Sorry

Eén plaats in binnenstad Brugge met vier windrichtingen waarin ik plaatjes schieten kan.  Dit is windrichting een.  U vertelt mij alleen waar ik sta.

Dit is de fotohandelszaak Meyns in de Mariastraat.  Zelf meermaals slachtoffer geworden van diefstallen kwam de eigenaar van de zaak op het idee om op internet alle gevallen van diefstal en inbraak in Brugge en omstreken te melden.  Dat doet de brave man ondertussen al jaren  in zoverre zelfs dat hij soms beter op de hoogte is dan de politie.  Wat hij in alle geval gemeen heeft met de politie is dat hij altijd te laat komt, hij met zijn meldingen en de politie komt (bijna) altijd te laat op de plaats van misdaad.   Ik zou liever een webstek zien waarop de pogingen tot diefstal of inbraak gemeld worden nog voor ze gepleegd worden.  Dan hadden wij en vooral de politie er tenminste nog wat aan.  De site kunt u ook bereiken via www.dieven.be maar daar krijgt u als toemaatje ook nog tonnen reclame.  Mijnheer is zakenman, nietwaar.

... kunnen we kort omschrijven als een bruine kroeg die in de sixties blijven hangen is (wat muziek betreft).  Er zijn altijd vijf bieren van het vat aanwezig en het is alle dagen van de week open met uitzondering van de zon- en maandag.
Het leuke aan dit huis is dat het een heel oud gebouw is met veel geschiedenis.  De datum die in de gevel staat, 1637, verwijst naar het jaar waarin de oorspronkelijk houten maar sterk vervallen gevel vervangen werd door een stenen façade.  Waar het huis vroeger van de huidenvetters was werd het aan de koorndragers verkocht die aan de stad Brugge een vergunning vroegen voor een stenen gevel en dat jaar 1637 de goedkeuring kregen.  Zij maakten van het huis hun ambachtshuis.  Twee reliëfs op de bakstenen trapgevel herinneren ernaar.  Zij zouden in 1892 gemaakt zijn door een zekere M. D'Hondt.

Twee maal op rij steekt nolfinarium iedereen de loef af.  Deze keer opnieuw was hij de eerste om te weten dat dit is:
"een tot woonhuis omgebouwd vroeger schooltje in de straat die van het Verbrand Nieuwland naar de Molenmeersch loopt een beetje innewaarts op de linkerkant."
De straat die nolfinarium bedoelt is de Timmermansstraat.  Dat hij de naam van de straat niet vernoemt is een futiliteit.  Feit is dat hij precies weet welk gebouw dit is.  Dat vroeger schooltje was een kantschool, namelijk de kantschool van de zusters apostolinnen, geopend op 13 september 1920.  Meer info hierover kunt u vinden op http://www.ethesis.net/brugge_meisjesonderwijs/brugge_meisjesonderwijs_hfst_3.htm  meer bepaald bij hoofdstuk 3.3.2.1.  Als u dat leest begijpt u onmiddellijk waarom hier een Mariabeeld geplaatst werd.  Toen de kantschool ergens in de jaren 70 sloot heeft het een tijd leeggestaan, daarna werd het een superette, een opslagplaats voor brocante, en in laatste instantie gewoon een stalplaats voor auto's.  Architect Thomas Coucke kocht het pand op en renoveerde het compleet.  De voorgevel werd behouden maar uiteraard gerestaureerd.  Het gebouw staat een beetje inwaarts in de Timmermansstraat maar het mariabeeld is vanuit de straat perfect te zien.    Architect Tomas Coucke deed nog meer met dit gebouw.  Niet alleen bouwde hij het om tot woonhuis, ook een deel ervan werd ter beschikking gesteld als gastenkamers die volledig van de woonruimte van de familie Coucke afgescheiden is.  Voor de geïnteresseerden: er bestaat een site over en die heet de loft. 

