Creatief

Brugge is amper een 'schorte groot' en toch leent dit stadje zich voor vele tientallen fotovragen waarvan zelfs naaste geburen van de plaats in kwestie niet meteen weten waar die foto genomen is.  U voelt mijn vraag natuurlijk aankomen: "Waar in de binnenstad van Brugge kunt u dit zien?"  De vorige fotovraag had vier foto's nodig om te weten waar het was.  We zijn allemaal razend benieuwd hoeveel foto's we deze keer nodig hebben voor iemand het licht gezien heeft.

Dat Brugge een traditie heeft van amateurkunstenaars, zeker van amateurkunstenaars die in hout fraaie miniatuurtjes maken en dat de man die zichzelf dagelijks als "Baron Polydor van 't Smouthuus" bestempelt deze traditie gewoon een beetje verder zet en - letterlijk - uitvergroot is een feit.  Twee kleine voorbeelden om dit te bewijzen.  Ten eerste: In de bovenste zaal van de Halletoren bevindt er zich een zowat honderd jaar oude replica van diezelfde Halletoren, gemaakt in hout door een Brugse amateur-kunstenaar en geschonken aan onze stad.  Ten tweede: op de Burg, vlak voor de dienst Bevolking op de eerste verdieping van het voormalige landhuis van het Brugse Vrije staat er naast een replica van nog eens diezelfde Halletoren (maar nu gemaakt door baron Polydor) ook een prachtig miniatuurschip achter glas van de amateurkunstenaar Lucien De Backer.   En laat dat nu ook een van die dingen zijn die de 'baron' graag volgens eigen zeggen 'achtermaakt', maar dan liefst veel groter.

Oef!  Bijna dacht ik dat ik de oplossing zelf zou moeten geven.  Nochtans weet ik dat een van de Bruggebloglezers iemand van 't Zilletje is.  Gelukkig verloste Carlos Dejaegher mij (of u, het is te zien hoe we het bekijken) van de vernedering om het zelf te moeten zeggen waar dit is.  Dit is op Sint-Gillis de binnenkoer met garages tussen de Annuntiatenstraat, de Baliestraat en de Biddersstraat in.  Via alle drie de straten kan men het bereiken maar per wagen enkel via de Annuntiatenstraat.  Niet dat er hier op deze plek veel te beleven valt, maar kom, dit is ook Brugge.  Al op foto 3 kwam nochtans de Sint-Gilliskerk van tussen de boombladeren piepen.  Daarom dacht ik dat u het sneller zou gevonden hebben.  Geen nood: vanavond, bij de volgende quizvraag, doet u het beter.

Gezien de gebeurtenissen van de laatste dagen vroeg de baron van het Smouthuus mij deze mededeling op Bruggeblog te plaatsen:

"Bericht aan de bevolkinge van den Brugschen stede
Waarde ende dierbare Bruggelingen,
De laatste dagen is er veel rond myne figuur gebeurd wat ik als edele baron van de heerlijkheid het Smouthuus ten zeerste betreur.
Ten eersten: iedereen weet dat ik uytgeroepen werd tot dé stadsfiguur van Brugge en daarom ben ik iedereen die op mij gestemd heeft heel erg dankbaar.  Het is een duidelijk teken dat ik iets beteken voor onze prachtige stede, Brugge die Scone.  Ter ere van mynen plechtigen benoeminge zou ik afgelopen maandag door den burgemeestere op het statthuus uytgebreid ende in 't lank gevierd worden.   Het is tot myne groote verwonderinge helemaal anders uitgedraaid.  Eerst en vooral was het ure van dezen belangryken gebeurtenisse voorzien voor 10 ure dertig in den morgen.  Dat is een baron van mijn formaat totaal onwaardig!   Een baron verdient het om in den namiddage of des avonds  geëerd ende gevierd te worden maar niet des morgens in de vroegte.  Dan was onzen dierbaren burgervader, den waarden heer Patrick Moenaert, een half ure te late.  Dan maakte onzen dierbaren burgervader, den waarden heer Patrick Moenaert, zich er veel te vlug vanaf door myne persoonlijkheid eene kunstwerke aen te bieden die niet 'n noch te nimmer 'n past tussen de prachtige torren en kastelen en kathedralen van den zee ik ik 'n zelve met myne eigen handen uit het mooie eikenhout vervaardigd heb.  En na deze overhandiginge - uiteraard in den dierbaren aanwezigheid van den pers, myne eenigte echte vrienden -  kregen ik en mynen waardigen gezelschap, waaronder mynen gemalinne de barones Elisa, enkel en alleenlijk koffie of bier aengebooden.  Ach, ik mag er niet 'n meer aen denken of ik 'n kryg 'n opnieuwe pyne aen mynen mage.
Ten tweeden: ik heb tot mynen grooten ontsteltenisse vernoomen dat sommigen mynen waardigen figure op het tinternette belachelyk willen maeken.  Het heeft iet 'n 't met onzen dierbaren burgervadere te maeken hebbende want het tinternette noemt Moenaert gallespuwerieje.  Ik kan er nu al dagen niet 'n van slapen want ik heb vernoomen wat ze daer allemale over mynen belangryken figure voor belachelijke leugens ende roddels te vertellen hebben.  Ik ben er totaal en volledige ziek ende kapot van.  Gelukkig weet ik dat die gallespuwers in kleinen getale aanwezig zyn en dat de meerderheid van de bevolkinge van onzen dierbaren stede, ons Brugghe, den baron waardeert ende prijst.
Met edele groeten,

