Het liefste

Van die fameuze steekspelen op de Markt is er blijkbaar nog eentje, een Engelsman, achtergebleven. Blackadder is zijn naam en het schijnt dat hij de verschrikkelijkste van het hele lot was.  Door Blackadders toedoen verliep niets zoals de Bruggelingen van het steekspel gehoopt hadden.  Engelse humor, you know, dat was het wat Blackadder en consorten dit jaar op de zonovergoten Markt brachten maar het viel jammer genoeg in slechte want mulle aarde bij Brugge en zijn Bruggelingen die de humor van het vermengen van drie tijdsgeesten, namelijk het heden, de tijd van de steekspelen en de periode van 1302 met hun oubollige hersentjes maar matig tot helemaal niet appreciëren konden. 
Bericht aan de eigenaar van dit Blackaddertje: "Please, Mr. Atkinson, can you a.s.a.p. come to Bruges and  take that Blackadder creature of yours back home so that we never, no never again will be reminded to that blaspheming  jousting tournament of yours.  You can find that little Blackadder figure in that awfull shop at the corner of Maria Street and the Blowing Street".
Voor de Bruggelingen dan weer: neen, zelfs een brand volstond niet om deze winkel het zwijgen op te leggen.  Als een feniks (mede geholpen door de brandverzekering) herrees dit oord van kitsch en kleutervreugd uit zijn as.  Arm Brugge, waar gaan we stilaan naartoe!

Nog eens dezelfde vraag naar u toe: waar in Brugge kunt u dit zien?

Deze groene jongen, nooit te oud om te leren,  kwam net van school.  Ik weet dat omdat ik zie dat hij zijn boekenlijst nog in zijn hand heeft.  Nu hij hier toch staat in het Sint-Salvatorskerkhof, kan hij gelijk de straat oversteken en zijn lijstje komen tonen in de boekhandel hier rechtover.  Hopelijk is alles nog te verkrijgen want zijn lijstje ziet er nogal verouderd uit en de boeken die erop staan waarschijnlijk ook.

Terug naar school!  Vandaag was het de eerste schooldag en de kinderen zaten overdag weer veilig in het gesticht.  Dat klinkt tegenwoordig niet meer hé!  Maar toch staat het er nog klaar en duidelijk op: dit is het Sint Franciscus Xaverius gesticht.
Ik ken enkele moeders die vandaag boordevol ideeën zaten over wat ze thuis allemaal gingen doen wanneer de kinderen eenmaal naar school gebracht waren.  Toen ze twee uur later pas de omgeving van de schoolpoort verlieten omdat ze zo lang hadden blijven babbelen met andere moeders die ze gedurende twee volle maanden niet meer gezien hadden, ja toen schoot er van die plannen niet veel meer over.  Want voor ze het goed en wel beseften mochten ze de kinderen al opnieuw komen afhalen.

Kent u 't Karrewiel in Blankenberge?  Ik weet niet of die zaal nog bestaat want dat is nu eenmaal niet mijn favoriete manier van uitgaan.  Ik moet wel bekennen dat ik er ooit eens binnen geweest ben.  Ik wil er alleen maar mee vergelijken om u enigszins een idee te geven.  Het orgelmuziek dat u daar in 't Karrewiel hoort of horen kon, welnu, dergelijk muziek moet u zich indenken bij dit waterballet.  Te zien nog tot zowat halverwege deze maand op het terrein van het zandsculptuurfestival. 

Het woordenboek Van Dale:  "Festival = groot muziekfeest, volksfeest"
Iedereen heeft de mond vol van het zandsculptuurfestival aan het station. 
Volk is er, muziek ook maar dat moet u niet zoeken bij de sculpturen zelf, neen.  Helemaal aan het eind van de rit is er een soort waterballet voorzien en daarbij krijgt u iets wat voor muziek kan doorgaan voorgeschoteld.
Groot?  Zo zou ik het domein waarop de zandsculpturen staan nu niet willen omschrijven.
Feest?  Welk feest? Het enige wat in de richting van feest en vertier wijst is de bar en hier het vertier voor de jeugd.   Maar die is daar al dik tevreden mee zoals we zien.