Een bezoek aan Brugge als oudere toerist kan toch zo vermoeiend zijn. 
"Schat, laat me even op adem komen voor we terugkeren naar onze parkeerplaats.  Is die nog veraf?"
"Ik weet het niet.  Wacht, ik zal even kijken op het kaartje. ...   Hmm, ..  Ik denk nog zo'n twee kilometer."
"Waaaat?  Twee kilometer?"
"Ja, twee kilometer.  Het kunnen er ook drie zijn!"
"Ochot, ochot, waar zijn wij op onze oude dag toch aan begonnen.  Als ik dit overleef ga ik nooit, neen nooit meer op reis en ab-so-luut nooit meer naar dit !X?!&%!! (*)  Brugge."

(*) gecensureerd

Een bredere kijk op de bewuste plaats in het centrum van Brugge die we zoeken.  Herkent u het nu?

Verkiezingen.  Automatisch denkt u nu aan de gemeenteraadsverkiezingen en de in ons land nog altijd verplichte stembusgang.  Maar ik bedoel andere verkiezingen.  Verkiezingen van woorden.  Het mooiste Nederlandse woord werd liefde.  Het mooiste Vlaamse goesting.  Het mooiste Brugse fietematrulle.  En het mooiste West-Vlaamse wrikkelgat.  Wat zeker ook bij het kransje van mooie West-Vlaamse woorden hoort is het woord tiengel, een brandnetel.  Nu denkt u misschien wat heeft dat met de binnenstad van Brugge te maken?  Tiengels in Brugge?  Jawel, tiengels in Brugge!  Al moet ik bekennen dat men al goed moet zoeken om er te vinden.  De binnenkoer van het voormalig klooster van de ongeschoeide karmelietessen (ook Theresianenklooster genoemd) dat in de Ezelstraat staat te verkommeren staat er bijvoorbeeld vol van.  Maar daar geraakt niemand meer bij want alle ingangen werden dichtgetimmerd en zelfs dichtgemetseld.

Brillenzaak schreef ik daarstraks.  Optiek klinkt mooier.  Om de concurrenten van de vorige zaak niet tegen het hoofd te stoten toon ik hier nog een etalage van een optiek.  Maar verwacht nu niet dat ik het hele rijtje ga aflopen.   Ik heb er enkel een paar getoond omdat zij een opvallende etalage hebben. Hier bijvoorbeeld staan de kunstwerkjes zomaar tussen de collecties brillen in.  Dus, ja, ik weet het dat er ook nog een Blomme Alain, BM optiek, Brugs Kontaktlenscentrum, enz... enz... tot Pearle en Serry in de binnenstad bestaan die allemaal erop gebrand zijn om ons als mens een klaardere kijk op de wereld bieden.

Eveneens te zien in de tuin van het Guido Gezellemuseum.  Rucola, ook raketsla, notensla of mosterdkruid genoemd.
De biodiversiteit over heel de wereld neemt jaar na jaar af.  Ook in de landbouw.  Veel gewassen zijn er de laatste jaren weggevallen maar er zijn er gelukkig ook bijgekomen.  De groenten die wij op ons bord krijgen verschillen van die die Guido Gezelle vroeger at en verschillen nog sterker natuurlijk met de groenten die men in de middeleeuwen teelde.  En over het verschil van smaak met vroeger zullen we maar zwijgen zeker?

Kunst ligt in Brugge overal voor het grijpen, zelfs op plaatsen waar men het zo op het eerste zicht niet verwacht.  Zoals hier bijvoorbeeld in Guido's groententuintje.  Het opschrift liegt er niet om: 'Art-i-sjok'. 
Voor alle duidelijkheid: dit is te zien in de ecologische groententuin die men aangelegd heeft in de hof van het Guido Gezellemuseum.  Toen Gezelle hier met zijn familie woonde was de tuin wel vijf keer zo groot als nu het geval is en een deel ervan werd effectief gebruikt als moestuin.  De groenten die ze er toen verbouwden zullen waarschijnlijk heel anders geweest zijn dan de groenten die men tegenwoordig in een doorsnee moestuintje aantreft.
Kijk, had Guido Gezelle nu nog geleefd, hij zou er uit de losse pols een kleengedichtje over geschreven hebben.  Maar onze grote dichter is dood, daarom probeer ik het zelf:

Artisjok, sjok, sjok
Groei mor op, rop, rop
Groensels stoan zo diere
W' hen 't gratis hiere
   

Toen ik in de Vlamingstraat op zoek was naar een wijntaverne zoals Marie Delanghe het in een reactie op mijn bericht zo mooi beschreef botste ik op deze in het oog springende brillenzaak.

Heeft u gisterenavond ook naar de nieuwe aflevering van Aspe gekeken?  Ondanks het feit dat ik het geen goeie televisie vind (Flikken bijvoorbeeld doet mijn scherm veel schoner flikkeren) ben ik toch altijd benieuwd wat ze er bij Aspe van bakken.  Een der hoofdrolspelers in deze misdaadreeks is toch nog altijd Brugge en ik ben altijd curieus hoe ze deze hoofdrolspeler aan bod laten komen.
Als u Aspe vanuit deze invalshoek bekijkt zult u, net als ik, regelmatig van verbazing uit uw luie zetel vallen.  Gaat commissaris Van In van punt A naar punt B in Brugge, dan lijkt het alsof hij een verdoolde toerist is want hij doet de vreemdste straten aan die helemaal niet op het parcours liggen.  Maar toch komt hij altijd ter plekke.  Eigenaardig.   Dat ze in  Aspe het hoofdcommissariaat van de Politie van de Hoedenmakersstraat naar enkele zalen van het Oud Sint-Jan verplaatst hebben, daar heb ik me ondertussen al mee verzoend.  Maar heeft u gisteren ook gezien waar die omkleedruimte vlak voor de Heilig Bloedprocessie zich bevond?  Ik kon het niet meteen thuiswijzen maar het was alleszins ergens in een historisch gebouw met fraaie venstertjes.    Terwijl iedereen weet dat de hele ploeg van figuranten aan de Heilig Bloedprocessie zich gereed maken en opstellen in en voor de Beurshalle en dat gebouw heeft niks historisch over zich.  Integendeel, het is een naar Brugse maatstaven heel recent massief betonnen blok zonder vensters.

In sommige kringen wordt er graag beweerd dat er in Brugge veel te weinig moderne kunst aanwezig is en dat er nood is aan een degelijk beleid in dat verband.  Of dat nu waar is of niet en of men reden heeft tot klagen of niet en wie of wat recht tot spreken heeft, dat laat ik nu even in het midden.  Ik vraag alleen maar dat men, als men ooit een degelijke inventaris van het Brugse kunstpatrimonium opmaakt, dat men a.u.b. dit werk dat te zien is onderaan de Kazernevest (kant Coupure) niet over het hoofd ziet.  Het is getiteld Het Dilemma.  Persoonlijk vind ik het een der meest geslaagde moderne kunstwerken die onze binnenstad herbergt.  Ronduit subliem, dat sobere wit en blauw, die universele in dubio expressie in slechts enkele vlakken bewerkstelligd!

Een nieuwe fotovraag aangezien Nolfinarium de vorige al na 1 foto oploste.  We starten met een beeldje.  Misschien is dit voor sommigen onder u al voldoende om te weten waar dit is.  Waar in de binnenstad is dit?

Prachtig hoe de Halletoren en omringende gebouwen 's avonds in een gouden gloed gevangen zitten.  We zijn opnieuw in een periode met aangenamer weer aanbeland.  Na die zotte, sombere augustusmaand mag het wel. 