Baron Polydor
baron van den heerlykheid het Smouthuus.

   Tussen de kleine vijftig beelden dit in de gevel van het stadhuis op de Burg staan bevindt zich dit merkwaardig beeld, dat de Onze-Lieve-Vrouw met de inktpot genoemd wordt.  Het beeld zelf dateert uit 1926 en is van de beeldhouwer Pros. Hinderyckx.  Het verving een vorig OLV met de inkpot beeldje.  Het wordt ook OLV van Aardenburg genoemd.  Maria houdt in haar hand een inktpot en het kindje Jezus een stukje perkament.  Volgens een legende zou men op een dag een belangrijk persoon in Brugge vermoord aangetroffen hebben.  Een jongeman uit Aardenburg werd verdacht en aangehouden.  De jongeman ontkende er ook maar iets mee te maken te hebben maar werd toch schuldig bevonden en ter dood veroordeeld.  De jongeman deed een beroep op Maria.  De nacht voor zijn terechtstelling verscheen die aan hem, een inktpot in de hand houdend.  Het kindje Jezus schreef iets op een stukje perkament.  Maria zei de jongeman dat hij het perkament moest tonen aan de schout.  Van zodra die het perkament gelezen had stelde de schout de jongen op vrije voeten.  Nooit heeft iemand geweten wat er op het perkamentje geschreven stond.
Een gelijkaardig beeld bevindt zich te Aardenburg, Gent en te Maastricht.

Op het zandsculptuurdinges aan het station te Brugge vindt men een kopie van de OLV met de inktpot zoals we die aantreffen aan de gevel van ons stadhuis.  Er is 1 groot verschil: alles is gespiegeld.  De inktpot heeft Maria in haar linkerhand en kindje Jezus (wiens gezichtje hier duidelijker is) zit op haar rechterknie.  Aan het stadhuis heeft Maria de inktpot in haar rechterhand en kindje Jezus zit op haar rechterarm alsof het kindje niks weegt. 

Hallo???  Is er nog een Bruggeling in de zaal die wil antwoorden?  Dit is al de vierde foto van deze plek en ik heb nog zo veel plaatsjes in Brugge voor u in petto die een fotovraag waard zijn.  A.u.b. waar in Brugge is dit.  Neen, het is niet de pomp tussen Oostmeers en Zonnekemeers in, die was trouwens al eens onderwerp van een quizvraag.  Het is dus een andere.

We durven wel eens kankeren op de overreglementeringen tegenwoordig.  Honden bijvoorbeeld moeten aan de lijn blijven eenmaal ze buiten in het openbaar lopen.  Hondenpoep moet opgeraapt worden door de begeleider van de hond.  Niet elk hondenbaasje houdt zich daar allemaal strikt aan, maar kom, meestal loopt (dankzij de reglementeringen) weinig uit de hand in dat verband.  Dat was tot eind de 19de eeuw wel enigszins anders.  Loslopende wilde honden in de steden (ook Brugge) waren er zo overvloedig dat hondenvangers aangesteld werden.  Om maar enkele cijfers te geven: in 1455 waren er in Brugge 8 hondenslagers die in dat jaar samen 1121 honden neerknuppelden.  Om u een idee te geven over de toestand vroeger volgt hier een grappig artikel uit de Gazette van Brugge van 31 januari 1880.

