Hallo?

Het zandmannetje.  Het zou Diederik van de Elzas moeten uitbeelden en is te zien op het Zandsculptuurfestival.  In tegenstelling tot de Diederik van de Elzas die jaarlijks in de Heilig Bloedprocessie aanwezig is toont deze Diederik de relikwie niet aan de Brugse bevolking.  Hij draagt hem wel bij zich maar toont hem niet.  Zijn arm zal moe geworden zijn zeker?

Ik heb zojuist vernomen dat Brugs gemeenteraadslid Julien Decromme  (u weet wel: de dixit himself interpellatiekampioen van de afgelopen 6 jaar) al bij de eerstvolgende gemeenteraadszitting een nieuwe interpellatie uit zijn mouw zal schudden.  En wat voor een!  Via zijn vriend huisarts P. de Lueghenaere heeft hij de onthutsende statistieken kunnen inkijken van het fysiek van de sportende Bruggeling.  En wat blijkt?  Sedert vier jaar is die met vijftien procent gedaald.  Zoekend naar een verklaring voor deze spectaculaire daling kwamen de Brugse geneesheren tot de enige ware conclusie:  deze Conzettbrug moet weg en daarna zal het fysiek van de sportende Bruggeling opnieuw geleidelijk aan naar het peil van voor 2002 opklimmen.  Want wat blijkt?  Van het ogenblik af dat deze roeste hangbrug over de Coupure hing (2002) deed bijna niemand van de honderden joggers en hardlopers die op regelmatige basis het rondje vesten liep nog het ommetje naar de oude brug over diezelfde Coupure, en dat scheelt exact 1 kilometer per loop.    1 kilometer minder per keer.   Beseft u wel wat dat op jaarbasis is?  Laat nu die 15 procent aan minder fysiek vermogen nu juist het percentage aan kilometers zijn dat de modale Brugse loper sedert 2002 dankzij deze Conzettbrug per jaar minder loopt.  Daarom zal Julien Decromme tijdens de eerstvolgende gemeenteraadszitting pleiten voor het afbreken van de brug, de bewijzen zwart op wit op tafel gooien en gelijk de rest van het gezelschap opnieuw de gordijnen injagen.
Pittig detail (eveneens uitgelekt dankzij de medewerking van de zeer eerbiedwaardige dokter P. de Lueghenaere):  het fysiek van de niet-sportende Bruggeling is tijdens het laatste jaar met diezelfde 15 procent omhoog gegaan en men vermoedt dat het te maken heeft met het bier dat zwaarder werd.  U weet wel: iedereen heft tegenwoordig massaal de Brugse Zot en dat biertje is nu eenmaal van een zwaarder kaliber.  Maar dit terzijde.  De statistische periode van 1 jaar is nog te klein om wetenschappelijke conclusies te verrechtvaardigen.

In Nederland gebruikt men soms de uitdrukking: hij weet van pomp noch pompstok.  Dat deze uitdrukking zeker niet op u slaat, daar ben ik van overtuigd want u bekijkt Bruggeblog toch ook?
Hihihi,    ;-)    Emiel Goelen: U kijkt toch ook?    Snapt u 'm?
Serieus nu: ik voel aan mijn versleten ellebogen dat u vandaag het antwoord weet op mijn vraag: waar in Brugge staat dit?

In het pas uitgegeven boekje De verborgen geschiedenis van de stadsparken is men  bij het schrijven en uittekenen van het Koningin Astridpark eventjes het noorden kwijt geraakt.  Eerst en vooral krijgt het hoofdstuk 8 als grote titel Koning Astridpark mee.  Koning?  En dan plaatst men het noorden bij het kaartje van het park nog daar waar normaliter de richting ZZO hoort.  Er staat nochtans een goed referentiepunt op dat kaartje, namelijk de Magdalenakerk.  Die is net zoals zoveel kerken (om in Brugge te blijven o.a. ook de St. Gillis- en Jeruzalemkerk) zo gebouwd dat ze naar het noorden wijst.   Ach, ik weet het: dat zijn foutjes die gemaakt zijn door verstrooidheid en niet door onwetendheid.  Laat ons hopen dat de historische inhoud van het boekje niet ook dergelijke blunders bevat.  Totnogtoe heb ik daar nog niks van gemerkt of gevonden.   Maar ook ik zal op mijn blog wel al eens een steekje laten vallen hebben, hoor!  Mensen zijn nu eenmaal misselijk.  Oh, verschoning, ik bedoel: missen is menselijk.

Brugge ligt op een belangrijk knooppunt, tenminste voor wie van langeafstandswandelen houdt.   Aan dit kruispunt van de Katelijnestraat en de Vesten kunt u als liefhebber van het stappen drie richtingen uit.  Maar pas op: als u zich hier op dit punt vergist en de verkeerde richting inslaat, dan wandelt u zich misschien dagenlang te pletter met de bedoeling in Antwerpen aan te komen maar in plaats van uiteindelijk de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal of de Boerentoren voor u te zien, staat u met versleten wandelschoenen aan de Mercator te Oostende of  aan het voormalige eerste station van Brugge dat zich nu in Ronse bevindt.  Opletten geblazen dus!
Veel uitleg over de langeafstandswandelroutes wordt er gegeven op het bord naast de richtingaanwijzers maar veel wijzer wordt men er niet van wegens onleesbaar geworden.