... is men in Brugge wel, zelfs als het om zoiets saais en stereotieps als verkeersborden gaat.  Dit is te zien aan de Geerolfstraat, een straatje in het midden van nergens.  Het verbindt het Pandreitje met de Eekhoutstraat.  Dit is de hoek met het Pandreitje trouwens.
Ik heb het er al eens over gehad.  Fotoboeken van Brugge die foto's tonen van onze stad zoals zij was tot in de jaren '70 zijn effenaf prachtig.  Verkeersborden die het straatbeeld te pas maar vooral te onpas ontsieren moesten als het ware nog uitgevonden worden.  Tegenwoordig moet men zich als fotograferende Bruggeliefhebber in allerlei bochten wringen om toch nog een mooi plaatje te schieten zonder auto's (zoals hier) en zonder verkeersborden (oei, hier dus wel!).
Kijk, moet men bij 't stad gedacht hebben, als we dan toch weer eens een verkeersbord willen plaatsen, waarom dan geen nieuw exemplaar creëren?  Iets waar andere steden nog niet aan gedacht hebben?  Uitgezonderd openbare reinigingsdienst.  Klinkt mooi hé?  Ja, en zo is meteen het probleem opgelost van al die twee- en meertonners die voordien dagelijks door deze straat scheurden tot grote ergernis van alle Christine D'Haens die in deze straat wonen.  De wagens van de afvalophaling (want daar slaat deze uitzonderingsregel uiteindelijk op) die mogen er gerust door hoor want de modernste exemplaren bewegen zich hovercraftsgewijs voort en,  én ... niet onbelangrijk:  zij verwittigen met een oranje zwaailicht wanneer zij er aankomen zodat iedereen die met deze bakbeesten niet gediend is zich nog tijdig verstoppen kan.  Ik kan u plechtig verklaren dat mijn twee katten in huis dat altijd doen en dat zijn goeie graadmeters als u het mij vraagt!

Brugge is amper een 'schorte groot' en toch leent dit stadje zich voor vele tientallen fotovragen waarvan zelfs naaste geburen van de plaats in kwestie niet meteen weten waar die foto genomen is.  U voelt mijn vraag natuurlijk aankomen: "Waar in de binnenstad van Brugge kunt u dit zien?"  De vorige fotovraag had vier foto's nodig om te weten waar het was.  We zijn allemaal razend benieuwd hoeveel foto's we deze keer nodig hebben voor iemand het licht gezien heeft.

Dat Brugge een traditie heeft van amateurkunstenaars, zeker van amateurkunstenaars die in hout fraaie miniatuurtjes maken en dat de man die zichzelf dagelijks als "Baron Polydor van 't Smouthuus" bestempelt deze traditie gewoon een beetje verder zet en - letterlijk - uitvergroot is een feit.  Twee kleine voorbeelden om dit te bewijzen.  Ten eerste: In de bovenste zaal van de Halletoren bevindt er zich een zowat honderd jaar oude replica van diezelfde Halletoren, gemaakt in hout door een Brugse amateur-kunstenaar en geschonken aan onze stad.  Ten tweede: op de Burg, vlak voor de dienst Bevolking op de eerste verdieping van het voormalige landhuis van het Brugse Vrije staat er naast een replica van nog eens diezelfde Halletoren (maar nu gemaakt door baron Polydor) ook een prachtig miniatuurschip achter glas van de amateurkunstenaar Lucien De Backer.   En laat dat nu ook een van die dingen zijn die de 'baron' graag volgens eigen zeggen 'achtermaakt', maar dan liefst veel groter.

