volk woont, in pronte huizen, met een pront tuintje, een pronte vrouw en pronte kindjes. Zelfs pronte Noorderburen waarvan ik er 2 ken uit Reusel, 2 uit Bladel, 2 uit Hapert, 2 uit Duizel, 2 uit Netersel, 1 uit Hoge en 1 uit Lage Mierde en 2 uit Schiermonniksoog of Broeksterwoude, van die laatste 2 ben ik niet zeker. Hun hond en hun poesjes zijn ook het bekijken waard evenals de overgordijnen aan hun ramen, ...
Spijtig genoeg moet hun poesje binnenblijven; allé bij de meesten toch.!!
 
Ik begeef me nu naar mijn stamkroeg ter streke Brug IV alwaar ik van al diegenen die zich niet aangesproken voelen een  tournées generale in dank zal aanvaarden. Gelieve in de rij te blijven staan en niet voor te kruipen.!!!
Geschreven door J.Rekel om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

dioxine-kiekens.

Een vriend van mij is in een diepe depressie gesukkeld....

Zo'n 35 jaar geleden verwierf een (nederlandse) vriend van mij van zijn schoonvader-agrariër enkele bunders landbouwgrond in eigendom.
Hij had daar grote plannen mee. Via connecties die het systeem van de kolchozen genegen waren werd een deel ingekleurd als bouwzone - weliswaar zonevreemd. De rest zou dienen om have en goed te voorzien van patatten, bieten en carootjes.. Peëen zegt de simpele Arendonkenaar.

Met de hulp van paardenmest, varkenszeik en kiekenstront verdeeld en uitgespreid op de akkers door bereidwillige hollanders en andere illegale allochtonen werden de verkregen gronden productierijp gemaakt. 
                 paprika_grappig_wit.jpg

Tussen huis en akkerlanden werden er koters opgetrokken waarin  ganzen, eenden, ezels, schapen, geiten en kiekens naar hartelust konden ronddalken en weg en weer scharrelen.
Met de opbrengst van de kiekens ging hij de hort op: naar bevriende en gelijkgestemde zielen: Zo leverde hij eitjes bij de plaatselijke toebaksblaaikesboer in ruil voor een vervallen Ché of een Playboy die handig verscholen zaten achter de Libelle en  de overschotten van "Kerk en Leven". 
Als er nog eikes overschoten dan waren deze bestemd voor de lokale apothekersassistente. Over de tegenprestatie voor de geleverde eieren is mijn vriend vaag en redelijk dubbelzinnig. Enkel de assistente, mijn vriend en hun gemeenschappelijke biechtvader hebben kennis van hun - durf ik hopen - frivole ruilhandel. 

               473px-Durer_Adam_and_Eve.jpg

Deze week kwam aan het licht dat mijn vriend zijn trouwe klanten meer dan waarschijnlijk een dioxinevergiftiging heeft aangesmeerd. Zijn kiekens beschikken namelijk over een loopren van enkele ares zwaar vergiftigde gronden. Zij hebben hun scharrelgebied omgetoverd tot een middelgroot crossterrein met gaten, kuilen en bulten; alles bijeen- en overhoop gescharreld. Die gronden heeft mijn vriend in de loop van jaren noeste arbeid veranderd in een soort van Cambodjaanse killing-fields van omgekomen kiekens, de nek omgewrongen konijnen, doodgeslagen schapen, geaborteerde geiten... Alles een halve meter "moeder Aarde" in.
De neerslag van verbrand patattenloof, opgestookte archieven en bankafschriften, en  neerdwarrelende plastieken zakken  hebben bijgedragen tot een gebied dat de vervuilde sites van "Poudreries Reunies d' Arendonck" - 't Poeierfabriek zeg maar - probleemloos kan evenaren.

Sinds professoren van zijn lievelingsuniversiteit in Brussel de gewone burger de schrik van hun leven hebben bezorgd met verhalen over dioxine-eieren van scharrelkiekens hebben de klanten van mijne vriend massaal afgehaakt. Niettegenstaande hun groene achtergrond, hun gaia-sympathiëen en hun liefde voor derde wereldbananen halen zij hun eieren nu bij ongelukkige batterijkiekens. Hun argument is dat Amnesty International niet over legkiekens gaat.