"Onze moedige hondenvangers
doen by voortduring goede vangsten.  De steekkar, die ze volgt is dagelyksch zeer goed gevuld.  Het schynt echter, dat die vierpootige straet loopers, 't zy kleine of groote, de zelfde zoete vreugde niet gevoelen, wanneer zyn, zooals kleine kinderen, een wandelingske in een of ander rytuig mogen doen.  Over eenige dagen ving men in de Carmersstraet eenen hond zoo groot als een schaap.  De opening van den hondentrein was te klein om den huilenden "Garibaldi" erin te krygen.  Men was verpligt die opening grooter te maken: maer die vergrooting was de oorzaek dat al de gevangenen uit de kas sprongen en het op een loopje stelden.  De de heeren hondenvangers een aengezigt van eene el lang trokken, hoeft niet gezegd te worden.  Een voorbyganger een weinig by dranke, die ooggetuige was van die snelle vlugt, zegde by zyn zelven "O wat is de vryheid toch een aengenaem en schoon ding!"
De netwerpers waren door dit onvoorzien geval zoo bitter getroffen, dat iedereen aldaer meende dat zy hunne netten in de Lange Rei zouden geworpen hebben.  Maer toch kwam hun moed weder, en weldra mieken zy nieuwe slagtoffers, die dan met meer zekerheid in de kar werden gesteken."

In de Katelijnestraat.

... mag ik me even voorstellen?  Mijn naam is Pietje Putje en ja, ik geef het toe:  ik heb incontinentieproblemen.   Ik plas de Markt regelmatig onder.  Toch ben ik nog geen oude knol, hoor!  Het schijnt allemaal nog redelijk normaal te zijn, zegt men.  Weet je, in oktober zullen ze in de stadsschouwburg met me lachen.  Ze doen maar hoor, mij hoort u niet klagen.  Anderen doen dat wel voor mij.  De patron van de zaak hier rechtover bijvoorbeeld.  Pas op, niet omkijken, hij staat alweer naar ons te loeren.  Gelukkig heb ik geurvreters bij.  Magnolia is het deze keer.   Hiiiiiii, de Markt zal vandaag ruiken naar magnolia.   Hiiiiiiiii!

Het zandmannetje.  Het zou Diederik van de Elzas moeten uitbeelden en is te zien op het Zandsculptuurfestival.  In tegenstelling tot de Diederik van de Elzas die jaarlijks in de Heilig Bloedprocessie aanwezig is toont deze Diederik de relikwie niet aan de Brugse bevolking.  Hij draagt hem wel bij zich maar toont hem niet.  Zijn arm zal moe geworden zijn zeker?

Ik heb zojuist vernomen dat Brugs gemeenteraadslid Julien Decromme  (u weet wel: de dixit himself interpellatiekampioen van de afgelopen 6 jaar) al bij de eerstvolgende gemeenteraadszitting een nieuwe interpellatie uit zijn mouw zal schudden.  En wat voor een!  Via zijn vriend huisarts P. de Lueghenaere heeft hij de onthutsende statistieken kunnen inkijken van het fysiek van de sportende Bruggeling.  En wat blijkt?  Sedert vier jaar is die met vijftien procent gedaald.  Zoekend naar een verklaring voor deze spectaculaire daling kwamen de Brugse geneesheren tot de enige ware conclusie:  deze Conzettbrug moet weg en daarna zal het fysiek van de sportende Bruggeling opnieuw geleidelijk aan naar het peil van voor 2002 opklimmen.  Want wat blijkt?  Van het ogenblik af dat deze roeste hangbrug over de Coupure hing (2002) deed bijna niemand van de honderden joggers en hardlopers die op regelmatige basis het rondje vesten liep nog het ommetje naar de oude brug over diezelfde Coupure, en dat scheelt exact 1 kilometer per loop.    1 kilometer minder per keer.   Beseft u wel wat dat op jaarbasis is?  Laat nu die 15 procent aan minder fysiek vermogen nu juist het percentage aan kilometers zijn dat de modale Brugse loper sedert 2002 dankzij deze Conzettbrug per jaar minder loopt.  Daarom zal Julien Decromme tijdens de eerstvolgende gemeenteraadszitting pleiten voor het afbreken van de brug, de bewijzen zwart op wit op tafel gooien en gelijk de rest van het gezelschap opnieuw de gordijnen injagen.
Pittig detail (eveneens uitgelekt dankzij de medewerking van de zeer eerbiedwaardige dokter P. de Lueghenaere):  het fysiek van de niet-sportende Bruggeling is tijdens het laatste jaar met diezelfde 15 procent omhoog gegaan en men vermoedt dat het te maken heeft met het bier dat zwaarder werd.  U weet wel: iedereen heft tegenwoordig massaal de Brugse Zot en dat biertje is nu eenmaal van een zwaarder kaliber.  Maar dit terzijde.  De statistische periode van 1 jaar is nog te klein om wetenschappelijke conclusies te verrechtvaardigen.