Dis is te zien aan de Rolweg nummer 60, heel dicht bij het Guido Gezellemuseum.  Het stelt de Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans voor.  Het is een halfverheven reliëf van de heilige Maagd omgeven door een ovale krans van rozen.  Het werk is gemaakt door Karel Lateur.  Lateur, ... Lateur?  Waar hebben we dat nog gehoord?  Oh ja, hebbes:   Stijns Streuvels noemde in 't echt Frank Lateur en deze Karel die dit werk gemaakt heeft was zijn broer.  Samen moesten zij "dag nonkel paster" zeggen tegen Guido Gezelle. 

Nolfinarium wist meteen waar dit was, namelijk in de zuidmuur van de Onze-Lieve-Vrouwkerk.  Hij had meteen ook de naam Khnopff herkend en, inderdaad, dat is een familielid van de gekende kunstenaar Fernand Khnopff die zijn jeugdjaren in Brugge doorbracht (van 1860 tot 1866).  In ruim dertig symbolistische werken vereeuwigde hij ons Brugge op dezelfde wijze als zijn vriend Georges Rodenbach het beschreef, namelijk als een grijze, grauwe, dode stad.  Als volwassene kwam Fernand Khnopff nog één keer naar Brugge terug.  Hij liet er zich weggedoken in een koets in rondrijden en zette met opzet een donkere bril op omdat het beeld van  Brugge dat hij zich uit zijn kinderjaren herinnerde niet te veel zou afwijken van wat hij later als volwassene zag.  Die kunstenaars, hé!  Het is een apart ras.  Daarom stel ik voor om deze grafsteen nooit te restaureren.  Dit Sepulture van Anna Khnopff zoals ze er nu uit ziet zou Fernand Khnopff ongetwijfeld fantastisch gevonden hebben.

Als basis voor het volgende fragment stond een middelnederlandse tekst uit Brugge in het Bougondische tijdperk.  Het werd in het Frans vertaald en staat o.a. in Het Brusche "Livre de Mestiers" en zijn navolgingen.  Vier aloude coversatieboekjes op Fransch te leren.  Brugge 1931, J. Gessler, Het boek van de ambachten.

"Aubin, waar verkoopt men de beste wijn van de stad?  Zeg het ons, ik smeek het u."
"Andries, de beste verkoopt men in de Vlamingstraat, want ik heb het zelf geproefd.  Het wordt uit een groot vat getapt voor vijf engelsen (= kleine zilveren munten), in het eerste wijnhuis dat je ziet."
"Adriaan, ga eens anderhalve kruik halen, en wel meteen.  Dan zullen we een slok drinken en we zullen worstjes laten komen.  Zo zullen wij gezellig samen drinken."

Dit is de Vlamingstraat en men kan er wijn kopen maar niet meer in een wijnhuis en zeker niet van het vat.  Daarvoor moet men nu eerder in de Raamstraat zijn bijvoorbeeld.  Het enige van winkel in de Vlamingstraat waar tegenwoordig wijn te vinden is - buiten de restaurants en bistro's - is hier links in deze nachtwinkel.  Want dat is de trend van de laatste tijd.  Iedere straat van Brugge krijgt zijn nachtwinkel.  Sommige straten hebben er zelfs nu al twee. 

   VTM is over de schreef gegaan.  Zoveel is duidelijk.  Om de uitzending van de eerste aflevering vanavond van de misdaadreeks Aspe, die voor een groot deel in Brugge opgenomen werd, nog meer in de verf te zetten vonden ze er niets beters op dan op verschillende locaties in de stad dergelijke figuren te schilderen.  Stad en politie zijn furieus.  Eerst en vooral had VTM geen toelating om dit te doen en bovendien gaat de verf af aan de schoenen.  De geschilderde figuren zullen zo snel mogelijk verwijderd worden en de rekening voor het verwijderen wordt gestuurd naar de Medialaan in Vilvoorde.
En zeg nu zelf: is dit een houding waarin een slachtoffer van een moord op deze kasseien aangetroffen kan worden?  Neen toch!