Mijne vriend is zijn klandizie kwijt: Naast een overschot aan scharreleieren is de levering van zijn "Ché en de Playboy" stopgezet; zijn leesvoer beperkt zich nu tot "de Standaard" en  den "Okra", het boekske van de katholieke gepensioneerden. In momenten van diepe vertwijfeling leest hij fragmenten uit "Het verdriet van België".
Naderhand schilt hij de patatten en denkt hij na... over de verschrikkingen en leegtes in een mensenleven, wat niet persé het zijne hoeft te zijn.
 
De plaatselijke apothekersassistente is op zo'n momenten heel nabij in 't diepst van zijn gedachten...
Geschreven door J.Rekel om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de bollemiekes

de "bollemiekes" zijn in hun poep gebeten........

Na mijn vrouw zijn de "bollemiekes" de liefste wijvekes van de hele buurt. De "bollemiekes" is een liefkozend naampje voor een plaatselijk kerkzangkoor en een van mijn meest close vriendinnen is er de leadzangeres van. Buiten het feit dat de populatie van het kerkzangkoor bestaat uit mannekes en vrouwkes van onbepaalde, edoch de uiterste houdbaarheidsdatum naderende leeftijd wil ik over de samenstelling van deze fiere vlaamse kerkzangers niet veel kwijt.
Ik kan U wel verzekeren dat ons Heer nog steeds zijn getal heeft, zoals men dat in goed vlaams zegt.

              foto%20(866)360.jpg

Eigenlijk zijn "de bollemiekes" een populaire omschrijving voor de naam waarmee ze destijds - kort na de tweede wereldoorlog en in volle schoolstrijd - door de toenmalige parochieherder, Ref. Dom. pastoor Wilhelm Van Bree, werden benoemd:  "Profaan  genootschap ter bevordering van de eeuwigdurende muzikale lofuitingen aan Mamma Rosa". Bij deze naamgeving werd de pastoor gesteund door zijn trouwe meid Lewis die ook een woordje latijn sprak en op de pastorij de broek droeg.

Tijdens een intieme tête à tête tussen het overschot aan rioolbuizen 
in onze nieuwe straat vertelde mijn close vriendin over de pijn die ik de leden van de "bollemiekes" had aangedaan. Ik had het repertoire van het zangkoor als te eenzijdig omschreven en voorgedaan alsof ze alleen het "Ave Maria", het "Ten paradijse geleiden U de engelen" en "Te Lourt op de bergen" konden zingen. Mijn vriendin en met haar de hele schare aan kerkzangers waren diep teleurgesteld in den Brabbes. 

Omdat ook ik de ijdele hoop koester om ooit enthousiast toegezongen te worden als ik achterste te voren Gods tempel wordt binnen gedragen, beloofde ik mijn vriendin om werk te maken van een wetenschappelijk verantwoorde rechtzetting; kwestie van de advocatuur voor te blijven. 
Twee trainingen van het plaatselijk zangkoor heb ik nu al meegemaakt. En inderdaad, buiten het reeds aangehaalde "Ave Maria" en "te Lourt..." zingt de mix van alten, saksen en sopranen een heel werelds repertorium bij elkaar. Niet dat het koor nu direct het kabaal van de Paranoiacs kopieert of Nathalia of Amy Winehouse probeert na te kwelen; ze komen wel in de buurt. 
Een greep uit hun zangboekje: "Mie katoen kom morgen noen", "Potteke potteke vet, tiende couplet", "O clown", "mijn sari Marijs" en de "wilde boerendochtere".  Tevens wagen de bollemiekes zich aan anderstalige songs zoals daar zijn "de internationale","Paradise by the dashboardlight" en "Tulpen uit Amsterdam".

Net voor we onze intieme tête à tête beëindigden wist mijn close vriendin nog te vertellen dat er, onder impuls van een koorlid dat anoniem wenst te blijven, ijverig geoefend wordt op het "Horst Wessellied", "Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein" en "Lili Marleen".
Of dit laatste op enige waarheid berust heb ik tot op heden nog niet kunnen achterhalen. 