In Nederland gebruikt men soms de uitdrukking: hij weet van pomp noch pompstok.  Dat deze uitdrukking zeker niet op u slaat, daar ben ik van overtuigd want u bekijkt Bruggeblog toch ook?
Hihihi,    ;-)    Emiel Goelen: U kijkt toch ook?    Snapt u 'm?
Serieus nu: ik voel aan mijn versleten ellebogen dat u vandaag het antwoord weet op mijn vraag: waar in Brugge staat dit?

In het pas uitgegeven boekje De verborgen geschiedenis van de stadsparken is men  bij het schrijven en uittekenen van het Koningin Astridpark eventjes het noorden kwijt geraakt.  Eerst en vooral krijgt het hoofdstuk 8 als grote titel Koning Astridpark mee.  Koning?  En dan plaatst men het noorden bij het kaartje van het park nog daar waar normaliter de richting ZZO hoort.  Er staat nochtans een goed referentiepunt op dat kaartje, namelijk de Magdalenakerk.  Die is net zoals zoveel kerken (om in Brugge te blijven o.a. ook de St. Gillis- en Jeruzalemkerk) zo gebouwd dat ze naar het noorden wijst.   Ach, ik weet het: dat zijn foutjes die gemaakt zijn door verstrooidheid en niet door onwetendheid.  Laat ons hopen dat de historische inhoud van het boekje niet ook dergelijke blunders bevat.  Totnogtoe heb ik daar nog niks van gemerkt of gevonden.   Maar ook ik zal op mijn blog wel al eens een steekje laten vallen hebben, hoor!  Mensen zijn nu eenmaal misselijk.  Oh, verschoning, ik bedoel: missen is menselijk.

Brugge ligt op een belangrijk knooppunt, tenminste voor wie van langeafstandswandelen houdt.   Aan dit kruispunt van de Katelijnestraat en de Vesten kunt u als liefhebber van het stappen drie richtingen uit.  Maar pas op: als u zich hier op dit punt vergist en de verkeerde richting inslaat, dan wandelt u zich misschien dagenlang te pletter met de bedoeling in Antwerpen aan te komen maar in plaats van uiteindelijk de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal of de Boerentoren voor u te zien, staat u met versleten wandelschoenen aan de Mercator te Oostende of  aan het voormalige eerste station van Brugge dat zich nu in Ronse bevindt.  Opletten geblazen dus!
Veel uitleg over de langeafstandswandelroutes wordt er gegeven op het bord naast de richtingaanwijzers maar veel wijzer wordt men er niet van wegens onleesbaar geworden.

De tentoonstelling met werken van de Uruguayaanse kunstenaar Pablo Atchugarry bovenin het Concertgebouw en hier in  het museum Groeninge loopt nog tot eind oktober.  Gisterenavond was de tuin van Groeninge nog open en met een beetje lampverlichting erop zien de beelden in Carrara marmer er anders uit dan overdag.

De zomervakantie loopt op haar laatste benen.  De grote zomerevenementen zijn quasi allemaal achter de rug.  Zelfs Baselius is terug naar huis, naar Bergen op Zoom getrokken en de man liet op de Burg deze troep achter.