Oef!  Bijna dacht ik dat ik de oplossing zelf zou moeten geven.  Nochtans weet ik dat een van de Bruggebloglezers iemand van 't Zilletje is.  Gelukkig verloste Carlos Dejaegher mij (of u, het is te zien hoe we het bekijken) van de vernedering om het zelf te moeten zeggen waar dit is.  Dit is op Sint-Gillis de binnenkoer met garages tussen de Annuntiatenstraat, de Baliestraat en de Biddersstraat in.  Via alle drie de straten kan men het bereiken maar per wagen enkel via de Annuntiatenstraat.  Niet dat er hier op deze plek veel te beleven valt, maar kom, dit is ook Brugge.  Al op foto 3 kwam nochtans de Sint-Gilliskerk van tussen de boombladeren piepen.  Daarom dacht ik dat u het sneller zou gevonden hebben.  Geen nood: vanavond, bij de volgende quizvraag, doet u het beter.

Gezien de gebeurtenissen van de laatste dagen vroeg de baron van het Smouthuus mij deze mededeling op Bruggeblog te plaatsen:

"Bericht aan de bevolkinge van den Brugschen stede
Waarde ende dierbare Bruggelingen,
De laatste dagen is er veel rond myne figuur gebeurd wat ik als edele baron van de heerlijkheid het Smouthuus ten zeerste betreur.
Ten eersten: iedereen weet dat ik uytgeroepen werd tot dé stadsfiguur van Brugge en daarom ben ik iedereen die op mij gestemd heeft heel erg dankbaar.  Het is een duidelijk teken dat ik iets beteken voor onze prachtige stede, Brugge die Scone.  Ter ere van mynen plechtigen benoeminge zou ik afgelopen maandag door den burgemeestere op het statthuus uytgebreid ende in 't lank gevierd worden.   Het is tot myne groote verwonderinge helemaal anders uitgedraaid.  Eerst en vooral was het ure van dezen belangryken gebeurtenisse voorzien voor 10 ure dertig in den morgen.  Dat is een baron van mijn formaat totaal onwaardig!   Een baron verdient het om in den namiddage of des avonds  geëerd ende gevierd te worden maar niet des morgens in de vroegte.  Dan was onzen dierbaren burgervader, den waarden heer Patrick Moenaert, een half ure te late.  Dan maakte onzen dierbaren burgervader, den waarden heer Patrick Moenaert, zich er veel te vlug vanaf door myne persoonlijkheid eene kunstwerke aen te bieden die niet 'n noch te nimmer 'n past tussen de prachtige torren en kastelen en kathedralen van den zee ik ik 'n zelve met myne eigen handen uit het mooie eikenhout vervaardigd heb.  En na deze overhandiginge - uiteraard in den dierbaren aanwezigheid van den pers, myne eenigte echte vrienden -  kregen ik en mynen waardigen gezelschap, waaronder mynen gemalinne de barones Elisa, enkel en alleenlijk koffie of bier aengebooden.  Ach, ik mag er niet 'n meer aen denken of ik 'n kryg 'n opnieuwe pyne aen mynen mage.
Ten tweeden: ik heb tot mynen grooten ontsteltenisse vernoomen dat sommigen mynen waardigen figure op het tinternette belachelyk willen maeken.  Het heeft iet 'n 't met onzen dierbaren burgervadere te maeken hebbende want het tinternette noemt Moenaert gallespuwerieje.  Ik kan er nu al dagen niet 'n van slapen want ik heb vernoomen wat ze daer allemale over mynen belangryken figure voor belachelijke leugens ende roddels te vertellen hebben.  Ik ben er totaal en volledige ziek ende kapot van.  Gelukkig weet ik dat die gallespuwers in kleinen getale aanwezig zyn en dat de meerderheid van de bevolkinge van onzen dierbaren stede, ons Brugghe, den baron waardeert ende prijst.
Met edele groeten,

Baron Polydor
baron van den heerlykheid het Smouthuus.