Tegen de tijd dat ik, zoals gezegd, achterste te voren de Kerk wordt binnen gedragen hoop ik dat mijn favoriet koor dat ik liefhebbend en met een groot hart de "bollemiekes" blijf noemen, ook mijn lijflied, "zo ne goeie hebben wij nog niet gehad" op de juiste toon en met de nodige passie ten gehore zullen brengen. Als tegenprestatie zal ik dan, het weze postuum, met een Blonde Leffe trakteren in het parochiecentrum.

Ik kijk er nu al naar uit.!!!

Geschreven door J.Rekel om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

het gezin van Paemel

...Het gezin van Paemel.

Photo

...de chirogroep van Kontich achterna op hun oversteek
van Italië naar Slovenië.

Het gezin vertrekt wél goed voorbereid:
3 grote reddingshonden...
alleen de buskes snapps moeten nog onder hun nek gebonden worden.
--------------------------------
Proficiat en veel succes met de kasseien.

(Het gezond verstand heeft hier duidelijk gewonnen.!!!) 

Geschreven door J.Rekel om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Claus.

Mijnheer Claus is de pijp uit;
kunnen we nu terug overgaan tot de orde van de dag.?

900 mensen - de complete literaire elite van Vlaanderen en Holland, aangevuld met wat politiekers op rust - zijn zaterdag nog een goeiendag komen zeggen tegen Hugo Claus die present tekende in de Bourla-schouwburg.  Tenminste daar hadden ze zijn kist op een piedestalleke gezet; laat ons hopen met Claus erin.
 
      159853563_500790f1d6.jpg

Na de festiviteiten was het de bedoeling dat den Hugo zou gecremeerd worden en uitgestrooid over de Noordzee. Naar hij zelf hoopte als extra voeding voor de paaigronden van de haring- en sprotbestanden; die hebben het ook moeilijk. Ook zeemeeuwen en andere Jan van Genten zijn dol op mensenas. 

Hugo Claus was een schrijver, dichter, regisseur, speksteenkliever en verfkliederaar. Hij kon alles; tenminste dat zei men. Op zijn tiende had hij een aanvaring gehad met een stelleke gehoofdkapte tante-nonnekes: dat zou zijn hele leven pijn doen en hem gefrustreerd hebben. 
De door de Heer uitverkoren en met zorg geselecteerde zusterkes hadden anno 1939 de jeugd en het leven van Vlaanderens grootste "poeweet" naar de filistijnen geholpen. Voor den Hugo was dat een godsgeschenk: hij kokketeerde daarmee, profiteerde ervan en gebruikte het als de basis en de voedingsbodem voor zijn werken.

... Nadat de dagelijkse oesters en de rode wijn zijn strot uitkwamen vond hij het tijd om er een einde aan te maken. Pillekes? een spuit? een dik zeel? een giletmeske? De familie wenst daarover geen uitspraken te doen. So be it.  Ik kan daar makkelijk mee leven.

      De kist van de Hugo Claus is te zien onder een foto van de Belgische schrijver tijdens de herdenking in het Bourla Theater van Antwerpen.    (Foto Reuters)

Hugo Claus was onze grootste dichter, grootste poët, schrijver, .... de loftuitingen deden de geluidsboxen van radios scheuren en beeldbuizen van teevees ontploffen. Droefnis alom.
Maar wie was Claus? Een simpel burgermanneke die ook een hoop vrouwvolk (Elly, Kitty, Silviaake, ...)  moest verslijten en uitproberen voor hij zijn echte madam vond? Vanachter op een brommerke bij Sylvia Christel?, fanatiek op zoek naar blote tieten?, zonen die vragen: wie is mijn papa eigenlijk? wat doet hij? 
De Claus was een icoon voor de intellectuele elite van Vlaanderen en Nederland. Voor Nederlanders is dat niet moeilijk, maar dit terzijde. Voor de simpele sus in Vlaanderen, gij en ikke dus, uw en mijne buurman, de gewone man in de straat zonder dagelijkse oesters en met alleen maar een schoftzak en de Gazet van Antwerpen, was Hugo Claus een fait divers, een jaarlijks weerkerend krantenartikel, iemand die telkens weer - de goden zijn geprezen - "net niet" een Nobelprijs kreeg toegeworpen.
...........
...  Bibliotheken houden statistieken bij: de stedelijke boekerij van een middelgrote Vlaamse stad heeft in 2007 welgeteld 17 keer "Het verdriet van België", Claus' meesterwerk,  uitgeleend. Zijn "Oostakkerse gedichten" - één ander meesterwerk - ging 7 maal over de toonbank. "waarschijnlijk verplicht leesvoer voor de vierde humanioraklas van het atheneum" zuchtte de hoofdbibliothecaris... "Geen kat die Claus leest" zei het hoofd. "Tot vorige week niemand die dit jaar naar een boekske van Claus gevraagd heeft..."