De tentoonstelling met werken van de Uruguayaanse kunstenaar Pablo Atchugarry bovenin het Concertgebouw en hier in  het museum Groeninge loopt nog tot eind oktober.  Gisterenavond was de tuin van Groeninge nog open en met een beetje lampverlichting erop zien de beelden in Carrara marmer er anders uit dan overdag.

De zomervakantie loopt op haar laatste benen.  De grote zomerevenementen zijn quasi allemaal achter de rug.  Zelfs Baselius is terug naar huis, naar Bergen op Zoom getrokken en de man liet op de Burg deze troep achter.

De Dijver gisterenavond omstreeks half acht.  Gelukkig moet mijn kop er niet af want het heeft zoals ik voorspeld had vanmorgen al geregend. 

De Arsenaalstraat.  Een grauwe straat.  Velen kennen die straat omdat ze er in het gebouw dat de hele rechterkant van dit gedeelte van de straat in beslag neemt avondlessen volgen of volgden.   Weinigen weten dat België's enfant terrible van de tachtiger en begin negentiger jaren, Jean-Pierre Van Rossem, hier links in het huis nummer 39 zijn jeugdjaren versleten heeft.  Voor wie de naam Jean-Pierre Van Rossem niks zegt wil ik verwijzen naar de zwendelaar van Moneytron, naar de "vive la republique" - roeper toen onze huidige koning Albert II in 1993 zijn koningsschap beëdigde en na die uitroep onze kersverse koning op slag omgetoverd werd tot Bertje Bibber en waarvan onze arme koning sedertdien nooit helemaal herstelde,  naar de man die literatuur cijfermatig berekende, of naar de man die zijn vroegere nabije buren in een strip goot: de schat van de arme klavers.  

Ergens hartje Brugge.  Een pomp.  Een plek.  Waar is dit?

  Onder die noemer was er afgelopen weekend in de Ezelpoort een kunsttentoonstelling van kunstenaars die in de stad / streek wonen maar oospronkelijk uit een ver land afkomstig zijn.  Japan, Bangladesh, Azerbeidjan, ... ik som maar wat geboortelanden van enkele exposanten op om u een idee te geven.  De tentoonstelling kwam er op initiatief van de Multiculturele Werkgroep St. Anna en viel samen met de Kattenfeesten, de wijkfeesten van het Stubbekwartier.
Ku(n)s(t) opent poort, zo kan men het wel noemen, want 25 jaar lang is er niks gebeurd in de Ezelpoort en nu kon men er naar aanleiding van deze kunsttentoonstelling vrij in rondlopen.
 

  Een wenteltrap oplopend komt men in de bovenzaal van de Ezelpoort.  Daar vond afgelopen weekend de tentoonstelling kunst opent poort plaats.  Links staat een der exposanten.  Maar herkent u rechts de voorovergebogen man in zwarte, leren jekker?  Ware het niet dat de site nog niet opgestart is, ik had een melding geplaatst op vipspotting.be .  Gezien, gisterennamiddag Ezelpoort Brugge: Mister Y.
Nogal stom eigenlijk dat men overal op de grond de bordjes geplaatst had waarop meer uitleg te lezen stond over de exposanten.  Vandaar het vooroverbuigen.

  Veel van de deelnemers gisteren aan ambachten in de buurt hebben eerst een cursus gevolgd waarna zij een eigen stijl proberen te ontwikkelen.  Zo ook Isabel Walgraeve.  In 1999 volgde zij aan de kunstacademie avondcursus schilderen.  Zij schildert het liefst van al portretten en haalt die soms van internet.  Koppen die haar boeien schildert ze na.  Misschien iets te waarheidsgetrouw maar ze steekt ze altijd in het blauw.  Hier is het de achtergrond die een vrolijk blauw toegemeten krijgt.

Enkele van de werken die Isabel Walgraeve gisteren in het Genthof 30 tentoonstelde.  Blauw speelt een belangrijke rol in deze tentoongestelde werken.  Voor het schilderij links onderaan baseerde zij zich vooral op een foto van de Amerikaanse schrijver Charles Bukowski.  Meer over Isabel Walgraeve en haar schilderijen vindt u hier.

  Deze man speelt graag met vuur.  Het is namelijk inherent aan zijn (kunst-) ambacht om met vuur te spelen.  Want de man is glasblazer.  En zonder vuur kan men geen glas blazen, vandaar...    Zijn naam: Werner Vitt.  Zijn glasblazersterritorium is gelegen in het Genthof.  Genthof 30 om heel precies te zijn.

Daarom noemt men glasblazen glasblazen.  De kunst van het glasblazen bestaat er nu eenmaal in om perfect te blasglazen, euh ....  balsglazen?   Neen, verschoning: om perfect te glabszalen.  Ach neen, ik bedoel: galsbalzen.  Blagzalsen?  Sorry hoor, ik geraak er niet meer uit: blasgalzen, balszalgen, zlabsalgen?   Ach, zoekt u het zelf maar uit!  Ik geef het op.  Klikt u op het prentje en u weet wat ik bedoel...  Zalbslagen?