   Tussen de kleine vijftig beelden dit in de gevel van het stadhuis op de Burg staan bevindt zich dit merkwaardig beeld, dat de Onze-Lieve-Vrouw met de inktpot genoemd wordt.  Het beeld zelf dateert uit 1926 en is van de beeldhouwer Pros. Hinderyckx.  Het verving een vorig OLV met de inkpot beeldje.  Het wordt ook OLV van Aardenburg genoemd.  Maria houdt in haar hand een inktpot en het kindje Jezus een stukje perkament.  Volgens een legende zou men op een dag een belangrijk persoon in Brugge vermoord aangetroffen hebben.  Een jongeman uit Aardenburg werd verdacht en aangehouden.  De jongeman ontkende er ook maar iets mee te maken te hebben maar werd toch schuldig bevonden en ter dood veroordeeld.  De jongeman deed een beroep op Maria.  De nacht voor zijn terechtstelling verscheen die aan hem, een inktpot in de hand houdend.  Het kindje Jezus schreef iets op een stukje perkament.  Maria zei de jongeman dat hij het perkament moest tonen aan de schout.  Van zodra die het perkament gelezen had stelde de schout de jongen op vrije voeten.  Nooit heeft iemand geweten wat er op het perkamentje geschreven stond.
Een gelijkaardig beeld bevindt zich te Aardenburg, Gent en te Maastricht.

Op het zandsculptuurdinges aan het station te Brugge vindt men een kopie van de OLV met de inktpot zoals we die aantreffen aan de gevel van ons stadhuis.  Er is 1 groot verschil: alles is gespiegeld.  De inktpot heeft Maria in haar linkerhand en kindje Jezus (wiens gezichtje hier duidelijker is) zit op haar rechterknie.  Aan het stadhuis heeft Maria de inktpot in haar rechterhand en kindje Jezus zit op haar rechterarm alsof het kindje niks weegt. 

Hallo???  Is er nog een Bruggeling in de zaal die wil antwoorden?  Dit is al de vierde foto van deze plek en ik heb nog zo veel plaatsjes in Brugge voor u in petto die een fotovraag waard zijn.  A.u.b. waar in Brugge is dit.  Neen, het is niet de pomp tussen Oostmeers en Zonnekemeers in, die was trouwens al eens onderwerp van een quizvraag.  Het is dus een andere.

We durven wel eens kankeren op de overreglementeringen tegenwoordig.  Honden bijvoorbeeld moeten aan de lijn blijven eenmaal ze buiten in het openbaar lopen.  Hondenpoep moet opgeraapt worden door de begeleider van de hond.  Niet elk hondenbaasje houdt zich daar allemaal strikt aan, maar kom, meestal loopt (dankzij de reglementeringen) weinig uit de hand in dat verband.  Dat was tot eind de 19de eeuw wel enigszins anders.  Loslopende wilde honden in de steden (ook Brugge) waren er zo overvloedig dat hondenvangers aangesteld werden.  Om maar enkele cijfers te geven: in 1455 waren er in Brugge 8 hondenslagers die in dat jaar samen 1121 honden neerknuppelden.  Om u een idee te geven over de toestand vroeger volgt hier een grappig artikel uit de Gazette van Brugge van 31 januari 1880.

"Onze moedige hondenvangers
doen by voortduring goede vangsten.  De steekkar, die ze volgt is dagelyksch zeer goed gevuld.  Het schynt echter, dat die vierpootige straet loopers, 't zy kleine of groote, de zelfde zoete vreugde niet gevoelen, wanneer zyn, zooals kleine kinderen, een wandelingske in een of ander rytuig mogen doen.  Over eenige dagen ving men in de Carmersstraet eenen hond zoo groot als een schaap.  De opening van den hondentrein was te klein om den huilenden "Garibaldi" erin te krygen.  Men was verpligt die opening grooter te maken: maer die vergrooting was de oorzaek dat al de gevangenen uit de kas sprongen en het op een loopje stelden.  De de heeren hondenvangers een aengezigt van eene el lang trokken, hoeft niet gezegd te worden.  Een voorbyganger een weinig by dranke, die ooggetuige was van die snelle vlugt, zegde by zyn zelven "O wat is de vryheid toch een aengenaem en schoon ding!"
De netwerpers waren door dit onvoorzien geval zoo bitter getroffen, dat iedereen aldaer meende dat zy hunne netten in de Lange Rei zouden geworpen hebben.  Maer toch kwam hun moed weder, en weldra mieken zy nieuwe slagtoffers, die dan met meer zekerheid in de kar werden gesteken."

In de Katelijnestraat.