.... Hopelijk beleven de haring- en sprotbestanden in de Noordzee een hoogdag!!!
Geschreven door J.Rekel om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de moslimbroeder.

Gezocht: vrouw voor lieve moslimbroeder.

Een vriend van mij heeft een moslimbroeder onder zijn kennissen. Een fanatieke supporter van Allah en Mohammed en van het boekske waar de waarheid in staat.  De Ko'ran, zegt de moslimbroeder vol ontzag.

De moslimbroeder heet Roeslan en heeft zijn jeugd deels doorgebracht in Tsjetjenië, deels Moskou; beiden een mooie plaats om te vertoeven zegt mijn vriend.
Toen Grozny door de Russen werd gebombardeerd liet Roeslan zijn baard groeien, ging vijf keer per dag op zijn knieën op een bidmatje zitten richting Mekka  en werd een fanatieke strijder in het Tsjetjeense leger. Hij kweekte een grondige afkeer en minachting tegen alles wat niet met zijn islamitisch geloof overeenstemde.

Zes jaar geleden werd de grond onder zijn moslimvoeten te warm en vluchtte hij met zijn vrouw en twee kinderen weg uit Tsjetjenië.  Hij belandde in Duitsland waar hij een half jaar in een opvangtehuis woonde en een half jaar in 't gevang voor deugnieterij. Het ganse verblijf was gratis. Vandaar transfereerde hij naar België. Vijf jaar woont broeder Roeslan nu in Vlaanderen en sinds kort in de buurt van mijne vriend. 
Van integratie is er geen sprake: zijn vrouw is net niet geboerkaat, ge ziet nog haar ogen, mond en kinnenbak; zijn drie kindjes - eentje is er geboren onder het stelsel van de belgische ziekenkas - dragen camoeflagevestjes en schieten de godganse dag met houten namaakgeweertjes op passanten: "bang bang bang bang...." in het tsjetjeens.

                   Kabinet wil boerka uit ov weren

Sinds kort is Roeslan naarstig op zoek naar een tweede vrouw. Volgens het boekwerk waar hij dagdagelijks mee kokketeert mag hij in het totaal  vier vrouwen hebben. Dat gaat hem voorlopig te ver. Twee wil hij er ooit mee terug naar Grozny nemen; die ander twee hoopt hij daar te vinden.

Mijn vriend dacht dat Roeslan zottigheid verkocht en hem voor de gek hield; maar nikske daarvan, de moslimbroeder was één en al ernst: hij had zelfs zijn eigen vrouw opgedragen om in  haar beperkte vriendinnenkring van eveneens gesluierde sukkels uit te kijken naar een tweede bijzit. Zijn vrouw doet dat. Zij moet van Roeslan. En het staat zo in het heilig boek.

Gevraagd naar zijn beweegredenen zegt de lieftallige moslimbroeder dat de grote Mohammed hem is voorgegaan in zijn zoektocht naar vruchtbare vrouwenbekkens. 

De tsjetjeense vrijheidsstrijder wist desgevraagd nog te vertellen dat zijn vrouw zich diep ongelukkig voelt, erg jaloers is, en verschrikkelijk bang voor 's mans represailles bij enig teken van opstandigheid... Allemaal ten onrechte zei de diepgelovige moslimbroeder in naam van het heilig boek.

Jawel, Allah is groot en Mohammed is zijn profeet..... Vier vrouwen voor ene vent: wie is er nu eigenlijk achterlijk?
   

Geschreven door J.Rekel om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de Here...

...de Here was weer zeer nabij...

Alleluja !!!

Foto-KNJVDHZ7.jpg

...tel anders de venten maar een keer...

't Zal er weer gespannen hebben, daar in de lusttuinen van de abdij van Averbode.

Geschreven door J.Rekel om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

chiro Voorheide.

We verdienen een koninklijke onderscheiding.

De jongens- en meisjeschiro van de Voorheide bestaan respectievelijk 55 en 50 jaar. Voor de allochtonen onder de lezers: de Voorheide is een, wat zeg ik, is dé residentiele wijk van Arendonk: zowat het Brasschaat van Antwerpen, het centrum van Arendonk kunt ge dan vergelijken met de Brusselse Marollen of de Zakstraat in het Antwerps schipperskwartier.

       Foto-UJURTAII.jpg

Een vijftigjarig bestaan staat normaal gelijk aan een belangrijke onderscheiding, je mag dan koninklijk voor je naam zetten: Koninklijke Sjottersclub den Broekkant bijvoorbeeld, of koninklijke Alcoliekersclub van de Vraai.
Het jonge volk op de Voorheide houdt het bescheidener en gaat feesten zonder tralala: d'r komen nog feesten genoeg op ons af: een nieuw gemeentevlag, teljoren uitlikken, de collectieve tatoeage van de Arendonkse gemeenteraadsleden op wiens linkerbil of rechterborst een leeuwke wordt geprikt. (sommige koningsgezinde raadsleden hebben gekozen voor een prince Albert(1).

       Foto-V3XAJNPX.jpg

... In de loop van de voorbije vijfenvijftig jaar kende de plaatselijke jeugdbeweging een denderend en soms woelig verloop: ruzies met de pastoor, nieuw lokalen, dipjes en hoogtepunten... Vele honderden jongens en meiskes beleefden ontelbare uren en dagen plezier aan hun belevenissen bij de plaatselijke Chiro; de kampen in de Limburg, overlevingstochten, mosselfeesten, chirobals, 

Ze gaan dat in de loop van 2008 vieren: vooral in eigen omgeving met tussendoor een knipoog naar de rest van de Arendonkse bevolking. Vorige week zaterdagavond zijn ze er aan begonnen: een leuke samenkomst van de huidige leidersploeg, de oud-leiding en sympathisanten bij een Blonde Leffe of een kom koffie.
Vooraleer zich in de drank en de herinneringen te storten was er een dankviering in de de parochiekerk. Met een geschiedenis van vijftig jaar valt er wel iets te vieren, te gedenken en te danken.

        Foto-ZIHOKGRV.jpg

Om de viering in goede banen te leiden en enige luister mee te geven had de lokale acolietenvereniging het plan opgevat om een soort suisse af te vaardigen: Achter de pupiter van de lector hadden ze ene Carolus Minkukel gezet: een gezette zestiger die op geregelde tijdstippen de verheven woorden "U kunt nu rechtstaan voor...." mocht uitkramen. Hij deed dit met zoveel schwung en enthousiasme dat de kaarsenlichtjes op het altaar spontaan en uit eigen beweging uitdoofden.

Ja,... soms moet ook een jeugdbeweging die iets te vieren heeft, aanpakken wat er komt. Hoe zei de pastoor dat? "Water bij de wijn doen."  D'r stond verdorie een waterzuiveringsinstallatie achter de pupiter.

Oh ja...Carolus Minkukel mocht niet naar het feestje komen. Het was per slot van rekening een feestje met stijl. !!!
...............
(1) Men kan de gepiercete raadsleden herkennen aan hunne gank. (gank = arendonks voor manier van lopen).
Geschreven door J.Rekel om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dag Jef.

Dag Jef.

Dinsdagnamiddag overleed hij plotseling:
een goeie en unieke vriend...
Zomaar, bij een fietstochtje...
zonder laatste kwinkslag,
zonder afscheid.
Foto-NRBZBVSC.jpg
Jef, we gaan je missen,
meer dan we kunnen zeggen.

De "blonde Leffe" gaat vanaf vandaag
heel bitter smaken.
Vaarwel Jef,
het gaat je goed...

Geschreven door J.Rekel om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Jef Koffie's trots

↑ Terug naar de berichten